U rrëzua idhulli i fundi, idhulli i fundit ra...
U shkërrmoq imazhi para syve, kaq pranë.
Por idhulli s'ishte veç një idhull, aspak.
Idhulli ishte limani pas detit të marrë.
Frëngjia e vetme ishte idhulli... ishte...
Busulla e orientimit pas shpresës së vrarë.
Balsami i shpirtit sfilitur dhimbjesh,
Rrezja e shpresës në perëndimin e vranë.
Por idhulli s'ekziston më, aspak...
Po tani? Tani vallë ç'ka për të ngjarë?!
Kupton që je vetëm, fillikat vetëm,
Në heshtje pyet unin në qetësi jo të paqtë:
Kam qenë gjithmonë vetëm, a thjesht jam?
Elda Gjini
2018
No comments:
Post a Comment