Dhe ja, një dritë e beftë në fund të tunelit të jetës sime. I vetmi njeri, i cili mund të më ndihmonte vërtet ishte psikologu im. Fillimisht takimet me të kishin qenë tri herë në javë, mandej dy. Më pas, me pretekstin e punës kisha arritur në vetëm një takim në javë, derisa me shfajësime nga më të ndryshmet thuajse isha shkëputur plotësisht prej tij. Po si kisha mundur të isha aq e marrë, sa të mos bëja as përpjekjen minimale për të përfituar nga takimet me të? Kisha thurur gjithë kohën plane se si mund ta mashtroja. Doja të dukesha në sytë e tij,- si dhe në sytë e gjithë të tjerëve,- një njeri që nuk isha. Nuk pranoja asnjë prej problemeve që kisha. Nuk prita më gjatë,- nëse do ta bëja, me siguri do ndërroja mendje,- mora çantën dhe u çova vrik për tek ai. Nuk kisha lënë takim, por isha e sigurt se ai do të gjente disa minuta për mua. Kur isha duke zbritur shkallët në dalje të ndërtesës, im vëlla po vinte drejt meje. Më në fund, pas një dite aq të gjatë e të pazakontë, fati po më buzëqeshte në diçka. Vetëm kur ishim duke u përqafuar,- gjë që ndodhte rrallëherë, vura re se Agim Gjoni ishte duke dalë prej parkingut. Kuptova, se nuk ishte thjesht fat. Ishte ai që kishte njoftuar tim vëlla, madje ishte siguruar për ardhjen e tij. Po, ç’lloj njeriu ishte? Ai mendonte më shumë për të tjerët se për vete. E për ç’njerëz se, për mua, që nuk mendoja se edhe ai mund të kishte ndjenja njerëzore. Në gjendjen që isha, nuk mund t’ia lejoja vetes të mendoja sa njeri i madh ishte ai dhe sa e vogël isha unë. Në fund të fundit, kjo ishte detyra e tij. Agim Gjoni s’kishte aspak nevojë të punësohej nga dikush,- kështu kishte vepruar edhe herën e kaluar,- i jepte vetes lirinë për të nisur punën sipas mënyrës së vet. Këtë radhë ndoshta mund ta pranonte me kënaqësi pagesën për shërbimin e tij. Makinën e lashë në garazh. Do ta merrja të nesërmen. Në gjendjen që isha, nuk mund ta ngisja makinën. Do të udhëtoja me tim vëlla. Fakti që nuk isha vetëm, do të më ndihmonte të mos mendoja. Për këtë kisha nevojë më tepër se për gjithçka.
Përgjatë rrugës nuk folëm shumë. Për mua, më e rëndësishme ishte të mos flisnim për atë që kishte ndodhur përgjatë asaj dite. Toni më kuptonte dhe unë e falënderoja me mënyrën time të zakonshme: me heshtje. Rruga ishte e shkurtër dhe pa trafik. Arritëm shpejt. Kur hyra në klinikë, isha vetëm, pa Tonin. Jo se kishte ndonjë arsye të veçantë, por sepse doja të shkoja aty vetë dhe vetëm. Askush nuk më kishte detyruar apo sugjeruar që të shkoja, ndaj dhe nuk duhej të më shoqëronte njeri. Nuk ngutesha. Mund ta prisja profesorin edhe me orë. Më në fund isha plotësisht e vendosur për të ecur përpara. Këtë nuk mund ta bëja, nëse më parë nuk do kujdesesha seriozisht për shëndetin tim mendor. Gjithë ato lexime të hallakatura në lëmin e psikologjisë, më kishin rrënjosur diçka në mendje: Nuk mund të ecja përpara, pa kthyer kokën pas. E shkuara, doja apo s’doja, më pëlqente apo jo ishte pjesë e jetës sime. Ishte pjesë e imja. Profesori do më ndihmonte ta pranoja ashtu siç qe. Ndoshta do të më ndihmonte edhe të pranoja veten time për atë që isha në të vërtetë. Kjo ishte më e vështira nga të gjitha. Mund të mos konsiderohej më si mision i pamundur. Vetëm ai mund të më ndihmonte t’ia dilja mbanë. Telashet e mia ishin bërë aq të mëdha, sa ishte e pamundur t’i zgjidhja vetë. Kisha fituar aftësinë e të krijuarit të tyre dhe aty ku nuk qenë.
