NE EMER TE PERSOSMERISE

    Ndihej e sfilitur. Dhe për dreq as gjumi s'e merrte, megjithëse mesnata kishte kaluar prej orësh dhe mëngjesi po afrohej.
    I shoqi flinte i qetë. E kur s'kishte fjetur i qetë ai? Sapo vendoste kokën në jastëk e merrte gjumi. S'kishte si të ndodhte ndryshe. Ai s'merrte kurrë asnjë shqetësim a brengë në dhomën e gjumit. Ndërsa ajo, ndihej përherë si një sfungjer që thithte dhe mbartte me vete gjithçka: shqetësime, brenga, zhgënjime, vërejtje, superkëshilla, paralajmërime...
    Që të gjitha këto në emër të përsosmërisë. Jo, ajo s'ishte e përsosur, s'kishte qenë ndonjëherë dhe as besonte te përsosmëria. Ndërsa ai po. Sapo hynte në shtëpi ia niste me ç'të mundej më parë, herë këshilla, herë sugjerime dhe vërejtje e qortime pafund. Të gjitha në të mirë të saj. Kishte kapacitetin e duhur për t'ia arritur.
   Ajo i dëgjonte dhe i thithte të gjitha, i mbartte me vete si një sfungjer i lagur. Përpiqej me mish e me shpirt t'i zbatonte të gjitha, por ishte e pamundur.
    Ëndrra e saj nuk ishte të bëhej e përsosur, por të dëgjonte një fjalë të mirë prej tij, të merrte një lavd, të ndjente një herë vlerësim. Së paku një herë të mos e sulmonte në emër të përsosmërisë.
     Gjithçka... gjithçka në emër të përsosmërisë. Në emër të saj sfilitej. Në emër të saj shpenzonte çdo ditë të jetës së vet.

Elda Gjini