Shkrimi me të cilin po merresha u formësua si një prozë poetike. Notat e tmerrit gjallonin gjithkund. Ishte ajo çka kisha parë atë pasdite mbi liqenin e përflakur, ndjesia se vdekja ishte pranë, përreth. Ajo përvidhej për të më hyrë në shpirt. Një pamje e frikshme, e përgjakur. Ndaj e kisha titulluar Flaka dhe gjaku.
Infermierja lexoi shkrimin. Menjëherë u zbeh. Mos ndoshta nuk i pëlqeu? Lexuesja ime e parë, lexuesja ime e vetme. Mos do mbetej edhe lexuesja e fundit? Nuk më duhej asnjë fjalë më tepër, vetëm me pamjen e saj më kishte shuplakuar paq, por, për fat të keq, jo në fytyrë. Të paktën nuk ishte njeri që shtirej, në të kundërt, do ishte shumë më keq. Gjithë-gjithë çfarë mundja dhe gabimisht mendoja se e bëja mirë, ishte të shkruarit. Ja pra, ai ishte i pavlerë. A mund të isha ndryshe prej tij? Të ishte aq pa nivel, i mërzitshëm, jointeresant apo...
U largua nxitimthi dhe bëri telefonatën rutinë të urgjencës. Do çuditesha sikur kjo të mos kishte ndodhur, por ajo që dëgjova krejt rastësisht më tmerroi deri në palcë. Shprehte një dyshim të frikshëm,- sipas saj kuptohet,- se mua po më vinte kujtesa. Për këtë ajo kërkonte një ndihmë të menjëhershme dhe të specializuar. Shtanga. I vetmi imazh, i cili më krijonte përshtypjen se vinte nga era e mëparshme, ishte ai i gishtave mbi tastierë, për këtë nuk kishte dijeni askush. Arsyetova: Duhet të kishte një lidhje të fortë me prozën poetike, të cilën sapo e kishte lexuar. Po ç’lidhje kishin kujtimet e mia me të? Aty kishte flakë dhe gjak. Këto duhej të ishin fjalët kyçe, të cilat bënin lidhje me erën time të vjetër, po si? Mbyllja sytë, para tyre më dilte flakë dhe gjak, por s’ishin kujtime, thjesht përfytyrime. Në sfond, si kolonë zanore qëndronte zëri i tij, ai zë melodioz e vajtues më thërriste të ikja. Të ikja shpejt, sa më larg. Sa isha lodhur për ta harruar atë zë! Po Ai, a do të më harronte ndonjëherë? Mbetej zot i ëndrrave të mia. Më falte emocione të mëdha, por edhe një dhimbje tejet të thellë. Ishte kryqi i vuajtjeve në jetën time, pesha e të cilit ndonjëherë bëhej tepër e rëndë për supet e mia të brishta.
Sapo ra mbrëmja, në vilëz u dendësua reja e mjekëve,- si dikur në spital,- ndërkohë unë as që kuptoja se ç’po ndodhte. Teksa i shihja, më merrej fryma. Për një kohë të pamatshme, por tejet të rëndë, m’u desh të duroja praninë e tyre. Isha thjesht kukull në duart e një grupi fëmijësh. I rezistova me stoicizëm situatës. E dija se mund t’u mbijetoja. Me mua silleshin si me një njeri që s’kupton asgjë, si të isha sërish në gjendje kome. Për gjithçka folën me mjeken time. Ndihesha mjaft e vogël, sikur ekzistenca ime të qe e kotë. Isha kthyer në liliput, rrethuar nga gjigantët veshur me bluza të bardha. Edhe më keq, isha bërë inekzistente. Kjo ishte krejt e patolerueshme. E kapërdiva jo pa dhimbje këtë situatë, e cila më së shumti më ngeci në grykë.
Ajo s’më tha asgjë për konsultën e mjekëve. Aq shumë prita për ndonjë fjalë, por më kot. Kishte një sjellje aq normale: respektonte rreptësisht regjimin ditor, sa më dukej se kisha pasur halucinacione. Te njëra nga ne kishte diçka jo të zakontë, por te cila?