- Përshëndetje! Ju lutem, mund të më lini një orar takimi me profesor Andonin?- iu drejtova sekretares, duke e ditur se ajo kishte simpati të veçantë për mua dhe do bënte patjetër diçka për të më ndihmuar,- do të mjaftonin edhe pak minuta. Jam e gatshme të pres sa të jetë e nevojshme, duhet ta takojë patjetër.
- Më vjen keq! Do ishte një pritje e gjatë dhe e kotë.
- Përse? Profesori nuk është këtu? A do të vonohet?
- Ai ka shkuar për një specializim në Gjermani. Do kthehet pas tre apo katër muajsh.
- Nuk e prisja, nuk më kishte thënë asgjë. Kisha vërtet nevojë për të,- thashë unë, por nuk isha duke iu drejtuar askujt. Thjesht vetes.
- Më vjen keq, zonja Tefi, do kisha dashur t’ju ndihmoja,- tha ajo si e zënë në faj. - Mirupafshim!
- Mirë ardhshi!- më përshëndeti ajo. Kjo ishte përshëndetja që urreja më shumë. Përdorej nga mjekët, nga stomatologët, madje edhe nga farmacistët. Isha shumë e kujdesshme që të mos e përdorja asnjëherë, ndonëse shpirti i tregtisë e thoshte me zë të lartë. Sidoqoftë, sipas meje, t’i urosh një klienti që të vijë sërish në shtëpinë botuese, është vërtet një urim, ndërsa t’i urosh të kthehet te medikamentet, është diçka krejt tjetër.
Një herë të vetme që isha duke bërë diçka vërtet të vlefshme për veten time, fati nuk kishte qenë me mua. Isha e vendosur të mos hiqja dorë. Me përtesë hyra në makinë. Sapo im vëlla ndezi makinën, nga klinika dikush po dilte. Vraponte e thërriste njëkohësisht. Në dorë mbante një zarf të bardhë. Ula xhamin e makinës për të parë çfarë po ndodhte. Ishte një mjek i ri. E kisha parë edhe herë tjetër me profesor Andonin. Ishte asistenti i tij.
- Më falni, por nuk ju pashë më parë. Profesori më ka lënë këtë letër për ju. Më tha ta hapnit kur të ishit e qetë.
U nisëm për në shtëpi. Nuk kisha as dëshirën më të vogël për të shkuar gjëkundi. Duhej të shihja se çfarë më kishte shkruar. Im vëlla,- si zakonisht,- ishte duke më hetuar me bisht të syrit. Nuk foli, nuk tha asgjë. Përsëri arrija ta kuptoja. Me profilin e tij të vrenjtur ai ishte duke më qortuar.
Ndieja duart të më dridheshin lehtë. Ç’të më kishte shkruar? Kishte vetëm një mënyrë për ta mësuar dhe unë nuk isha aq e marrë, sa për të mos e shfrytëzuar. Grisa zarfin. As që kisha ndër mend ta hapja me delikatesë.
