ASKUSH NUK ME KUPTON.   Kapitulli XIII

    Korridori i spitalit është pushtuar nga familja ime e madhe. Të katërta motrat, bashkëshortët dhe fëmijët e tyre. Megjithëse i mbaj vazhdimisht të informuar mbi gjendjen shëndetësore të Fatjonit dhe u lutem të mos shqetësohen duke ardhur, kur i shoh të gjithë bashkë shpirtin e ndiej plot.

    Fati më ka privuar prej vitesh nga të pasurit e një familjeje të vogël krejt  timen,  bashkëshort dhe fëmijë, por më ka bekuar me familjen e madhe. I përqafoj të gjithë me lotë ndër sy.

    Do doja të kisha lajme të mira për t’i ndarë me ta, por doktoreshë Edlira më informon që megjithëse parametrat janë në përmirësim, Fatjoni është ende nën efektin e qetësuesve. Më këshillon të qëndrojë pranë tij dhe t’i flas sërish. Kjo mund ta ndihmojë.

    Xhimi më sheh me sy pyetës. I buzëqesh dhe i them se gjithҫka është në rregull. Më në fund situatën e kam nën kontroll. Eh, sikur të ishte me të vërtetë kështu! Sidoqoftë, tani e kam më të qartë shkakun e disa veprimeve dhe jam e vetëdijshme për pasojat e tyre.

     Por, Xhimi mendon se për sa kohë nuk braktis Fatjonin, nuk kam asgjë nën kontroll. Ai s’ka pikë besimi në bashkëshortin tim të ardhshëm. Adhurimi i dikurshëm, që e ka ndjekur edhe pasi u rrit dhe nuk ishte më nevoja ta ndiqte mjeku  pediatër, tashmë është zhdukur. Vendin e tij e ka zënë neveria.

    I përgjigjem me një buzëqeshje plot dashuri dhe mallëngjim. Nipi im i preferuar më do shumë, shqetësohet për mua, por s’do të më kuptonte edhe sikur t’i shpjegoja gjithҫka deri në detaje. Është tepër i ri dhe fatmirësisht nuk ka marrë asnjë goditje nga jeta.

     As që e ka idenë se përgjatë rrugëtimit jetësor mund të të zhduken nga horizonti të gjitha mundësitë, të të mbyllen gjithë dyert, madje të të përplasen në fytyrë. Të mbetet të ecësh përpara për inertësi.  Thjesht për të mos qëndruar në vend dhe të ndiesh si vdes pak nga pak ҫdo ditë, ҫdo ҫast.

   Ai nuk e di se fama dhe suksesi nuk janë gjithmonë synimi  kryesor në jetë, apo një qëllim tepër i madh në vetvete. Ndonjëherë ato janë thjesht një koracë për t’u mbrojtur. Madje edhe për t’u strukur, por jo ndaj syve të të tjerëve. Kam patur nevojë t’i tregojë vetes se isha ende e aftë për të bërë diҫka siҫ duhet.

    Kështu, stilimi ishte jo vetëm pasioni dhe profesioni im, por streha ime. Tani Zoti po më jep një mundësi. Fatjonin. Krejt papritur gjithë sa më parë ishte jeta ime nuk më shkakton asnjë emocion. Zhvendosja e ateliesë në vilë, as që arriti të më ndillte pranë. Nuk më ngjalli kurrfarë emocioni. Atelieja tashmë përfaqëson vetëm punën.

    Shpirti im është Fatjoni. Nuk do ta humbë për asnjë arsye në botë. E ndiej që ia vlen të bëjë  ҫfardolloj sakrifice për të. Ai s’është thjesht bashkëshorti im i ardhshëm. Ai tashmë është dashuria ime, jeta ime. Pavarësisht se nuk mund të kemi një martesë të vërtetë, ashtu siҫ do doja, sërish falënderojë Zotin për  këtë mundësi. Jam e gatshme ta respektojë pikë për pikë marrëveshjen tonë. Nuk do ndihem më kurrë e pashpresë, duke menduar se do ta mbyll jetën time e vetmuar, si një qen i braktisur.

    Moskuptimi nuk vlen vetëm për tim nip. Jam e sigurt se as familja ime e madhe nuk do i kuptonte kurrë asyet e mia për t’u bërë pjesë e një martese që sipas tyre me siguri do të quhej e shtirur.

    Motrat e mia kanë familjet e tyre, me bashkëshortët dhe fëmijët. Duke më mbajtur pranë, duke më afruar gjithmonë e më tepër me fëmijët e tyre, kujtojnë se më mbyllin plagët, se më lumturojnë.

    I dua me shpirt të nëntë mbesat dhe niprit e mi. Do bëja gjithҫka për t’i parë të rriten të shëndetshëm dhe të lumtur. Madje, po të qe nevoja, do sakrifikoja gjithҫka, edhe jetën. Kanë qenë, janë dhe do të mbeten mbesat dhe niprit e mi. Por, ata nuk janë mishi i mishit tim, gjaku i gjakut tim, shpirti i shpirtit tim.

    Askush veҫ mamasë s’arrinte të kuptonte se lotët që më rrokulliseshin prej syve kur merrja për herë të parë në krahë  ҫdonjërin prej tyre,  nuk ishin vetëm lot dashurie dhe mallëngjimi. Unë gëzohesha kur shihja motrat e mia tek bëheshin për së pari, për së dyti, madje edhe për së treti nëna të lumtura.