Për herë të parë humba besimin. Më parë më kishin lindur tek-tuk disa dyshime, por mendoja se do të zhdukeshin së shpejti. I kisha besuar pa e njohur, thjesht instinktivisht. Kisha jetuar nën një çati me të, vetëm me të. I detyrohesha aq shumë, por jo më besim të verbër. Duhej të bëhesha ca më e zgjuar për të kuptuar diçka. Ja pra, sapo kishte nisur një erë e re, ajo e dyshimeve, e cila sillte vetëm ditë të trazuara dhe net pa gjumë.
Përpiqesha të kuptoja, se cila do të ishte e ardhmja ime, në të njëjtën kohë, kur nuk kuptoja ç’po ndodhte me të tashmen e nuk kujtoja asgjë nga e shkuara. I isha rikthyer mijëra herë atyre pak ngjarjeve të jetës sime, duke i centrifuguar më kot në kokë. Duhej të sistemoja gjithçka. Befas, më lindi një ide. Mund të shkruaja ato që mbaja mend në këtë erë të re të jetës.
Të nesërmen, sapo m’u dha rasti, nisa të shkruaja. Nga çasti i parë që munda të kujtoja, dëgjimi i hapave në korridor, derisa të arrija në ditët që filloi ndryshimi - dhe që ndoshta nuk po i jetoja aspak - kështu gjithçka do të ishte në kohë reale, pa pësuar aspak firo për faj të lojërave jo të këndshme, të cilat ndonjëherë më bënte kujtesa. Kjo më lehtësonte e njëkohësisht më bënte të ndieja, se edhe unë mund të realizoja diçka. Nuk mund të flisja për vlefshmërinë e saj, por e kuptoja se po bëja diçka me vlerë në jetën time. Megjithatë, nuk po më shqitej nga mendja sjellja e saj. Përse ai besim dhe mirëkuptim i krijuar mes nesh duhej të zhdukej përgjithmonë? E vetmja gjë e bukur që kisha krijuar së fundmi, po shembej. Ishte e dhimbshme teksa e mendoja. Përse nuk më kishte thënë asgjë? Tashmë ishte prerë çdo urë komunikimi dhe digat e heshtjes ishin më të fortifikuara se kurrë. Nuk mund të lejoja që e gjithë kjo të kushtëzonte jetën time.
Ajo më erdhi pranë. Kishte pamjen e një njeriu të zënë në faj, ama nuk do lejoja të prekesha më. Kisha vendosur të mos thyhesha lehtë. Më tha, se ishte koha e pyetjeve. Koha për të mësuar më tepër. Ishte përherë çasti më i shumëpritur për mua, por krenaria më thoshte të mos e shfrytëzoja. Kureshtja më digjte si të qe zjarr. Nëse nuk e shuaja, më pas me siguri do të pendohesha. Ajo e kuptoi vendosmërinë time dhe mendoi të ndërhynte. Kishte një nuhatje të mprehtë, që e ndihmonte për t’i paraprirë cilësdo situatë.
- Kot e ke me mua. Gjithçka kam bërë, është në të mirë të shëndetit tënd,- foli ajo si të donte të shfajësohej, por njëkohësisht si të kërkonte me çdo kusht që të ndihesha fajtore. Nuk kishte për ta realizuar objektivin e saj. Në të vërtetë, të vetmin problem me shëndetin tim e kisha ruajtur me mjaft fanatizëm, për të mos u përballur me atë situatë, e cila, me sa rezultoi, ishte e pashmangshme.
- Ne ishim shumë të shqetësuar për shëndetin tënd, asgjë më tepër,- vijoi ajo sërish, kurse unë po mendoja se përse ishte nevoja të fliste në shumës. Me sa duket, edhe mirëbërësi im. E pra, ky ishte kulmi, ajo komunikonte me të për gjithçka, kurse me mua për asgjë.
Isha aq e pafuqishme! Nuk kisha asnjë lloj force për të marrë vendime. Në radhë të parë, nuk mund të kujdesesha për veten. Ndërsa privimi nga të folurit më bënte të gjymtuar edhe në shpirt. Shkurt, isha në një gjendje aq mjerane, sa isha e detyruar të pranoja varësinë nga ajo apo nga kushdo tjetër. Hë për hë jeta më ofronte vetëm këtë zgjidhje.