Të dy e dimë mirë, se nuk keni për të pritur aspak një çast qetësie për të lexuar këtë letër. Të paktën, kini mirësinë të gjeni një çast të tillë për ta rilexuar apo për të menduar më thellë përreth saj. Nëse keni ardhur për të më takuar, madje nëse keni ngulmuar, kjo do të thotë se keni vendosur vërtet të ndihmoni veten. Ky është një fillim i mbarë. Askush nuk mund t’ju ndihmojë, nëse më parë nuk keni vendosur se doni vërtet ndihmën e tij, të pranoni se gjithnjë ka njerëz me aftësi për të ndihmuar të tjerët,- këtu nuk jam duke folur vetëm për psikologët, profesionistët e fushës, por edhe për njerëzit e thjeshtë,- krijoni dhe shfrytëzoni një mundësi të tillë. P.S. Librat që lexoni në lëmin e psikologjisë janë jashtë kohe. Ka teori të tëra të hedhura poshtë. Nëse doni, asistenti im mund t’ju japë të gjithë literaturën e nevojshme. Me respekt, Prof. Dr. Andon Gjergji
Pas gjithë asaj dite sfilitëse, ja ku kishte ardhur edhe goditja e fundit, ajo që të rrëzon në tapet. Dhe unë që kujtoja se ia kisha hedhur paq! Nëse ai më kishte kuptuar qysh në fillim, atëherë përse më kishte lejuar të vazhdoja? Mos kishte dashur të shihte se deri ku do të shkoja? Ja pra, deri këtu, nuk mund të shkoja më tej. Po tani? Isha gati t’ia nisja sërish nga e para. Ky ishte bërë specialiteti im. Po, a mund të më siguronte kush se këtë herë do bëja zgjedhjet e duhura? A do arrija të isha në gjendje të pranoja veten siç isha në të vërtetë? Në fund të fundit, mund t’ia nisja sërish nga e para. Kjo është ndër mirësitë më të mëdha që të fal jeta. Të jep mundësinë të korrigjosh, të përmirësosh. Fatkeqësia më e madhe është, se ajo nuk të jep asnjëherë shansin të fshish gjithçka ke lënë pas. Pra, unë kisha kërkuar diçka të pamundur dhe ende nuk isha gati të hiqja dorë. Sikur të kisha një korrektor magjik në dorë, me të cilin të fshija ç’të doja nga libri i jetës sime, jam e sigurt se për një kohë fare të shkurtër shumica e faqeve të tij do mbeteshin të bardha. Pas ngazëllimit të çastit, jam e sigurt se do ndieja keqardhje për faqet e boshatisura nga gjithçka. Uf, sa shumë kisha fluturuar me imagjinatë!
- Të lutem, mos shkojmë që tani në shtëpinë time!
- Ku do të të çojë motërz?
- Them të takoj më parë babanë.
- Fjala jote është urdhër,- tha ai, ndërsa unë isha sërish duke hetuar profilin e tij. Nuk ishte më i vrenjtur, ai sikur mori një shkëlqim të beftë.
- Mund edhe të flasësh ndonjëherë, përfito të paktën derisa të miratohet ligji për heshtjen e plotë të shoferit.- Këtë herë ai qeshi me zë, ashtu siç e kishte zakon.
- Pra, ke filluar të më kuptosh. Ndaj edhe më kërkove të flas. Që kur jemi takuar, është hera e parë që ke thënë diçka me mend.
- Domethënë të tjerat...
- Tani nuk flas më. Më duket se ai ligji që sapo përmende, hyri në fuqi. Menjëherë. Rruga kaloi shpejt. Im vëlla qeshte pothuajse gjatë gjithë kohës. Ndonjëherë edhe unë vija buzën në gaz. Nuk mund të qeshja si ai. Jo pas asaj dite që kisha kaluar. Megjithatë, të paktën po përpiqesha të sinkronizohesha me situatën. Në fund të fundit, nuk ishte dhe aq e pamundur. Ishte hera e parë pas shërimit tim, që po shkoja në shtëpinë e tim eti. Kjo nuk ishte aspak një vizitë e thjeshtë. Mund ta quaja një premtim. Një angazhim imi, për t’u bërë sërish vajza e tij. Jo ndonjë model i ideales, por thjesht realja, të cilën ai e kishte pranuar përherë pa asnjë kundërshti. Im atë më pa ende pa hyrë në shtëpi. Më përqafoi me duart që i dridheshin.
