SHITESI I VOGEL I MANAFERRAVE

    Duke qëndruar symbyllur në krevatin e plazhit përpiqem të dëgjoj vetëm tingullin e dallgëve, të cilat përplasen zhurmshëm në breg këtë mëngjes. I premtoj vetes se do shlodhem. Përpiqem t'i premtoj gjithashtu se të paktën sot nuk do shkruaj. Por... nuk e bëj. E di që ky është një premtim që do ta thyej herët a vonë.
    -Mënaferra!
    I hapa sytë menjëherë, hoqa edhe syzat e errëta. Fjala më goditi veshin. S'kishte lidhje që nuk u tha në gjuhën letrare. S'po dëgjoja si mësuese gjuhe. Ishte zë fëmije që më ktheu pas në fëmijëri.
    Atëherë nuk kultivonim manaferra hibride kokërrmëdha dhe pa gjemba në kopshtet tona.
   Një zotëri i bëri me shenjë shitësit ambulant dhe ai u afrua në çadrën e tij. Duhej të kishte moshën e tim biri që ishte duke luajtur në breg, por ishte shumë më i shkathët se ai.
    -Me sa gota?
    -Me njëmijë xhaxhi!
    -Me pesëqind po deshe!
    -Me pesëqind?! Po këto janë të egra xhaxhi! Kanë vitaminë C-ë.
    -Po deshe me pesëqind...
    -Ti nuk e di sa jam grricur dhe shqyer në ferra për t'i mbledhur! Me njëmijë po deshe.
    Ndoqa me sy djalin derisa humbi mes çadrave. Si rrallëherë doja të hyja në mendjen e dikujt, në mendjen e atij fëmije. Çfarë planifikonte të bënte me paratë nga shitja e manaferrave? I lexohej në sy, në fytyrë dhe në lëvizjet e shkathëta që kishte plane të lumtura. Por ç'plane vallë?!
    Pas më shumë se gjysmë ore, djali u kthye sërish. Kishte ecur deri në fund të plazhit me arkën e tij, ku kishte vendosur gotat me manaferra. U përkul në çadrën e zotërisë.
    -Xhaxhi! Me pesëqind gota!
    -Nuk dua, - tha burri, duke i kthyer shpinën.
    S'kishte shitur asnjë gotë. Pikëllimi dhe zhgënjimi i lexohej në sy, në fytyrë. Por mbi të gjitha në gjuhën e trupit të tij. Ecte ngadalë, duke i tërhequr këmbët zvarrë.  Kurrizi i qe kërrusur nga tejlodhja. Dukej si një pikëpyetje e gjallë.
    Vendosa syzat e errëta. S'doja që dikush t'më shihte sytë e përlotur.  Im bir po notonte...

Elda Gjini

FLETA E BARDHË

A të kujtohet kur u ule për të shkruar
dhe e zbrazët mbeti fleta e bardhë!?
Aty muza, aty frymëzimi, aty fleta pa fjalë.
Një shpirt poeti, një mendje poeti,
ndjenja pafund në zemrën valë,
penën e poetit shtërngon ndër gishta,
të zhbiron deri në palcë fleta e bardhë.

Elda Gjini
2018

PA ZEMER

    Erdhi fundi... Tani është e kotë të iki, t'ia mbath, të strukem. Nuk mund të shkoj askund, as në shtëpinë time, sidomos atje. Nuk mund t'u dal përballë fëmijëve. S'mund të jetoj me time shoqe. Ne s'mund të jemi më burrë e grua. Ne s'mund të jemi më asgjë.
    Unë e kuptoj ç'bëra. Megjithëse s'gjej dot një arsye  për të bindur veten përse e bëra. Kam orë të tëra që përpiqem të gjej përsenë, por nuk mundem. Ndoshta nuk ka.
   Si është jeta në burg? Si është jeta kur dashuria ndaj teje kthehet në urrejtje? Si është të ndjesh deri në palcë neverinë e të tjerëve? Si është të refuzosh mëshirën e të tjerëve dhe të lypësh tënden?
    Jam në pritje... Policët që po marrin dëshminë e sime shoqeje në dhomën e reanimacionit shumë shpejt do vijnë tek unë. Do më vendosin prangat. E meritoj. Unë e grushtova, unë i theva hundën gruas time. Unë meritoj të dënohem. Fytyra e saj është e gjitha në allçi. Si arrita deri këtu? Nuk gjeta as guximin ta shoh nga koha që e solla në spital.
    Më kujtohet  kur u dashuruam. Vrapova në argjendari dhe i bleva një varëse të kushtueshme me një zemër. Ajo dhuratë simbolizonte dorëzimin e zemrës time në duart e saj.
    Doreza e derës po lëviz. Çohem në këmbë. Bashkoj duart dhe i zgjas përpara. Jam gati për prangat. Njëri nga policët është miku im. Si do ta shoh në sy?
   Policët më shprehin keqardhje dhe më premtojnë se do ta gjejnë me çdo kusht fajtorin. Shenja që i kanë shkaktuar në qafë sime shoqeje nga tërheqja e varses me zemër gjatë rrëmbimit është e tmerrshme. Për të mos folur për hundën... Më rrahin supet dhe largohem.
    Me një frymë hyj në dhomën e sime shoqeje. A është grua, apo ëngjëll? Po unë jam burrë, apo...
   Sapo hyj në dhomë, ajo më bën shenjë të mos flasë. Me sa duket s'do të dëgjojë as falënderimet dhe as ndjesën time. Më kërkon që të ikim sa më parë në shtëpi.