- Për këtë duhet të të shpiem sërish në spitalin qendror, i cili ndodhet në kryeqytet,- foli ajo si me hezitim ose ia donte puna të fliste në atë mënyrë. Në gjendjen që isha, nuk qe aspak e vështirë të më vinte në lojë. As të më transportonte nga një vend në tjetrin nuk ishte aq e vështirë, sa mund të dukej në pamje të parë. Të largoheshim prej aty, këtë ishte duke më thënë ajo. Kjo nuk më duhej aspak. Me të ardhur në atë vend isha infektuar nga një virus i rrezikshëm, nga i cili as mundesha e as doja të shërohesha. Kisha krijuar varësi ndaj atij vendi.
- Duhet të kryejmë disa analiza dhe kontrolle të imtësishme dhe kjo është me të vërtetë e domosdoshme,- foli ajo me një ton, i cili tregonte se ishte duke i vënë kapak asaj bisede. Ndërsa mua askush nuk kishte denjuar të më thoshte diçka. Ishte ajo që kishte në dorë si legjislativin, ashtu edhe ekzekutivin. Isha kthyer në një spektatore, prisja të shihja ç’do të bënin me jetën time.
Po përse ishin të nevojshme gjithë ato analiza, a nuk ishin kryer vetëm disa javë më parë? Të paktën të mos udhëtonim aq larg. A nuk kishte ndonjë spital aty pranë? Përse të shkonim në Tiranë? Mos ishte diçka e rëndë? Po a ishte e mundur të bëhesha më rëndë se aq? Nuk po më pëlqente aspak, ndoshta ngaqë po më paraqitej gjithë delikatesë. Me siguri ata kishin nuhatur diçka që nuk shkonte në shëndetin tim, kjo mund të ishte pak, por e sigurt.
- Udhëtimi është vendosur të bëhet pas dhjetë ditësh,- saktësoi ajo, ndërsa unë kisha vendosur të mos e pyesja për gjësend, megjithëse si zakonisht, kureshtja po më vriste. Sidoqoftë, përderisa do niseshim vetëm pas dhjetë ditësh, asgjë tmerrësisht serioze nuk kisha. Po ashtu, asgjë nuk mbetej për t’u diskutuar, gjithçka ishte vendosur qysh para se të më komunikohej. Në fund të fundit, nuk kisha përse të mërzitesha. Kështu kishte funksionuar gjithçka qysh nga fillimi dhe as që mund ta dija edhe për sa kohë do vazhdonte në po të njëjtën mënyrë. Unë nuk zotëroja aq forcë, sa për të ndryshuar rrjedhën e ngjarjeve.
Hodha vështrimin lart, si të kërkoja aty zgjidhjen e shumëpritur. Në të njëjtën kohë, ajo ishte kthyer nga dritarja, duke më lënë të prehesha disa çaste në shoqërinë e vetmisë. Zbulimi ishte më i madh se kurrë,- megjithëse këtë përcaktim e kam bërë edhe në raste të tjera.- Në këndin e majtë të murit dallova të instaluar një kamera, strukur mirë pas lulefasules, e cila kacavirrej gjithandej. Me shumë mundësi, nëse kishte aty, do të kishte ngado, madje edhe në dhomën time. Atëherë, sekreti im i vogël s’ishte më i tillë. Më kot isha munduar ta fshihja. Edhe kur kisha atë ndjesi të tmerrshme, ajo sërish më kishte vëzhguar. Ja përse më ishte pranë vetëm atëherë kur duhej, as më përpara e as më pas.
Pra, çdo veprim imi mbikëqyrej. Më mbeteshin intime vetëm mendimet. As ato, fatkeqësisht jo. Sa herë shkruaja, lexoheshin mendimet, madje edhe ndjenjat e mia. Isha kthyer vërtet në një libër të hapur, të cilit i mungonte vetëm kopertina. Askush nuk do tundohej për të lexuar këtë libër, tërësisht të kotë, të pavlerë.
Po tani? Kishte humbur besimin tek unë, si edhe unë tek ajo. A mund të kishte kthim pas? Asgjë që ikën, s’mund të vijë më. Ne vetëm mund të korrigjonim, por për këtë duhej shumë vullnet. E pashë në sy dhe lëviza sa munda gishtat e dorës së majtë, duke i shoqëruar me vështrim. Ajo buzëqeshi krejt natyrshëm. Ajo dhe shtirja nuk kishin asgjë të përbashkët. Më përqafoi, po aq ngrohtë sa herët e tjera, por unë u drodha, më dukej një gjest i pamerituar. Sa më mirë sillej ajo, aq më e keqe më dukej vetja. Ana më e mundimshme ishte se nuk më ndodhi vetëm një herë, kishte një përsëritshmëri gati-gati të herëpashershme në jetën time të mëpasshme. Nuk jam e sigurt nga se vinte, nga përsosmëria e saj apo nga mospërsosmëria ime. Dëmtonte vetëvlerësimin tim, më dobësonte forcat për të ecur përpara.