Ishte hera e parë që e vura re. Ndoshta ishte nga emocioni, duhej të ishte patjetër kjo. E nëse ishte e përhershme, një sëmundje? Më sëmboi në zemër, por edhe më shumë kur pashë se thinjat i ishin shtuar së tepërmi. Flokët kishin marrë të njëjtën ngjyrë, por nuk ishin më gri, si herën e fundit, por krejt të bardha. Si është e mundur që njeriu të thinjet aq shumë brenda një kohe kaq të shkurtër? Brenda vetes gjeta guximin dhe pranova se ishte e mundur. Gjeta shpejt edhe shkakun: isha unë, me gjithë andrallat që i kisha sjellë. Nga përlotja e parë, kalova në një tjetër fazë. Tanimë lotët rigonin faqeve për t’u bashkuar në gushë. Por, edhe babain e ndjeja tek dridhej lehtë. Përqafimi ishte i gjatë, por kishte një fund. Im atë tashmë qëndronte në këmbë përballë meje, vetëm një hap larg dhe më shihte në sy.
- Bija e babait! Mirë se u ktheve në shtëpinë tënde! Mirë se erdhe në zemrën e babait tënd!
- Më fal, baba!- i thashë unë, ndërsa lotët nuk munda t’i ndal. E kishin pritur aq shumë atë çast, sa nuk meritonin t’u bije më qafë duke iu prerë rrugën,- më fal!
- Mos qaj më bijë. Këtë herë nuk do ta mbaj fjalën. Nuk do vdes vërtet si të kisha thënë. Do jetoj edhe ca. Nuk do ta pi me fund këtë mirësi që më dha jeta. Do ta pi me gllënjka të vogla, që të mos mbarohet shpejt.
- Ulemi tani?- foli im vëlla, të cilin nuk e kisha parë teksa afrohej. Edhe ai ishte i përlotur, megjithëse kujdesej mirë të mos e vinim re.
Ndenjëm së bashku pothuajse një orë. Nuk folëm shumë. Ishte një çast tepër i bukur për t’u rënduar me fjalë. Ishte gati-gati një pamje idilike. Po kush mund të thotë se jeta nuk mund të jetë po aq e bukur sa edhe në libra, madje edhe më e bukur? Të paktën ngandonjëherë.
Për ikjen nuk bëmë aq shumë ceremoni. U ndamë, duke e ditur se do takoheshim sërish. Dita nuk mund të ishte e largët. Rruga për në shtëpinë time nuk ishte shumë e gjatë dhe ndajnata e bënte të dukej edhe më e shkurtër, madje edhe më të qetë. Nuk e shpjegoj dot me fjalë sesi ndihesha, por mund të them se po përjetoja një lehtësim të madh në kraharor. Ishte si të kisha nisur ta shihja botën ndryshe, ashtu siç ajo ishte në të vërtetë. Ngjyrat e saj ishin ende të zbehta, megjithatë ishte shumë më e bukur se pamja e mëparshme bardhezi. Nuk do isha më aq kokëfortë, sa të mos pranoja të mbështetesha te njerëzit e dashur. Nuk kishte përse të më rëndonte diçka e tillë, aspak. Edhe unë mund t’i ndihmoja ata. Për këtë janë familjet.
Në gjysmerrësirë u shfaq shtëpia. Mora edhe një herë frymë thellë. Të gjitha problemet duhej t’i lija jashtë saj. Fëmijët nuk meritonin një nënë të stresuar. Ia kisha nisur sërish me idenë e papërsosmërisë. Mora edhe një herë frymë thellë. Ajo për të cilën kanë nevojë më shumë fëmijët, nuk është një nënë e përsosur,- mendova,- por ajo që kujdeset për ta, që u fal shumë dashuri dhe ngrohtësi, që di t’i mbështesë në gjithçka.
