Të nesërmen, qysh në orën shtatë të mëngjesit u takova me Agim Gjonin në zyrën time. Ishte e shtunë dhe asnjë nga punonjësit nuk do dukej aty për të paktën 2-3orë.
Nuk dija nga t’ia nisja. Me të vërtetë kishte ndodhur siç më kishte thënë ai. Telashet më ishin shtuar. E megjithatë nuk më vinte aspak keq ta pranoja. Vërtet të kisha ndryshuar kaq shumë brenda një kohe fare të shkurtër? Këtë herë ishte ndryshe. Nuk kisha frikë se diçka do t’i binte mbi kokë. Isha çkompleksuar gjithashtu nga të hequrit si zonjë e madhe. I kërkova qysh në fillim të më drejtohej në emër. Ai më kuptonte edhe pa folur. Kur e dëgjoja, ishte sikur dikush lexonte me zë mendimet e mia. Edhe Jeta më kishte thënë më parë, se në fjalët e mia gjente shpesh mendimet e të atit, por nuk e kisha besuar. Kisha përshtypjen se e njihja prej një jete të tërë. Diferenca e moshës thuajse prej një dekade tretej dhe nuk kishte më aspak rëndësi. Im shoq më buzëqeshte nga fotoja mbi tryezë dhe më dukej sikur thoshte: Jeto për fëmijët, jeto edhe për veten, jeto ashtu siç di ti.
Fatkeqësisht, e vetmja mënyrë që di të jetoj, është ajo e një bime kacavjerrëse. Kisha provuar të jetoja më vete, si një pemë e veçuar për gati tetëmbëdhjetë muaj. Isha sfilitur. Mezi isha mbajtur në këmbë. Kisha arritur në atë fazë, që po të rrëzohesha, nuk kisha për t’u ngritur më, kurrë më. Vetëm Agim Gjoni mund të më shpëtonte. Tek ai mund të mbështetesha.
Kur doli nga zyra, pothuajse pas dy orësh, për herë të parë nuk ndjeva frikë nga e ardhmja, nga përballjet, nga sfidat. Isha një grua e fortë, shumë e fortë madje. Ia kisha demonstruar këtë vetes dhe të tjerëve. Por isha grua. Realiteti në të cilin jetojmë, për fat të keq, është shumë i egër. Ndoshta kështu ka qenë gjithmonë, por çdo grua e thotë duke iu referuar kohës dhe vendit ku jeton. Përkrah Agim Gjonit gjithçka do të ishte ndryshe. Nuk do të isha më e dobët, as më delikate. Isha e sigurt se do të isha më e fortë, madje edhe ballëlartë, siç ime më ëndërronte.
Menjëherë pasi aty nisi puna, telefonova Jetmirën dhe Gent Luanin. Doja të takohesha e të flisja gjatë e shtruar me ta. Do të na duhej të shkonim në një vend të qetë. Ata zgjodhën shtëpinë e Gentit. Jeta vinte shpesh aty. Dy nga njerëzit e mi më të afërt, më të besuar, pse jo edhe më të dashur, ishin bashkë. Në këtë rast bëmë një përjashtim dhe pimë shampanjë qysh para dreke.
- Gëzuar! Për miqësinë!
- Gëzuar! Për dashurinë!
- Gëzuar! Për lumturinë!
- Atëherë për të tria së bashku,- tha Luani. Dhe unë u kujtova se e kisha pyetur një herë për ndonjë ndryshim të mundshëm në jetën e tij. Nëse do ta kisha pyetur në një çast më të përshtatshëm apo për herë të dytë me siguri do të më kishte treguar, por unë as e kisha çuar më nëpër mend. Edhe nga Jeta isha unë që kisha krijuar distanca. Po më parakalonin para syve qindra situata të së shkuarës. Nuk krenohesha me asnjërën prej tyre.
- Era, unë i kam redaktuar të gjitha romanet, që i ke dhënë Gentit. Bëra përzgjedhjet për kolanën, përmbledhjet, mendimin kritik. Sikur ta dish sa libra gjuhësie dhe letërsie kam shfletuar! Sa materiale kam shkarkuar nga interneti. E bëra për ty, në emër të miqësisë sonë. Por nuk kam lënë pas dore as punën si mjeke. Ishte ky propozimi yt, apo jo? Të punoja me kohë të pjesshme.
- Era, ti vërtet nuk kuptove se pas gjithçkaje ishte Mira?- kështu e thërriste ai Jetmirën.
- Në fakt, unë kujtoja se pas redaktimit ishte Aleksandri, më falni,- iu thashë duke fshirë lotët që më riguan faqeve. Për herë të parë nuk më erdhi aspak keq nga ky çast dobësie. Shprehte vetëm dashurinë e madhe ndaj tim shoqi,- gabimisht mendoja se shpirti i tij do të ishte përjetësisht pranë meje.
- Të kërkoj falje me gjithë shpirt. Më fal, nëse të bëra të vuash,- tha Jeta.
- Edhe unë të kërkoj falje. Të lutem, a mund të më falësh?- m’u drejtua Genti. - Sigurisht që ju kam falur të dyve. Por edhe unë ju kërkoj falje që i lejova vetes të dyshoja te ju,-iu drejtova të dyve njëherësh dhe po prisja përgjigjen e tyre. Genti mbushi sërish gotat me shampanjë.
- Për miqësinë e përjetshme dhe për besimin!
