Kaloi një farë kohe, nuk mundem ta përcaktoj sa, por mjaftueshëm për të mbledhur forcat. Mund t’ia nisja nga e para.
Papritur më sëmboi në kraharor, si të më ishte ngulur një thikë. S’arrija të kuptoja në ishte një dhimbje fizike a shpirtërore. Kisha një peshë aq të madhe në kraharor, sa nuk më lejonte të mbushesha me frymë. Një parandjenjë e tmerrshme, të cilën aq sa e përjetoja shpirtërisht, po aq e vuaja fizikisht. Para syve më shfaqej ime bijë, me flokë të shprishur, me sytë e zmadhuar, me pamje të tmerruar. Një dorë e madhe dhe e fortë e shtynte dhe ajo binte në një humnerë, anët e së cilës ishin plotësisht të thepisura. Më e dhimbshme nga të gjitha ishte se kjo nuk ndodhi vetëm një herë. Veprimi përsëritej e përsëritej. Isha aq e pafuqishme, sa nuk mund të bëja asgjë për ta ndalur. Përreth kishte bredha të dendur e të lartë. Zgjata duart për ta pritur, por ajo më rrëshqiste përgjatë tyre dhe e shihja tek rrëzohej, tek copëtohej në fund të humnerës, si të ishte e kristaltë. Ndieja të gjitha ato copëra kristali njëherësh të më hynin në shpirt. Ndërsa pulsi, po çmendej duke dalë jashtë çdo lloj kontrolli. Ai qeshte me mua, qeshte me vajzën, me atë që sapo kishte bërë. Me gjithë forcën e mbetur e shtyva. Nuk ia dola as ta zhvendosja sadopak, qoftë edhe ndonjë milimetër. Vazhdonte të qeshte dhe e qeshura e tij përplasej ngado dhe vinte në veshin tim më e fortë, shumë më e fortë. Ai ishte aq i palëvizshëm, sa edhe i urryer.
Hapa sytë, por nuk pranova të ishte ëndërr. Edhe një herë mblodha gjithë forcën e mbetur, deri në frymën e fundit, më duhej patjetër e gjitha. Nuk ishte koha për të humbur qoftë edhe një sekondë të vetme.
- Jetaaa, Jetaaa!- Kisha folur për herë të parë pas gjithë atyre muajve. Më saktë, kisha ulërirë, klithur. Për time bijë isha e aftë të bëja gjithçka.
Jeta erdhi në çast, mjaft e tronditur. Fytyra e saj qe tjetërsuar, si të kishte parë një shpirt të keq. Në trupin tim mblodha grimcat e fundit të forcës dhe thashë: vajza, vaajzaa. Ajo shpejtoi të sillte kompjuterin dhe unë nisa të shkruaja.
- Duhet të njoftosh menjëherë babanë tënd, ai nuk ka mundur ta kalojë vajzën në kufi, ajo është kthyer në një barrë për të. Ndodhet diku aty, pranë një humnere me anë të thepisura, asaj që të pata folur edhe më parë. Ajo është e rrethuar me bredha të gjatë e të dendur. Aty është ai. Ju përgjërohem, ma shpëtoni vajzën! Ju përgjërohem!
Ajo rrëmbeu menjëherë telefonin dhe i komunikoi gjithçka të atit.
Kur e sjell ndër mend atë situatë, ende nuk arrij ta besoj, se si askush nuk bëri pyetjen përse? Askush nuk dyshoi në fjalën time. Ishte koha, ku secili të tregonte forcë dhe guxim, vendin e parë e kishte im bir. Ai mundi të përballonte të gjitha emocionet e forta që përjetoja.
Ishte nata më e gjatë dhe më e vështira e jetës sonë. Mund ta quajmë natë zbulimesh, tronditjesh, përballjesh apo natë të së vërtetës së shumëpritur. Unë nuk do orvatesha t’i vendosja etiketa, ajo ishte dhe do të mbetej po ajo, brenda apo jashtë cilësdo kornizë.