Hapa derën e shtëpisë. Mbartja me vete ngazëllim. I kisha pranuar vetes se isha një njeri as më i mirë e as më i keq, por si gjithë të tjerët. Nuk isha një qenie e arrirë. Ngazëllimi u venit në çast. Për pak sa nuk u përplasa me dy valixhe të mëdha e të zeza, të cilat i njihja mirë. Jo shumë kohë më parë isha gati të bëja thuajse gjithçka që ato të dilnin nga shtëpia së bashku me të zonjën e tyre. Përse po dridhesha e tëra sapo i pashë aty? Ngjita shkallët me një frymë. Në fund të tyre thuajse u përplasa sërish, këtë herë me nënën time.
- Përse, mama?- i thashë,- përse pikërisht tani?
- Është koha e duhur. Pikërisht tani mund të jem e qetë në shtëpinë time. Më parë jo. Ti më trembje. Dëgjo bijë. Ti mund t’ia kesh hedhur psikologut, asaj vajze flori, punonjëses sociale siç e quan ti, mund t’ia hedhësh tët vëllai, shoqes tënde të ditëve të vështira apo kujtdo tjetër, por jo nënës tënde,- tha ajo, ndërsa unë kuptova se isha shumë më naive nga ç’kujtoja. U çudita se më kishte zbuluar profesor Andoni, kur ime më më paskësh hetuar deri në detaje,- ti nuk ke qenë mirë Era, nuk kishe si të ishe për aq kohë sa jetoje në një botë që ishte vetëm jotja.
- Të lutem, mama, mos ik! Kam shumë nevojë për ty.
- Tani jetojmë në të njëjtën botë. Mund të shihemi, sa herë të duam dhe ku të duam. - Nënë!
- Të lutem, bijë, nuk do të më bësh të ndërroj mendje. Edhe yt atë ka nevojë për mua. Ti e di se për muaj të tërë ai nuk ka qenë mirë me shëndet dhe unë nuk isha pranë tij. Yt vëlla është bërë copash duke u përpjekur të mbajë shtëpinë mbi supe.
- E gjithë kjo për fajin tim.
- Jo Era, le të themi, për të mirën tënde. - Ma bëj hallall, mama! M’i bëni hallall, të gjitha!
- Këtë të mos e thoshe. Ti je nënë vetë. A di të veprojë ndryshe një nënë?
- Mama!
- Urdhëro!
- Të dua! Të dua shumë!- Hapa krahët dhe iu afrova për ta përqafuar.
- Edhe unë të dua, bijë,- tha ajo me sy të përlotur,- të dua më shumë se gjithçka kam. Të dua më shumë se jetën time.- U përqafuam. Përqafimin e saj nuk mundem ta kthej në fjalë. Fundja nuk është aspak e nevojshme. Është po ajo ngrohtësi dhe dashuri që gjen gjithsecili vetëm në krahët e nënës së vet, askund tjetër.
Ajo zbriti. Nuk e përcolla. Madje nuk zbrita as për të përshëndetur Tonin. Ai nuk do mërzitej me mua. Në këtë mënyrë më dukej se mamaja ishte sërish aty, në vendin e saj të parapëlqyer. Në dhomën e ndenjes, përballë televizorit. Mos po marrosesha? A mos po kthehesha sërish aty ku isha? Jo. Nuk do kthehesha më kurrë pas. Kuptova se kisha pasur aq shumë nga jeta dhe nuk kisha ditur t’i çmoja. Vetëm kur i kisha humbur isha kujtuar për vlerat e tyre. Nuk do humbisja më kohë as me të shkuarën, as me planifikimin e së ardhmes. Ishte koha për të fshirë lotët.