Nuk bëri asnjë telefonatë, asnjë hedhje në ajër, nuk artikuloi pasthirrma. Kështu ishte ajo, nuk arrinte të shtirej e të ishte e pavërtetë në asnjë rast. Ky gjest ishte mjaft dashamirës, sepse tregonte rivendosjen e një ure komunikimi mes nesh. Tani ishte radha e saj. Do të më shpjegonte përse ishte alarmuar, pasi lexoi prozën poetike Flaka dhe gjaku. Të paktën, kështu shpresoja. Isha aq shumë kureshtare të dëgjoja rrëfimin e saj. Mezi e kisha pritur çastin. Ishte koha e së vërtetës.
- Ti je sot në këtë gjendje, si pasojë e një incidenti,- tha ajo. Ky ishte një përfundim, në të cilin mund të arrija fare mirë edhe pa ndihmën e saj, pasi gjendja në të cilën ndodhesha, nuk kishte asgjë të natyrshme apo normale. Nuk e kisha pyetur asnjëherë si kishte ngjarë. Në kërkim të një arsyeje, mbeta bosh. Thjesht e kisha ndier të panevojshme të pyesja, si të kisha dashur ta lija pas, së bashku me dhimbjen e natyrshme që do të më shkaktonte. Por, herët a vonë, koha e përballjeve vjen, pashmangshmërisht. Ne mund ta ndajmë kohën si një të tërë në pjesë më të vogla, por asnjëherë nuk kemi aftësinë për të zhdukur ndonjërën, cilëndo syresh.
- Në atë incident, zjarri është parë nga të gjithë si shkak, ndërsa gjaku, normalisht, si pasojë e tij,- tha ajo, ndërkohë unë solla ndër mend se si të dy së bashku, ata kishin krijuar imazhin e ankthshëm, të fanitur mbi liqen apo, më saktë, në mendjen time. Pikërisht këtu kishte marrë jetë shqetësimi, madje alarmimi i saj. Por unë isha dhe jam ende plotësisht e sigurt, se vetëm kujtim s’ishte. Sidoqoftë, ai kishte mbetur i paemër. Çdo përcaktim që kisha bërë deri atëherë, aq sa i afrohej, aq edhe i mbetej larg, duke mos e përfshirë aspak brenda tij.
Po ajo, përse nuk kishte denjuar të më drejtonte ndonjë pyetje? Gjendja ime fizike i bënte më të vështira përballjet nga se do të kishin qenë, por shpërfillja ishte shumë më tepër e dhimbshme, pothuajse e padurueshme. Ishte njësoj sikur dikush të të thoshte në sy se je tërësisht pa vlerë.
- Kur lexova shkrimin tënd, pata dyshimet e mia, madje isha e sigurt se kishte nisur të të shfaqej kujtesa. Asaj që i druhesha më tepër, ishte pësimi i ndonjë traume postkujtesë. Mjekët dolën në përfundimin se nuk kishte trauma, pasi ato nuk kishin shkakun e tyre, kujtesën,- më tha ajo, ndërsa unë u ndjeva sërish e tradhtuar. Përse nuk më kishte pyetur ndonjëherë?
Ja ku isha sërish e përhumbur. Edhe kur ajo fliste, unë seç ndieja. Ishte diçka krejt e pashpjegueshme. Nga njëra anë doja të fliste e të fliste pa fund. Të mos kishte më as harresa, as enigma e as sekrete të fshehura mirë a të struktura kujdesshëm në të shkuarën. Por, nga ana tjetër doja të mos thoshte absolutisht asnjë fjalë. Të heshtte, vetëm të heshtte dhe asgjë tjetër. Unë do ta kisha zët, edhe mund ta urreja për fshehjen e së vërtetës, po aq sa edhe për zbulimin e saj. Nuk po arrija të gjeja asnjë fije logjike. Ishte një kaos i plotë i krijuar në mendjen time. Por, nuk ishte hera e parë që më ndodhte. Të paktën e kisha ende aq forcë, sa për të mbledhur mendjen dhe të kryeja vetëm veprime të logjikshme. Ndoshta frikësohesha në mënyrë të pashpjegueshme, për arsye se u druhesha vuajtjeve. Ndonjëherë ato dinë të jenë vërtet të padurueshme.