Koha rëndohej dhe si e tillë nuk denjonte të luante vendit, dukej se qe ndalur mu aty, para syve tanë, brenda pritjes sonë, në burimin e ankthit.
Fjalët s’fjaloseshin më. Situata i ngjante pritjes së komunikimit të një vendimi nga gjykatësi për të dënuarin me vdekje. Dikush do të vdiste atë natë. Kush? Askush nuk e dinte. Por e sigurt ishte se do të kishte një të vdekur. Vdekja nuk do të ikte duarbosh. Ajo shfaqej më e dendësuar se kurrë.
- Babai më tha,- kur fola pak më parë me të,- se edhe ata janë afër asaj zone, duke ndjekur gjurmët e tij, por me sa duket, ai i kishte pikasur. Për një çast e kishin humbur dhe përpiqeshin ta rigjenin. Telefoni tani nuk punon, besoj se janë në një zonë në të cilën s’ka valë. Megjithatë Era, duhet të kemi besim se gjithçka do të shkojë mirë. Gjithçka do të shkojë mirë, apo jo?
Po im shoq, ku ishte? Më kishte premtuar se do të ma kthente vajzën. Ai dukej njeri i besës. Ishte aq i besueshëm, kur fliste me mua për kthimin e saj! Përse nuk bënte një telefonatë? Çfarë të bëja me gjithë ankthin që më kishte pushtuar? Ai duhej të ishte në të njëjtën gjendje me mua. Ndjesitë ishin nga më të çuditshmet, ishim në të njëjtën varkë dhe ajo po fuste ujë. Nga çasti në çast mund të fundosej. Më bëhej se dëgjoja jehonën e zërit të sime bije tek përplasej në zbrazëtinë e frikshme të humnerës. Isha gati të hiqja dorë nga jeta. Nuk mund të bashkëjetoja asnjë ditë me peshën e atij kujtimi të tmerrshëm.
- Po sikur të shohin, nëse ndonjë nga kanalet televizive po jep ndonjë të dhënë?
Më tepër se një ide, ishte një përpjekje e dëshpëruar për të mbushur kohën e zbrazët. Për disa minuta ajo konkretizoi përpjekjet e saj. Siç edhe pritej, nuk pati ndonjë rezultat.
- Provojmë të lokalizojmë vendin nga pamjet e satelitit, të cilat mund të gjenden në internet.
Kjo ishte një ide e vërtetë, por do ishte thellësisht e dhimbshme të shihje atë vend të zbrazët, duke përfytyruar se vogëlushja ime ishte aty, e brishtë dhe e pambrojtur. Jeta më ndihmoi t’i shkoja pranë. U futëm në dhomën tjetër. Të dyja kundronim në heshtje. Vendi ishte mjaft larg rrugës kryesore, pranë kufirit ndarës me Greqinë. Sa larg nesh ishte, pothuajse në skajin më jugor të vendit. Ndjeva të dridhura tek e shihja. Ishte ashtu siç e kisha parë një çast më parë. I frikshëm dhe kërcënues, siç më kishte thënë ai, i urryeri, Maska. Vetëm se këtu e shihja fare të vogël, ndërsa më parë më ishte shfaqur tmerrësisht i madh. As tani s’e kuptoj ç’qe ajo që m’u fanit para syve. Vizion? Ëndërr? E çfarë rëndësie do kishte ta etiketoja?
