PA CEREMONI   Kapitulli XVII

    Mbërrijmë në spital. Është  pothuajse mesnatë. Pavarësisht këmbënguljes që së paku Katerina të mos vinte kaq vonë, por të pushonte dhe premtimit që të shkoja ta merrja në mëngjes herët, ajo s’u lëkund nga vendimi i saj.

    Kujdesi që kanë treguar për veshjen dhe pamjen prindërit e Fatjonit më duket i tepruar. Përse vallë  kur shoh ata, harroj që kam bërë të njëjtën gjë?! S’guxoj të ul sytë dhe të shihem. Por, nuk mund ta shmang për shumë kohë. Së shpejti do gjendem në ashensor. Aty ka pasqyra gjithandej. Dua apo s’dua, ngado që të kthejë sytë nuk mund të shmang përballjen me veten.

    Nis të sforcohem për t’u përhumbur në mendime. Nuk dua të shoh shëmbëlltyrën time të përkryer. I kushtova kaq shumë rëndësi pamjes për t’i pëlqyer njeriut që dua. Pavarësisht vetsigurisë që më buron prej gjithë qenies sime, më bren një dyshim, i cili më bën të dridhem. Po sikur Fatjoni të mos dojë një martesë të vërtetë me mua? A do jem e gatshme të jetojë përkrah tij dhe të vuaj  që ai s’është imi!? Qortoj veten rëndë nën zë: Mos guxo të sjellësh ndër mend diҫka të tillë!

    S’kam kohë të reagoj ndaj qortimit që marr. Në ashensor hyjnë doktor Besniku dhe Ema. Janë dy njerëzit e fundit që do doja të kisha përballë. Nuk arrijë të kuptojë si e ruaj gjakftohtësinë. Më ndihmon prania e Ilirit dhe Katerinës. S’di ҫ’mund të më ndodhte sikur të isha vetëm për vetëm me ta. Gjendem duke u përshëndetur dhe duke shtërnguar duart gjithë mirësjellje me dy armiqtë e mi. Po po, armiqtë e mi. Kanë patur fatin të jenë njerëzit më të afërt të Fatjonit, por në mënyrën më tinëzare kanë shpërdoruar besimin e tij. Armiqtë e njeriut që dua janë edhe armiqtë e mi.

    Herët a vonë, Fatjoni  do ua  tregojë vendin të dyve. Madje, jam e sigurt se nuk do ndodhë vonë. U hedh një sy të dyve. Mos vallë është dita e të veshurit me stil?

    Menjëherë më pas kërkoj shëmbëllimin tim. Ndrojtja e mëparshme  u zhduk. Sy ndër sy gjithë vetbesim. Fatjoni është imi, vetëm imi. Jam e gatshme ta mbroj nga gjithҫka dhe gjithkush.

    Më në fund dera e ashensorit hapet. Sapo përfundoi ngjitja më e gjatë e jetës sime. Tentoj të mbush mushkëritë me ajër, por përfundoj të mbetem pa frymë. Hutohem papritur. Korridori është pushtuar sërish nga familja ime e madhe. Por, ajo që më le pa frymë është kujdesi që kanë treguar për veshjen dhe pamjen e tyre.

    Këtu diҫka po ndodh. Por, ҫfarë? S’kam kohë të më kalojë hutimi. Gjendem ballë për ballë me kryebashkiakun. Më buzëqesh dhe më thotë se kemi lënë diҫka të papërfunduar dhe kjo është kundër natyrës së tij.

    Zemra më dridhet e tëra. Në kaq pak ditë duket se jam bërë tjetër njeri. Kam kaluar punën në plan të dytë dhe i kam pranuar vetes me zë të lartë se dua të jem e lumtur. Njeriu i vetëm që mund të më bëjë të lumtur është Fatjoni. E dua më shumë se veten. Ai është jeta ime.

    Me sy të përlotur dhe me hap të shpejtë drejtohem për nga dhoma e Fatjonit. Me siguri ai do donte të kishte veshur kostumin gri që i kam stiluar. Por, s’mundet për shkak të gjendjes së tij shëndetësore.