Zërat e fëmijëve kumbonin gëzueshëm nga dhoma ime. Sa me fat isha që kisha ata dy ëngjëj! Asnjëherë nuk do mundem ta falënderoj mjaftueshëm jetën për këtë dhuratë të vyer që më ka bërë. Iu afrova derës pa fjalë. Lëviza dorezën me kujdesin më të madh, nuk doja të krijoja asnjë zhurmë. Shtyva derën aq lehtë, sa të mos ndihej asgjë. Djali rrinte shtrirë mbi shtratin tim. Estrela kërcente e këndonte duke u rrotulluar anës shtratit, ndërsa ai e shoqëronte me sy. Në një çast, ajo përplaste duart dhe qëndronte pa lëvizur dhe në heshtje. Atëherë ishte radha e tij. Ai lëvizte në mënyrë të çrregullt dhe të shpejtë gjymtyrët. Por ajo që më çuditi më tepër ishin tingujt që artikulonte: Gu gu gu. Ngjante me gugatjen e një pëllumbi. Më pas fillonte sërish nga e para, ndërsa ai reagonte në po atë mënyrë. Nuk mund të lodhesha duke soditur një skenë të tillë me orë të tëra. Por, pa dashur prisha lojën e tyre. Sandri më pa dhe nisi të gugaste atëherë kur duhej të qëndronte në heshtje. - O zemra! Po pse e pishe lojën?
Në atë kohë më pa Teuta. Ajo ishte e ulur me shpinë nga dera dhe nuk më kishte vënë re. Edhe ajo ishte duke soditur lojën e fëmijëve. Djali i saj flinte në karrocën aty pranë. Buzëqeshi dhe u ngrit nga vendi ku ishte ulur.
- Shih se sa mirë flasin me njëri-tjetrin! - A nuk janë si engjëj?- iu drejtova asaj. Mirë që ajo nuk mërzitej duke dëgjuar përherë këto fjalë. Ia thosha të paktën disa herë në ditë.- O engjëjt e mamit!- u fola dhe hapa krahët si të doja t’i përqafoja të dy njëherësh. Estrela vrapoi drejt meje, por nuk më përqafoi siç bënte zakonisht. Ia nisi me ankesat për të vëllanë, i cili sapo kishte ngatërruar radhën. Më pas vijoi me pyetje si përherë.
- O ma, pse nuk flet Sandri?
- Po është i vogël, moj zemra e mamit. - Kur më sheh mua, nuk thotë Estela, po bën vetëm e e e.
- Sa mirë! Sa të rritet edhe pak dhe do të ta thotë emrin e plotë,- u përpoqa ta bind, ndërsa më pas e putha në ballë e mbi flokë princeshën time të vogël flokartë.
Vogëlushi vazhdonte të lëvizte këmbë e duar, ashtu siç bënte gjithmonë. Ishte një burim i vërtetë energjie. E putha në dy doçkat e vogla. Edhe Sandri hapte krahët si të donte të më përqafonte. Çdo ditë secili prej tyre më befasonte me diçka të re. Më bënin të ndihesha edhe më krenare për ta. Tek e fundit, ashtu siç ndihet çdo mama për të bijtë.
Nuk e mendova më gjatë, të nesërmen nuk do shkoja në punë. Do ia kushtoja gjithë ditën fëmijëve të mi. Ata e meritonin. Por, jo vetëm ata, edhe unë. Asnjëherë një familje nuk mund të jetë e lumtur përgjysmë. Duhej të paktën të përpiqesha. Por, nuk do ishte ndonjë përpjekje aq e madhe të mendoja edhe për vete. Në fund të fundit, edhe unë jam një qenie njerëzore, nuk mund të sillem si të jem një robot.
Dita kaloi në mënyrën më të mirë të mundshme. As e kisha menduar se mund të argëtoheshim në atë mënyrë. Nuk mund të rrinim më shumë jashtë, për shkak Sandrit dhe djalit të Teutës, por deri në mesditë ishte më se e mjaftueshme.
Nuk kishim lënë asnjë nga lojërat në park pa luajtur të paktën disa herë. Gjithsesi, më argëtueset kishin qenë ato ku ishte nevoja edhe për praninë e të rriturve. Nëse hetoje fytyrat tona, pa dyshim që lumturinë më të madhe do ta gjeje në fytyrat e mamave.