Sa shumë shpresova në heshtje, që ajo humnerë të mos ekzistonte, të ishte thjesht një produkt i mendjes sime të sëmurë, të lodhur nga zbrazëtia, në përpjekje të dëshpëruar për t’u mbushur me diçka interesante. Madje, për herë të parë e të fundit, dëshirova me shpirt të isha e marrë. Gjithçka më dukej e vogël dhe e papërfillshme krahasuar me atë pamje të tmerrshme. Nëse do rezultonte inekzistente, atëherë ajo që pashë, do të thosha ishte ëndërr, makth, fantazi. Kur zbulova se ishte e vërtetë, nisa të ndihesha edhe më keq. Nuk mund të bëja gjë tjetër, veçse të prisja. Nuk besoj në përsosmërinë e karakterit tim e madje të askujt tjetër, por durimi s’ishte dhe vijon të mos jetë një nga pikat e mia të forta. Mendoj shpesh se, nëse do të kisha pasur më shumë durim, do të kisha ecur më tepër në jetë. Gjendja shëndetë- sore pas aksidentit ma skaliti durimin, por nuk ishte pjesë e natyrshme e karakterit tim. Ngjante më tepër me një njollë të një tjetër ngjyre mbi të, jo si pjesë organike e tij.
Ajo bënte ecejake nga një dhomë në tjetrën, nga një kënd në tjetrin. Nuk hiqte nga dora telekomandën dhe as telefonin celular. Në një çast e kuptova se po më stresonte aq shumë, sa edhe të mos kisha asnjë shqetësim tjetër, do t’ia kishte dalë të më humbiste gjithë durimin e mbetur. Nuk dëshiroja t’i komunikoja asgjë. Mbylla sytë. Sa e prita një tjetër imazh të tillë të më vinte! E ndolla në çdo mënyrë që më erdhi ndër mend aso kohe. Iu betova vetes sime, se më pas do isha në gjendje të zgjidhja vetë problemet e mia. Por këtë herë më duhej një ndihmë, një shenjë, e cila për shumëkënd i shëmbëllente ireales, por për mua ishte realja, dora vetë.
Prisja të dalloja diçka, por ishte vetëm errësirë, e zbrazur prej imazhesh, mbushur me ankth. Doja të dëgjoja zërin e tij. Aleksandri duhej të kishte patjetër diçka për të më thënë. Prita, pothuajse e qetë, e sigurt për atë që do dëgjoja. Ai do vinte së bashku me vajzën, do ishte aty pas pak. Ndjeva të hynte në dhomë dhe ta mbushte atë me praninë e tij.
- Era, Era, jam unë. Vajza jonë është mirë, jashtë çdo lloj rreziku, është po aq mirë sa edhe ti,- më tha ai dhe këtu qeshi, me zë fare të lehtë, por dhoma u mbush e tëra me ngazëllimin e tij, që shumë shpejt u bë edhe imi. Ai ishte i pakrahasueshëm me askënd, në gjithçka.- Pas disa orësh, do jetë pranë teje. Pasi të rigjeni njëra-tjetrën, mund të ktheheni në shtëpi. Ka nevojë për disa rregullime, për shumë të tilla, më pas, të tre së bashku, pa probleme, të qetë e të lumtur. Do ta shohësh sesa qetësisht mund të jetohet më pas. Unë do të jem atje, pranë jush, deri në amshim.
Mos pyet më për atë përbindësh. Ai përfundoi siç duhej të përfundonte, në fund të asaj gremine që gjithë jetën është përpjekur të gremiste të tjerët. Më premto, se nuk do mundohesh asnjëherë të mësosh më tepër për të, përpiqu ta harrosh ekzistencën e tij, ta kërkoj në emër të dashurisë sonë. Mjaft ta sjellësh ndër mend dhe trazon shpirtin, humbet qetësinë, harron të jetosh. Njerëz të tillë në jetë nuk duhen takuar kurrë, nëse po, duhet bërë gjithçka që ata të dalin sërish prej saj. Unë nuk u ndala, shkova përtej kufijve të cilët kam pasur gjithmonë në jetë. E bëra për vajzën, e bëra për ty, për qetësinë e familjes. Sa për vete, nuk besoj se do më rëndojë më shumë, ai mori thjesht atë që meritonte. Për familjen time jam gati të heq dorë nga parajsa.