    Por, thellë-thellë unë ndieja edhe më shumë zbrazëtinë. Unë kisha hequr dorë nga foshnja ime, pjesërisht edhe për to. Unë e doja atë foshnjë, me gjithë shpirt, por s’doja që emri i familjes sonë të njollosej. Nuk doja që ҫdonjëra prej motrave të mia ta kishte fatin e damkosur. S’doja që mamaja të turpërohej prej meje. S’mund të mbaja mbi supe ndjesitë e saj të fajit. Ajo s’kishte kurrfarë faji. Gjithë jetën nuk i bëri keq askujt.

    Isha ende fëmijë kur m’u desh të përballoja gjithҫka vetëm. Një mëngjes, mora paratë që kisha kursyer, i futa në ҫantën e shkollës dhe dola nga shtëpia në orarin e zakonshëm. Sa do doja që me ato para të paguaja fustanin e bardhë të nusërisë dhe makinën qepëse! Por, ishte e pamundur. Për njeriun që iu dhashë e tëra, me trup e me shpirt, s’kisha më asnjë vlerë.

     Në vend që të shkoja në shkollë, u drejtova për në shtëpinë e një mamije që bënte aborte ilegale. Para njëzetë e tetë vitesh asnjë vajzë nuk guxonte të hynte në maternitet. Ishte tabu.  

    Fizikisht dhe emocionalisht ishte e tmerrshme për t’u përballuar. Mamija s’kishte askënd ta ndihmonte dhe paisjet ishin primitive. Humba ndjenjat pa arritur të shoh  ҫ’bëri për të shkëputur foshnjën prej meje.

    Sapo erdha në vete, kërkova trupin e foshnjës. Asaj foshnjeje që s’munda t’i jepja jetë, së paku t’i jepja një varr. Një varr sekret, në një cep të varrezave. Do t’i vendosja një gur sipër për shenjë. Do mund ta laja me lotë atë gur dhe mandej ta mbuloja me lule.  Mamija më pa me habi. Më vuri dorën në ballë. Po flisja përҫart. Patjetër që kisha temperaturë. Digjesha. Por s’po flisja përҫart.

    Rrëfimi i saj ishte i tmerrshëm. Foshnjat që abortonte ua hidhte qenve. Gjurmët duheshin zhdukur, gjithҫka duhej të mbetej sekret, përndryshe e priste burgu. Ndjeva pranë ëngjëllin e vdekjes. Kishte frikë nga burgu, nga ligji njerëzor. Por nuk i druhej aspak ferrit dhe ligjit hyjnor.

    Ndjeva neveri prej saj. Por më shumë prej vetes. A e kupoja ҫ’kisha bërë?  Për të shpëtuar nderin kisha marrë një jetë të pafajshme. Për të mbyllur gojët e botës kisha shkëputur një herë e përgjithmonë prej vetes mishin e mishit tim, gjakun e gjakut tim, shpirtin e shpirtit tim. Si mund të jetoja pas kësaj? Vallë a do t’ma falte ndonjëherë Zoti këtë mëkat të tmerrshëm?

    Nuk mund të qëndroja asnjë minutë më tepër aty. Për mua ai vend s’ishte gjë tjetër, veҫse foleja e vdekjes. Bëra të ҫohesha, por humba sërish ndjenjat.

   Në shtëpi u ktheva në orarin e zakonshëm. Me arsyetimin se kisha dhimbje koke iu shmanga vaktit të drekës dhe u futa drejt e në shtrat.

     Mund t’i shmangesha drekës, mund t’i shmangesha gjithë botës, por jo mamasë sime.  Ajo më erdhi pranë sapo motrat u shtruan për të ngrënë drekën. Më pa në sy, më vendosi dorën mbi ballë, më ledhatoi flokët. Më pas më përqafoi fort dhe u ngashëryem të dyja në krahët e njëra-tjetrës.

    Ajo sërish fajësonte veten. Por, si gjithmonë s’kishte asnjë faj. Në fund i premtuam njëra-tjetrës që ai sekret do mbetej mes nesh. Kështu vepruam.

    Ditët rrokulliseshin në monotoninë e tyre të zakonshme njëra pas tjetrës. Gjithë ditën komandoja trupin dhe shpirtin për të përmbushur detyrat që më takonin.

    Natën, sapo vendosja kokën mbi jastëk, lotët më rigonin faqeve papushim. Qysh prej njëzetë e tetë vitesh  ҫdo natë është e njëjtë. Jastëku nuk mbetet asnjëherë i thatë. Vetëm kur sfilitem nga të qarët më merr gjumi.

    Dhimbja është po ajo, zbrazëtira ndihet përherë e më e madhe, brerjet e ndërgjegjes më bluajnë shpirtin pareshtur. Ҫfarë bëra? Gjithë jeta nuk do të më mjaftojë për t’u penduar. Gjithë vuajtjet s’do mjaftojnë për të shlyer mëkatin që bëra. Zoti nuk priti të vdisja për të më dënuar përjetësisht në ferr. Ferrin e kam jetuar ҫdo ditë të jetës sime tokësore prej njëzetë e tetë vjetësh.

    Duke përcjellë, përqafuar dhe puthur një për një gjithë anëtarët e familjes sime të madhe jam krenare për mbështetjen e tyre të pakushtëzuar. Por, ndihem sërish e zbrazët dhe e vetmuar. Tmerrësisht e vetmuar. Me vdekjen e mamasë humba të vetmin njeri që më kuptonte. Të vetmin njeri që nuk më gjykoi dhe as më fajësoi kurrë për asgjë. Tanimë askush nuk mund të më kuptojë. Absolutisht askush.