    Mbetem sërish pa frymë kur shoh Fatjonin. I veshur me kompletin e pizhameve të gjelbërta me logon e spitalit që ia mbulojnë në mënyrë të përsosur allҫinë, me pantoflat blu po me logon e spitalit, është dhëndri më i bukur në botë.  Është ulur në një karrike të përshtatshme për gjendjen e tij shëndetësore. Më buzëqesh. Përlotem sërish. Zoti po më kthen gjithҫka që më ka munguar prej kohësh. Dëshirën për të jetuar. Por, është duke më dhënë diҫka që s’e kam pasur kurrë dhe as që e dija që ekzistonte. Një lumturi të pafund.

    Përqafoj Fatjonin me gjithë etjen time për të jetuar, me gjithë dashurinë që më gufon nga shpirti. E puth ku të mundem dhe i them me zë të lartë se jam gati ta bëjë njëmijë copash marrëveshjen tonë martesore. Unë dua një martesë të vërtetë, si dashuria që ndiej për të.

     Kthej kokën pas dhe habitem që në dhomë janë të gjithë. Madje edhe dy operatorë. Në vend që të përskuqem nga turpi, jam gati ta përsëris edhe  një herë me zë të lartë propozimin tim.

    Fatjoni e mer shpejt situatën në dorë.  Nxjerr nga xhepi i xhaketës së pizhameve një letër të palosur me kujdes më katërsh. E shpalos po me kujdes dhe ma zgjat. Jam e lirë ta gris.

    Nuk ia bëj fjalën dy. Dhoma është e mbushur me njerëz, por ky  ҫast është vetëm yni. E copëtoj aq sa mundem  dhe i fluturoj në ajër copëzat e saj. Nuk e quaj marrëveshje të mallkuar. Ajo shërbeu si katalizator në afrimin tonë. Do t’i jem mirënjohëse përjetë. Por, tani nuk më duhet më, kurrë më.

    Fatjoni më thotë duke më pëshpëritur, se ajo marrëveshje e kishte kryer tashmë misionin e vet. Që në fillim e dinte se do kërkoja ta grisja përpara se ta zbatoja. Ai kishte qenë i sigurt për dashurinë time. Thjesht më kishte dhënë kohë t’ia pranoja vetes dhe mw pas atij.

    E përqafoj sërish, duke u ulur nw prehrin e tij. Më duhet patjetër ta kem pranë, për t’u vetbindur që s’jam duke ëndërruar, por duke jetuar. Një jetë plotësisht të lumtur, për të cilën kisha reshtur së shpresuari prej më shumë se ҫerekshekulli. Por, nga tani do ta lë pas të shkuarën. As për të ardhmen s’kam përse të ëndërroj. Mjaft të jetoj të tashmen, e cila është më e bukur se ëndrrat.  

    Kryebashkiaku na fton t’i bashkohemi në këndin e dhomës që është improvizuar për kryerjen e martesës sonë civile. Me zor pres të nënshkruaj  dhe të lidhem në martesë me njeriun që dua.

    Në mendje më beh një shkëndijëz që dikur do e kisha quajtur marrëzi. Do mar mbiemrin e bashkëshortit. Gjithmonë më është dukur absurd  ndërrimi i mbiemrit, por tani jo më. Kur në mes është dashuria, gjithҫka merr tjetër kuptim.

    Të gjitha fjalët e tjera i dëgjojnë të tjerët. Unë dëgjoj vetëm pohimet tona. Nënshkruajmë. Menjëherë pas kësaj vërshon një lum me urime, përqafime dhe puthje. Të gjithë këta njerëz i dua, janë duke më uruar me gjithë shpirt jetë të lumtur. Sa për urimin tradicional me trashëgime, do kishin bërë mirë ta shmangnin. Tingëllon absurd dhe qesharak. Mundohem të mos i jap rëndësi.

    Besniku dhe Ema qëndrojnë të heshtur në një kënd të dhomës. Afrohen të fundit dhe na urojnë në mënyrë formale. Fatjoni u përgjigjet në të njëjtën mënyrë. Jam e lumtur kur vë re disa detaje, të cilët më sinjalizojnë se ata ndihen të tepërt në jetën tonë.

     Pason një tortë gjigante dhe disa shishe shampanjë. Vërshon sërish lumi i urimeve, përqafimeve dhe puthjeve. I dua të gjithë këta njerëz, e di që lumturia ime i lumturon.

    Pavarësisht të gjithave, me zor pres që të largohen dhe të mbetem vetëm për vetëm me tim shoq. Lumturia nuk vjen si pasojë e organizimit të ceremonive të mëdha. Ne mund të jemi shumë të lumtur edhe pa ceremoni.