Kur shtëpia të jetë gati, mund të vini të jetoni aty, do jem duke ju pritur. Mund të jeni të lumtur në atë shtëpi, shumë të lumtur, siç kemi qenë përherë. Mos dëgjo asnjëherë të tjerët, por ndiq zemrën tënde. Unë e di se ku do të të çojë. Më në fund, edhe unë mund të jem i lumtur, mund të gjej atë paqe, për të cilën kam aq shumë nevojë.
- Era, Era si je? Ndihesh keq?
E shihja dhe çuditesha se ishte aq shumë e shqetësuar dhe e alarmuar për shëndetin tim. Më vuri laptopin përpara, pa pritur madje as të rrija ulur. Donte që të shkruaja për çka po më ndodhte. E çuditshme, sesi njeriu në një situatë të dëshpëruar kërkon të kapet pas gjithçkaje, pa pyetur se ç’është. I ngjan atij njeriu, që është duke u mbytur dhe gjen një copë trung për t’u lidhur më pas thuajse shpirtërisht me të.
- Vajza është jashtë çdo lloj rreziku, ndërsa ai ra në kurthin e tij, në humnerën që kërkonte. Tani jemi të lirë ta shohim dritën e diellit dhe botën pa frikë. Mund të përqafohemi, si çdo nënë e bijë në botë. Më në fund mund të jetojmë së bashku, të gjithë, si një familje e vërtetë që jemi,- i thashë Jetës, por ajo çuditërisht nuk pati asnjë lloj reagimi. Më shihte ngultas, nuk denjoi të më thoshte asnjë fjalë. Ç’të kishte?
E hutuar dhe e përhumbur siç qe, u tremb dhe u drithërua nga zilja e telefonit. Ishte i ati. Doli të fliste në korridor, por edhe atje me zë të ulët. Nuk kuptoja përse ishte e nevojshme gjithë kjo maturi.
U kthye në dhomë, mori karrigen, e afroi edhe më pranë shtratit tim dhe po më vështronte sërish ngultas. Kështu vepronte para çdo bisede serioze. Edhe unë isha gati.
- Im atë sapo telefonoi. Janë nisur për në Tiranë, së bashku me vajzën. Ajo është mirë, mezi pret të të takojë.
Buzëqesha për atë që ajo më tha, mund ta quante si të donte, konfirmim të asaj që i kisha thënë, rikonfirmim, por tashmë nuk përbënte lajm dhe pamja e saj aq e rëndë, m’u duk veçse një pozë e tepruar për rastin. Besoja se duhej të kishte një sjellje më të natyrshme.
- Ku e dije që vajza ishte pranë humnerës dhe ishte bashkë me Maskën? Si e dije se ai kriminel kishte vdekur? Të lutem, Era, më kthe përgjigje!
- Nuk është një marrje në pyetje në hetuesi, që të jesh kaq e ngrysët Jeta. Mund të jesh më e qetë me mua, nuk po shihemi sot për herë të parë dhe duhet të përpiqesh të më bësh përshtypje.
- Të lutem, Era, kam nevojë për përgjigje!
- Edhe unë kam pasur shumë herë dhe ti je shmangur, megjithëse në mënyrë mjaft elegante.
- Kam thënë se gjithçka duhej të vinte në kohën e duhur.
- Dhe kjo kohë fatkeqësisht nuk vinte asnjëherë.
- Era, nuk është koha për lojëra fjalësh.
- Im shoq ishte këtu. Ai më njoftoi për gjithçka kishte ndodhur.
- Çfarë po thua?
- Të vërtetën. Aleksandri ishte këtu. I vetmi njeri, i cili më ndihmon dhe që ti jo vetëm nuk denjon ta takosh, por as të flasësh për të. Je gati të mbyllësh derën e shtëpisë, madje edhe të dhomës e të mos i hapësh, vetëm e vetëm që ai të mos vijë.
- Era, dyert ishin të mbyllura mirë, ashtu siç the vetë ti dhe ai nuk ka qenë këtu, as sot dhe asnjë ditë tjetër, madje as ka për të ardhur ndonjëherë.