   Ne do të jemi në shtëpinë tonë, me fëmijët tanë. Po zemra e saj? S' di ku ka përfunduar pasi ajo e ka tërhequr barbarisht nga qafa e vet. Ne do kthehemi së bashku në shtëpinë tonë, te fëmijët tanë, por pa zemrën.

Elda Gjini

MALLI PËR NËNËN

Mëngjesi s'do vijë më herët nëse lotojmë.
Mëngjesi s'do të vijë as më vonë.
Ditët tona motër kanë më pak diell,
prej kohësh dielli s'na ngroh njësoj.

Vendi që kishte në zemër,
është sërish aty, veç për të.
Ka ditë që mbushet me kujtime,
në të tjera ditë zbrazëtirë pa zë

Pendohem sa herë e thërrasë,
ndodh... ia kam nevojën dhe e pyes, ku je?
Shpirti i saj do qetohet, s'e trazojë më...
I premtoj vetes, por premtimin e shkel.

Flet zëri i kujtimeve: Natën asnjë lot!
Na fal nënë, por s'mundemi të mos qajmë.
Jemi bijat e tua, të rritura dhe të  forta, por
të vogla dhe të brishta në një tjetër çast.

Si u luftoka çdo ditë me dhembjen!
Kapesh pas kujtimeve, përzë zbrazëtinë.
Por sytë... sytë na mbetën të përlotur,
malli për nënën si vorbull na përpin.

Elda Gjini
2018

PJASTRA

   Më në fund pushime! Secili prej të katërtve po përgatit valixhen e vet. Kjo është mënyra më e mirë, sepse marrim vetëm veshjet dhe sendet që na duhen.
  Unë jam e para që bëj gati valixhen. E marr dhe zbres në katin e parë. Ulem në dhomën e ndenjies. Përballë televizorit. As më shkon ndër mend ta ndez. Në dy javët që nisin nga sot do shijoj pushimin dhe familjen. Edhe celularin po e lë në shtëpi.
    Kush nuk e ka provuar s'mund as ta imagjinojë ç'do të thotë të kesh punuar për njëmbëdhjetë muaj të vitit edhe të shtunave, madje edhe të djelave. Pa asnjë ditë pushim, as për festa zyrtare. Çdo ditë dymbëdhjetë orë punë.
    Kam nevojë të shtrihem në krevatin e plazhit dhe të sodis qiellin, diellin, detin rërën. Të provoj një herë të vetme të mos mendoj asgjë, megjithëse s'kam besim në do ia dal.
   Por, kam gjithashtu nevojë urgjente  t'i mendoj të gjitha. Në qetësi: Ç'po i bëj vetes sime? Ç'po i bëj familjes?
    Jam kthyer në një makineri që fabrikon para, me synimin e madh që dy djemtë e mi të studiojnë në universitetet më të mira dhe më të kushtueshme të Europës. Çdo nënë bën sakrifica pafund për fëmijët e vet. Por unë s'po bëj sakrifica çfarëdo. Po sakrifikoj gjithçka: kohën, veten. Im shoq s'më ka kërkuar kurrë ta ngadalësoj këtë vrapim të marrë, as djemtë. Pikërisht kjo më vret. Mos vallë ata kanë nevojë të marrin prej meje vetëm para?! Unë kam aq shumë nevojë të kaloj kohë me ta! Shpesh hyj tinëz në dhomat e djemve të mi dhe i sodis teksa flen të qetë. Sa shumë janë rritur! Janë zot të vetes. Por, për mua do mbeten gjithmonë vogëlush. Nëse ata çdo ditë e më tepër bëhen të pavarur dhe s'kanë nevojë për mua, unë po.
    Mendimet më shkëputen prej zhurmave dhe ankesave për valixhet e rënda gjatë zbritjes së shkallëve. Kur të katërta valixhet janë bashkë, valixhia ime ngjan si liliput përkrah valixheve gjigande të tim shoqi dhe djemve.
   Djali i vogël arrin shpejt në konkluzione: Valixhia e mamit është e vogël, sepse nuk ka marrë pjastrën😅!
    Është hera e parë për këtë vit që po shohin kaçurrelat e mi natyral. Lufta njëmbëdhjetë mujore me pjastër nuk i ka thyer, mjaft të bëj një dush dhe shkojnë në vend.
    Ndërsa unë jam thyer. S'di nëse të ndërrojë punë mund të rikem familjen time si më parë. Më duket sikur puna që bëj ka qenë një piastër e pamëshirshme për familjen time.