- Mjekët u habitën nga fakti se organizmi yt paraqet një forcë të madhe rigjeneruese,- foli sërish ajo,- kjo ka ndodhur brenda një kohe shumë më të shkurtër nga afati i parashikuar. Sipas tyre, është me të vërtetë një mrekulli,- përfundoi ajo, duke më vënë si kaherë në mendime: Ah, sikur veçmas tyre, ta ndieja edhe unë këtë rigjenerim kaq të shpejtë e, mbi të gjitha, këtë mrekulli! E shihja ende shumë larg edhe rrezen e vetme të shpresës.
Nëse më parë isha përpjekur të kujtoja, tani kisha frikë. Në ato çaste isha gati t’i premtoja vetes se do ta varrosja të shkuarën, madje në një varr të thellë. Por sigurisht nuk i premtova asgjë, e dija që nuk do ta përmbushja kurrë. Gjithsesi, doja të lija pas dhimbjet dhe hidhërimet e së shkuarës, të mos lejoja në asnjë mënyrë që jeta ime të ishte edhe më e hidhur. Tek e fundit, për të gjithë e shkuara është e varrosur. Ndryshimi mes meje dhe tyre ishte se unë nuk doja t’i çoja lule mbi varr. Të tjerët ndoshta i bënin homazhe me dhimbje të thellë për ikjen e saj të pakthimtë, duke harruar se në këtë mënyrë po linin t’iu fluturonte e tashmja dhe e ardhmja njëkohësisht.
Një pyetje më digjte prej kohësh dhe duhej ta bëja patjetër. Ishte aq tunduese, sa nuk mendoja të fshikulloja veten për ta harruar duke hequr dorë prej saj. Kisha një dëshirë të madhe për të shkruar, por nuk qe vetëm kjo. Përjetoja ndjesi nga më të çuditshmet, kur krijoja diçka - as i vogël e as i parëndësishëm ky detaj për mua.
- Ç’lidhje kam pasur më parë me të shkruarin?- e pyeta dhe mbajta frymën pezull derisa ajo të fliste. Kurrë nuk kisha pritur ndonjë përgjigje tjetër me aq shumë ankth e padurim.
- Je autore e një numri të madh romanesh. Për hir të së vërtetës, duhet thënë se kritika s’i ka fort për zemër disa syresh, por lexuesit kanë gjetur një kënaqësi të madhe në to dhe një pjesë e tyre mezi presin librin e radhës,- më tha ajo. Kjo më bënte të kuptoja shumë nga vetja, por njëkohësisht më shtonte enigmat, të cilat edhe pa këto të fundit, ishin të shumta.
Kjo shpjegonte diçka, por njëkohësisht ngrinte edhe shumë pikëpyetje të reja. Sa shumë po më lodhnin të gjitha këto!
- Njeriu, i cili ka marrë përsipër shërimin tënd, është një nga lexuesit më të rregullt,- më informoi ajo. Vetëm atëherë kuptova, cila qe arsyeja që ai më njihte, ndërsa unë jo. Por më kishte thënë të njëjtën gjë edhe për veten. Ndaj ajo lexonte me ëndje gjithçka shkruaja!
Nëse kujtesa më ishte fshirë, si mundet të kisha po atë lidhje me shkrimin? Të isha ndonjë romanciere e lindur? Po të qe vërtet kështu, kritika do t’i kishte vlerësuar të gjitha romanet. Shpresoja të paktën të mos isha shkrimtare mediokre, si ato kalemxhiet, që dinë thjesht të nxijnë faqet e bardha dhe t’i bëjnë ato që të humbasin përgjithmonë hijeshinë së bashku me pafajësinë e tyre.
- Kur të të tregoj numrin e romaneve që boton brenda një viti, me siguri do habitesh. Mesatarisht dhjetë deri në pesëmbëdhjetë romane,- përfundoi ajo.