- Mos do të thuash se do të më ndash prej tij dhe do të më detyrosh të bëhem gruaja e babait tënd? Kaq e mirë jam për ty, sa për t’u bërë njerka jote?
- Më duket se po flet përçart.
- Jo aspak, jam më mirë dhe më e kthjellët se kurrë.
- Im atë dhe unë të kemi ndihmuar me shpirt, pa të kërkuar asgjë si këmbim.
- Sipas jush, të më ndani nga im shoq është asgjë. Dhe kjo është diçka, të cilën e bëni me gjithë shpirt, me gjithë zemër. Madje-madje ju bën edhe të ndiheni krenarë.
- Nuk ishim ne që të ndamë prej tij, po gabohesh rëndë.
- Atëherë, sipas teje ishte Aleksandri që donte të ndahej prej meje. Ai më tha, se do të jetë me ne deri në amshim.
- Po, por amshimi nuk i përket kësaj bote, as jetës së këtushme.
- Ç’po përpiqesh të më thuash?
- Era, nuk jemi ne që të ndamë prej tij, por jeta. Aleksandri vdiq po atë ditë, që ai Maska i vuri zjarrin shtëpisë. Vdekja qe e menjëhershme, me një plumb në kraharor.
- Ti po gënjen!
- Jo Era, ky është i vetmi realitet, që të kemi fshehur. Ne nuk të kemi ndarë kurrë prej tij, por të kemi larguar dhimbjen, që të mos vuaje nga vdekja.
- Mos u mundo më kot të më bësh të vuaj! Unë ndihem mjaft mirë, madje jam e lumtur,- i fola, por nuk arrita të mbaja as lotët. Nuk kisha forcë as t’i fshija. Më ishte rikthyer sërish një çast dobësie. Ishte duke u përpjekur të më prishte çastin më të shumëpritur e të lumtur të krejt jetës sime.
- Jam përpjekur vetëm të të mbroj.
- Ai ekziston, ti je duke mohuar ekzistencën e tij, kjo është paturpësi.
- Sado i hidhur të jetë realiteti, duhet ta pranosh.
- Të pranoj se ai ka vdekur, kur është gjallë?
- Ai ka një varr, mund të sigurohesh tani për këtë.
- Ju më keni thënë, se edhe unë, madje edhe ime bijë kemi varre, do të thotë se edhe unë nuk ekzistoj? Provo të më presësh, a do të dalë gjak?
- Po ti Era, a ke provuar ta presësh tët shoq? Sigurisht që jo, madje as e ke prekur e as të ka prekur ndonjëherë.
- Me situatën në të cilën po kalonim, sigurisht që mendimi ynë i parë,- më vjen keq të të zhgënjej,- por nuk ishte të prekeshim.
- Ndërsa unë them se mendimi i parë për ty duhet të jetë të pranosh situatën. Vajza jote është duke ardhur, është koha e së vërtetës. Kjo është koha e duhur që e kam përmendur sa jam bërë e bezdisur për ty. Dëgjo, mund të gënjesh këdo, për një kohë të shkurtër a të gjatë, por është e pamundur të gënjesh veten në këtë mënyrë dhe më e keqja, të mos kesh pikën e dëshirës për t’i dhënë fund gjithë kësaj.
- Çfarë fiton me këtë që je duke bërë?
- Vetëm ndërgjegjësimin tënd, asgjë më tepër.
- Ti mund të ndërgjegjësohesh vetë për këtë që po them, kur ta shohësh e ta takosh.
- Kjo nuk ka për të ndodhur edhe për aq kohë, sa unë të jem ende gjallë.
- Unë mund të të bëj një pyetje; A e pe edhe vetë se gjithçka thashë ishte e vërtetë? - Po, ndaj jemi duke e bërë këtë bisedë.
- Ndaj duhej të mos ishim duke e bërë këtë bisedë, por thjesht të më besoje.