Elda Gjini

PLAGJATURE

Kur të rrëmbejnë të dashurën,
i hutuar, nga ta kërkosh s'di.
Në ç'duar ka rënë?!
Ku? Si është vallë tani?!

Kur të rrëmbejnë të dashurën,
i vogël, fare i vogël ndihesh ti.
Krejt i pafuqishëm tashmë,
ç'të bësh s'di, aspak s'di.

Kështu ndihet poeti,
kur i rrëmbejnë poezinë.
Kush? Ku? Përse?
Askush t'i përgjigjet s'di.

Shpirtin e ndjen t'i zgavërohet,
me poezinë i zhvatën shpirt.
Dikush poezinë adoptoi?!
Apo  e copëtuan të gjithë?!

Sikur rrëmbimin ta denoncojë?
A mbron "E drejta e autorit" poezinë?
Por... duhet të endet gjykatave,
duhet dhe një avokat, gjithësesi...

Po duhen edhe para, një shumë e mirë,
së paku aq para sa për një botim.
Pa duhet edhe kohë, e shtrenjta kohë,
aq sa për të shkruar një vëllim.

Diku... ekziston dikush... shumëkush,
që merr famë duke postuar poezinë,
noton... pluskon mbi plagjaturë,
mpreh sytë që të rrëmbejë sërish.

Elda Gjini
2018

Njerëzit e vegjël dhe njerëzit e mëdhenj

     Qysh nga fëminia më janë skalitur në mendje dy lloj njerëzish, të vegjlit dhe të mëdhenjtë. Të vegjlit ishin zemërngushtë, xheloz, inatçor, zemërak, keqdashës, fjalëhidhur. Sa herë kthehesha në shtëpi e mërzitur nga fjalët dhe veprimet e tyre, gjyshja më qetësonte, duke më mbajtur në prehër e duke më përkëdhelur flokët. Sipas saj ishin çiliminj. Do rriteshin një ditë.

    Unë zhysja kokën në gjirin e saj dhe strukja fytyrën të mos më shihte sytë e përlotur. Kështu isha unë. Ajo e dinte. Më njihte më mirë se kushdo. Ndaj nuk më lëshonte pa m'u tharë plotësisht qepallat. I fshihja lotët gjyshes, por ajo ndjente ngashërimet. Fytyra e saj pikëllohej e tëra, ndërsa sytë e menduar i mbusheshin me trishtim.

    Të tjera ditë vija e buzëqeshur. Efekti i njerëzve të mëdhenj. Dhe gjyshja s'kishte nevojë të më bënte pyetje për ta kuptuar. Kthehesha duke kënduar, apo duke buzëqeshur vesh më vesh. Pastaj e përqafoja fort, aq fort sa i ndieja kockat t'i kërcisnin. Shihja sytë e saj... të lumtur, plotësisht të lumtur. 

     Mgjithëse e vogël, nuk dehesha në lumturi. Mendoja... Po sikur edhe këta njerëz të mëdhenj,  mirëdashës, mendjehapur, të çiltër, gojëmbël, ndonëse fëmijë, të shndërroheshin një ditë në njerëz të vegjël? 

    Ata njerëz që nuk ishin as të mëdhenj as të vegjël më janë fshirë nga kujtesa. Ndihem keq kur rastësisht pas shumë vitesh takoj ndonjë prej tyre. Kur dëgjoj të thirret emri im buzëqesh e hutuar, sa për të dalë nga situata.

    E kur ndesh ndonjë nga çiliminjtë e dikurshëm, konstatoj me dhembje se këtë kategori vitet nuk e përmirësojnë, përkundrazi. Vitet vetëm rrisin në përmasa të frikshme veset dhe ligësinë e tyre, të cilat si farërat e këqija i kanë mbjellë edhe në shpirtrat e fëmijëve të tyre.
    Sërish pyes veten si dikur. Po me njerëzit e mëdhenj ç'bën koha?! Dhe marr përgjigje sapo takojë ndonjë shoqen time të dikurshme, që kam vite pa e parë. Koha i rrit njerëzit e mëdhenj, madje edhe mirësinë.
   Kur sheh sytë e fëmijëve të tyre, kur rrëzëllin buzëqeshja... kuptoj se deti i mirësisë nuk shteron. Ai bëhet oqean.

Elda Gjini

TAKIM ME VETEN

Ke një takim të rëndësishëm.
Ndaj s'ke guxim të shkosh.
Sa herë i ke bishtnuar...
Ama këtë herë dot s'dredhon.

Ke një takim të rëndësishëm.
Me dikë që s'mund ta mashtrosh.
Duhet të shihesh sy ndër sy...
Kjo të tremb. A do guxosh?!

Ke një takim të rëndësishëm.
Aspak rëndësi s'ka veshja sot.
Më e rëndësishme se gjithçka në jetë,
është të gjesh guximin të jesh i vërtetë.

Elda Gjini
2018