Ishte një shifër e pabesueshme. Duke e peshuar mirë, mendova se vetëm shkrimtare nuk mund të kisha qenë, i ngjaja më tepër një fabrike. Po më vinte seriozisht keq për lexuesit e mi të rregullt. Pa mbaruar ende një roman duhej të merrnin në dorë tjetrin. A kishin vallë kohë të mjaftueshme për të lexuar?
Sa më shumë mësoja për veten, aq më tepër pikëpyetje më lindnin. Përse e kisha ndierë të nevojshme të shkruaja aq shumë? Përse të industrializohesha? Sa herë ndiej lodhje, dhimbje, mëri, shkruaj dhe si me magji gjej çlodhje, shërim, qetësi. Por shkruaj edhe se jeta ime është bosh dhe kjo është e padurueshme. Më vret aq shumë ky realitet i zbrazët, sa e mbush me ëndrrat e një realiteti të krijuar, të trilluar, të paqenë, për ta shpërfillur realitetin dhe presionin e padurueshëm të tij tek unë. Ky artificialitet, megjithëse kurrë nuk mund të jetë i natyrshëm, mbush zbrazëtitë e rënda në jetën dhe shpirtin tim. Të kishte qenë vallë kaq bosh edhe jeta ime e mëparshme? Veç ta mendoja, mbushesha plot dhimbje.
- Ke pothuajse pesëmbëdhjetë vjet që boton me këto ritme,- renditi edhe një hollësi tjetër, ndërsa për mua kjo ishte edhe më e rëndë se shifra e parë. Nëse mezi përfytyroja zbrazëtirën e tanishme në jetën time, udhëtimi pingul përgjatë saj ishte shumë më i dhimbshëm. Dimensioni i tretë nuk bënte asgjë më tepër, veçse përforconte të dëgjuarit e atyre kambanave të alarmit, të cilat prej kohësh tingëllonin lehtazi, thuajse në heshtje. U deshën vetëm fjalët e saj, që tingujt të vinin me forcë e gati-gati shurdhues për veshin. Përfytyroja ato qindra romane që kisha shkruar. Shifra dukej e stisur. As që doja t’i shihja, jo më të lexoja ndonjë prej tyre.
Edhe materialit që po shkruaja mbi jetën time, kisha dashur t’i jepja trajtat e një romani, por vetëm mendimi më neveriste, jo më një proces i tërë. S’dija më se ç’të mendoja. Ishte si të kisha humbur veriun. Kuptova se, me apo pa kujtesë, isha po unë. Më dukej se jeta ime ishte e vijëzuar me të bardha, si rruga për kalimin e këmbësorëve. Unë isha e destinuar të ecja mbi vija, përjetësisht. Nuk më pëlqente aspak e gjithë kjo, por nuk mund të bëja asgjë. Ç’mund të bëj më tepër një invalide fizike? Në të vërtetë po ndihesha edhe invalide shpirtërore. Më bezdiste paplotshmëria dhe mungesat në secilën pjesë anatomike të trupit, por edhe të shpirtit. Takimin me të shkuarën, me vetveten, nuk e kisha menduar kurrë aq të dhimbshëm.
Kisha nisur ta kuptoja gjithmonë e më mirë. Këtë herë ajo s’tha se koha e pyetjeve kishte mbaruar, por u kuptuam, me një shkëmbim të vështrimeve. Patjetër mendonte si zakonisht, se kisha mësuar edhe më tepër nga sa ishte realisht e nevojshme. Isha aq pështjelluar, sa nuk dija çfarë duhej t’i thosha vetes. Do ecja sërish në ato vijat e bardha apo...
Vendosa se do jetoja ashtu si të më vinte, pa e vrarë mendjen shumë: A do kisha bërë po ato zgjedhje para incidentit? Nëse çdokush kujdeset të bëjë zgjedhjen e duhur në jetë, unë nuk kisha shumë mundësira. Por si çdokush tjetër, kisha për të jetuar, pikërisht këtë do të bëja.
A duhej të isha më e kujdesshme në ato që shkruaja? Kjo ishte pyetja më absurde që kisha formuluar ndonjëherë. Patjetër që duhej të isha, madje shumë më e kujdesshme. Pësimi duhej kthyer në mësim. Isha mjaft e rritur për të rënë sërish në gracka të tilla. Sapo kisha bërë autogol me prozën poetike Flaka dhe gjaku.
No comments:
Post a Comment