- Dëgjo, Era, duhet të të them një të vërtetë të hidhur. Ti fizikisht bëhesh çdo ditë e më mirë, me përpjekjet dhe vullnetin tënd,- që është për t’u pasur zili,- do të mund të ecësh dhe të flasësh plotësisht brenda pak kohësh dhe unë nuk do të jem përjetësisht me ty. A nuk ishe ti që fole vetëm para disa orësh? Nuk ishte aspak belbëzim, ishin fjalë, fjalë të plota e të qarta. Mjafton që ti të duash vërtet të flasësh e të ecësh dhe do t’i realizosh brenda një kohe mjaft të shkurtër. Unë asnjëherë nuk kam dyshuar se kjo ditë nuk do të vinte, madje isha më se e sigurt se do të ishte e afërt. Ja pra, je në rrugën e duhur. Por ti nuk do të shohësh atë që është aq e qartë sa edhe drita e diellit.
- Të them të drejtën, pas kësaj bisede, ndarja prej teje nuk më duket më një e vërtetë me të vërtetë e hidhur.
- E hidhura është, se në gjendjen mendore që je, asnjë institucion nuk do të të lejonte të kujdeseshe për fëmijët e tu. Mendohu, Era! Nuk jam duke të të sulmuar, për asgjë. Më ke thënë se do luftoje për familjen tënde, për ta mbajtur të bashkuar. S’ke asgjë për të më treguar mua, por vetes. Në radhë të parë, duhet të bindësh veten se ti mundesh të jesh ajo mamaja që ëndërron për fëmijët e tu. Si ato nënat e përkushtuara, që mbushin mrekullisht tregimet që ke shkruar kohët e fundit. Duhet të jesh gati, pas pak do të kesh një udhë të re në jetën tënde. Mbylli, fshiji ato rrugë, që nuk do të të linin të ecje përpara. Mendohu!
- Nëse mendohem, do të thotë të ndahem nga im shoq. Nuk kam për ta bërë kurrë!
Ky ishte debati më i ashpër, që mbaja mend të kisha bërë ndonjëherë. La shumë gjurmë tek unë.
A jetonte im shoq? Këtë pyetje nuk po ma bënte njeri, por po ia drejtoja vetes. Përse nguroja të përgjigjesha? Çfarëdolloj qëndrimi të mbajmë ne, nuk ka aq forcë sa për të ndryshuar realitetin. Atëherë, përse nguroja aq shumë? Kisha mbytur çdo lloj dyshimi për të e kisha krijuar lloj-lloj alibish për ta mbajtur në jetë? Përse nuk mund të pranoja në njëfarë mënyre, që jeta mund të vazhdonte edhe pa të?
Për këtë, ende sot nuk kam mundur ta bind veten plotësisht, më duket se pa tim shoq nuk mund të jetoj asnjë ditë. Çasti në të cilin do pranoja se ai nuk është më, do ishte shpallja e vdekjen sime. Nëse kjo është e pamundur për këdo, atëherë do të ishte e tillë edhe për mua.
Por a nuk ishte vetë Aleksandri, që më kishte thënë se do arrija ta ndieja pranë sa herë të doja, vetëm të doja vërtet? A nuk ishte ai, që më kishte thënë të jetoja ashtu siç dija unë? E pra, unë kështu dija të jetoja, pa menduar aspak për atë ç’ka thoshin të tjerët. Nuk ndieja si ata dhe si e tillë nuk do të jetoja në atë mënyrë. Por ajo që më kishte thënë Jeta për gjendjen time mendore dhe mirëqenien e fëmijëve, ishte e tmerrshme. A ishte e mundur të mos merrja kujdestarinë e tyre? A do të bëja unë ndonjëherë diçka që do t’i dëmtonte ata? Asnjëherë. As im shoq nuk do të bënte kurrë diçka të tillë. Atëherë, ne mund të jetonim të katërt në shtëpinë tonë dhe të ishim të lumtur, plotësisht të lumtur.