Trokitëm gotat. Ky ishte një pakt i pashkruar. Secili prej nesh vetëm do të fitonte nga miqësia e përjetshme e dy të tjerëve.
Gent Luani u kthye në punë qysh atë ditë, ndërsa me Jetën flisnim shpesh. Mes nesh gjithçka rridhte si më parë, sikur të mos kishte pasur asnjëherë ndonjë krisje.
Me pretekstin e rrugës që do të ndiqnim, e qëndrimit që do të mbaja në publikimin e biografisë artistike të Elisa Mones takoheshim çdo ditë me Agim Gjonin. Veshja ime ishte në stilin e përhershëm: me kostum njëngjyrësh, po kohët e fundit parapëlqeja ngjyra më të lehta, madje edhe flokëve iu kisha shtuar disa fije më të çelëta. Me siguri, ne nuk do të digjnim shtëpinë botuese apo shtypshkronjën për të zhdukur gjurmët e librit të shkruar prej meje. Nuk mund të vepronim si A.ZH. Sipas Gimit, kishte edhe zgjidhje alternative, të cilën duhej t’ia lija atij në dorë. Fakti që nuk do bënte zgjedhje ekstreme, sipas tij, nuk do të thoshte aspak rezultate jo të kënaqshme. Një pasdreke frynte fllad i ëmbël vjeshte. Për herë të parë, era nuk më kujtoi Aleksandrin. Pas kaq kohësh e perceptova erën si erë dhe jo si praninë e shpirtit të tim shoqi. Vendosëm të ktheheshim në këmbë në zyrë, pasi kishim drekuar bashkë. Ecëm ngadalë, mes njerëzve, të zënë për dore si dy adoleshentë. Më e çuditshme ishte se të dy po ndiheshim të tillë. Vetëm këmbët e lodhura nga këpucët e larta në mënyrë të pamëshirshme dëshmonin moshën e vërtetë. Me ngut hapa derën.
- Edhe Jeta e rrotullon çelësin disa herë, madje edhe në dyert e blinduara me siguri të lartë. Është pothuajse një mani, më tha Gimi dhe unë pothuajse u ndjeva mirë që po më krahasonte me vajzën dhe jo me gruan e vdekur.
- Nuk më besohet që eca kaq gjatë. Nuk më besohet as që jam lodhur kaq shumë. - Është një ditë e bukur, sa të vjen keq të mos e shijosh,- më tha Gimi dhe po i afrohej dritares për të vështruar jashtë. Kisha përshtypjen se ai as që kishte dëgjuar atë që sapo i kisha thënë.
E lodhur siç isha, u përplasa në kolltukut tim. Burri që kisha përballë pothuajse po më kthente dëshirën për të jetuar. Po nisja të jetoja, ashtu siç jetojnë të gjithë, siç kisha jetuar dikur, në jetën time të parë. Vura duart mbi tryezë dhe isha gati të mbështesja kokën mbi to. Për çudi, kompjuteri ishte ndezur, dallova dritën e vogël të gjelbër. Nuk ndodhte ndonjëherë të mos e fikja. Shtypa tastin enter. Në ekran u shfaq një tekst.
Era! Pa mua pranë s’do jesh kurrë e lumtur, do jetosh vetëm përgjysmë.
Me duart që më dridheshin, hapa sirtarin e tryezës që mbaja përherë të kyçur. Sapo e hapa, veç duarve nisi të më dridhej edhe shpirti. Aty ishin dy trëndafila të bardhë. Me siguri isha ndër kllapi. I preka. Ishin të vërtetë. I nxora prej aty dhe sa më shumë i shihja, humbisja në të thella. Monda, sekretaria ime që sapo hyri,- derën e kisha lënë hapur,- për të më lënë një dosje shpejtoi t’i vendoste në një vazo me ujë, e cila ishte shumë e madhe për ata të dy. Gjithçka kishte rrjedhur shpejt. Gimi u shkëput nga vëzhgimi i peizazhit dhe u afrua pranë tryezës sime të punës. U ul pa ia shqitur sytë luleve.
- Ime shoqe pëlqente trëndafilat e kuq,- tha ai si pa të keq,- thoshte se janë vërtet më të bukurit.
- Ndërsa im shoq adhuronte të bardhët,- e vazhdova bisedën unë.- Sipas tij, janë më magjepsës.
Mbështetja tek Agim Gjoni ishte ajo për të cilën kisha më tepër nevojë. Në këtë mënyrë do të ndihesha më e sigurt e më e qetë për fëmijët, për familjen time dhe për vete. Edhe ai kur të ishte me mua me siguri nuk do ta ndiente më aq shumë vetminë, e cila e sfiliste prej vitesh. A nuk isha unë femra e vetme për të cilën ai kishte treguar interes në harkun kohor prej çerek shekulli? A nuk kishte vënë në rrezik edhe jetën e tij për mua? Por, deri këtu. Ne nuk mund të kërkonim më tepër nga njëri-tjetri. Na bashkonte diçka, një e përbashkët e madhe, këtu nuk e kam fjalën se mund të punonim me shpirt, pa u ndalur, të kishim sukses, të bënim karrierë, të ndihmonim njerëz. Deri këtu. Më tej gjithçka ishte ndryshe. Të dy jetonim të përgjysmuar. Vetëm gjysma jonë i përkiste kësaj bote. Gjysmën tjetër e kishim humbur, tashmë përgjithmonë.
No comments:
Post a Comment