Më pas shkuam në Kopshtin Zoologjik. Sikur pagesa të ishte sipas numrit të xhirove të bëra rreth e qark tij, do të na duhej të paguanim me çek, nuk do kishim mjaftueshëm para me vete. Estrela bëri foto me të gjitha kafshët dhe shpendët, por nuk ishte e vetmja. Kënaqësia e tyre më e madhe ishte te majmunët. Ata kacavirreshin pas rrjetës, kërcenin mbi degët e pemës, përtypnin çamçakëzë, madje edhe e zgjasnin atë me anë të gjymtyrëve të përparme, qëronin fara të ndryshme, çmbështillnin letra karamelesh. Me dhjetëra herë u shkrep aparati fotografik aty. Ngjante sikur fëmijët të ishin pranë kushërinjve të tyre më të afërt. Edhe vogëlushi pati një simpati të menjëhershme për ta. Lëvizte shumë jo vetëm gjymtyrët e tij, por gjithë trupin, sa ishte gati të kërcente nga karroca.
Edhe pas dreke doja që të bënim diçka ndryshe nga herët e tjera. Të ishte edhe e vlefshme, edhe e këndshme. Mora dy fëmijët në makinë dhe shkova në shtëpinë e prindërve. Gëzimi i tyre kur na panë të treve, ishte i pamasë. Tashmë isha e gatshme të kujdesesha për të dy fëmijët njëkohësisht. Donin medoemos të na mbanin gjatë, por nuk doja t’ia prishja më tepër se aq regjimin Sandrit. Do ishte për një herë tjetër.
Më pëlqeu tek i pashë së bashku me fëmijët e tim vëllai. Duhej të kujdeseshim që ata të katërt të kishin një lidhje të fortë mes tyre. Jeta është tepër e gjatë dhe e vështirë për t’u kaluar vetëm. Madje as çastet më të bukura nuk janë të tilla, nëse nuk ke njerëz të afërt e të dashur me të cilët mund t’i ndash. Ky takim ishte premtues në këtë këndvështrim, pavarësisht se fëmijët kishin mes tyre diferencë të madhe moshe, kjo nuk do t’i pengonte aspak për të pasur një marrëdhënie të mirë.
Kur u kthyem në shtëpi, Estrela ishte aq e lumtur, sa më përqafonte pareshtur. Sandri na ndiqte me sy dhe gugaste. Të tre përjetonim në të njëjtën kohë lumturinë, megjithëse në mënyra të ndryshme. Ata lumturoheshin për ditën e bukur që kishin kaluar, ndërsa unë lumturohesha teksa shihja sytë e tyre. Këtë kisha ëndërruar prej kohësh. Ky ishte premtimi më i madh dhe më i shenjtë që i kisha bërë vetes. Por, një ditë nuk mjaftonte, duhej ta shihja çdo ditë lumturinë në fytyrat e tyre. Vetëm në këtë mënyrë do ndihesha e plotësuar.
Mes asaj që isha dhe asaj që synoja të isha mund të gjeja një rrugë të ndërmjetme. Kisha mundësi edhe për ta bërë familjen time të lumtur, por edhe për të ndjekur karrierën time. Kështu do isha e vetëkënaqur, krenare, madje edhe e lumtur njëkohësisht. Besoj se kjo duhet të jetë jo vetëm ëndrra ime, por edhe e çdo mamaje tjetër. Nëse jetën time do ta shihja si një roman, ky do ishte padyshim fundi i lumtur, finalja e shumëpritur, por jetën nuk mund ta ndash në pjesë. Nuk mund të çlodhesh duke e parë, teksa koha vrapon. Nëse nuk do të të lërë pas, edhe ti duhet të vraposh, nëse e ke vërtet për zemër ta jetosh ashtu siç duhet.
No comments:
Post a Comment