Nëse Jeta vuri re se me të nuk mund të kisha asnjë lloj kontakti fizik, nuk kishte absolutisht asnjë problem. Besoja se do ishte kështu edhe për fëmijët. Për mendimin tim, një lidhje shpirtërore është shumë më e fortë dhe më e rëndë- sishme se një lidhje fizike. Ne mund të jetonim të lumtur në folezën tonë. Nëse kjo nuk do ishte familja ideale, a është dikush të pohojë me siguri se e tija është e tillë? Idealja ekziston veç në libra e në ëndrra, por nëse do kishim mjaft lumturi, a nuk do të ishim shumë pranë saj?
Unë kisha nevojë për të, si edhe ai për mua. Të pranoja atë që më sugjeronte ajo, ishte si ta tradhtoja tim shoq, duke e larguar prej meje, ishte si ta kisha tërhequr unë këmbëzën e armës me të cilën ishte qëlluar. Përse të lija jetimë fëmijët e mi? Përse ta vrisja? Nuk kisha asnjë motiv për të kryer një krim kaq të shëmtuar. Një herë isha penduar thellësisht për mallkimin që i bërë. Ai iku për të mos u kthyer më, këtë ma tha fare qartë në fjalët e tij të lamtumirës. A nuk isha unë që i ishte lutur me shpirt të mos më braktiste kurrë dhe të qëndronte pranë meje përjetësisht? Jo vetëm i isha lutur, por edhe përgjëruar. Aleksandri ishte bindur, ishte kthyer nga ajo rrugë ku qe nisur. Pa të nuk do t’ia kisha dalë mbanë të ecja përpara, asnjë hap. Im shoq ishte lajtmotivi im i përhershëm. Nuk di, nëse ia kisha thënë me qindra herë më parë, por ai ishte vërtet shpirti im. Pa të nuk mund të isha veçse një trup pa shpirt, një kufomë.
Mendohesha e rimendohesha, por nuk bëja gjë tjetër veçse përfshihesha e tëra në vorbullën e mendimeve, e cila ishte tmerrësisht e etur për marramendje njerëzore. Kisha rënë sërish në grackën që kisha ngritur vetë. Robinë e koklavitjes së jetës, e lindjes së problemeve, që me shumë gjasa ishin pasojë e kohës së lirë me tepri. S’duhej të lodhesha më me mendime të shterpëzuara, vajza ishte duke ardhur dhe unë duhej të isha e çlodhur dhe e kthjellët për të.
Sa e kisha pritur e ëndërruar atë çast! Do ta shijoja tërësisht, nuk do lija të më fluturonin më çastet mes gishtash. Nuk do t’i lejoja më të më iknin aq lehtë. Kisha humbur shumë kohë dhe qysh atëherë i premtova vetes se s’do të ndodhte kurrë më. Do shijoja rritjen e saj, fëmijërinë, kohën e qëndrimit në prehrin tim. Shpejt, kur ajo të ishte ca më e rritur, patjetër do të bezdisej nga këto përkujdesje. Nuk do mund të kthehesha pas, isha tepër me fat që po më jepej një mundësi e dytë. Por në jetë, megjithëse mendojmë se kemi mundësi të dyta, asnjë çast i ikur nuk kthehet më. Ndaj dhe duhej kapur, në të kundërt ai thjesht do të fluturonte rëndë-rëndë drejt së shkuarës, duke u lodhur nga zbrazëtia. Dukej se po jetoja në përralla, fundi i lumtur nisi të dukej në horizont. Do të jetonim të gjithë së bashku në shtëpinë tonë, në çerdhen tonë të lumturisë.
Po më kthehej vajza, ëndrra, familja, jeta. Ishte pikërisht ajo që më kishte munguar prej kohësh. Jeta ime ishte duke marrë të tjera ngjyra. Do të më duhej ca kohë për t’i sfumuar me ato ekzistueset, por isha tejet entuziaste nga shkëlqimi i ri.
No comments:
Post a Comment