Amarda me zor e priti mëngjesin e njëzetë e tre qershorin. Nuk lidhej aspak me zgjedhjet vendore që do zhvilloheshin këtë ditë. As ajo dhe as e ëma s’kishin ndër mend të ushtronin të drejtën e tyre për të votuar. Pas imazhit të tmerrshëm që kishte pasur Amarda mbi këtë ditë, i qe lutur, madje i qe përgjëruar së ëmës të mos shkonin në fshat. Kishte qenë e vështirë për ta bindur, pasi ajo të drejtën për të votuar e shihte si një detyrim qytetar. Por, më në fund Amarda ia kishte dalë mbanë. Për herë të parë ajo e ndjente veten aq të fortë sa për t’iu kundërvënë fatit. Meritën më të madhe për këtë e kishte shoqja e saj e re, Iriola. Amarda tani në të shumtën e rasteve mendonte pozitivisht dhe besonte në vetvete.
Në orën tetë kishte lejen për të takuar Arbrin. Ky takim ndryshonte plotësisht nga të mëparshmit. Ç’do t’i thoshte? Me qindra herë e kishte parafytyruar në sytë e mendjes bisedën me të. Edhe sikur të mos shkëmbenin asnjë fjalë, të qëndruarit bashkë do ishte një mrekulli. S’do kishte më një rast të tillë, ku koha e takimit s’ishte përcaktuar më parë.
Ishin bërë gati tri muaj në burg, dhe Arbri pothuajse i kishte humbur shpresat për të dalë së afërmi. Kjo e sotmja do ishte një ditë e veçantë. Karrierën në jetën e tij profesionale e kishte quajtur të mbyllur. Sa e sa kontrata pune ishin anuluar për shkak të burgosjes së tij. Por, Amarda ia kishte dalë mbanë të mos anulohej kontrata më e rëndësishme, ajo për reklamimin e një marke veshjesh të sapokrijuar Klas&Klas. Për këtë shërbim fotografik, Arbri kishte kërkuar paradhënie dhe bëhej fjalë për një shumë të mirë parash. Para të cilat i kishte shpenzuar të gjitha në apartamentin e ëndrrave të tyre.
Anulimi i kontratës kërkonte kthimin e parave, dhe Amarda s’e kishte atë shumë. Kështu, dashur pa dashur, ajo ishte detyruar të bashkohej me Arbrin për ta bërë këtë shërbim fotografik. Nën moton: Vetëm një herë në jetë, ata do pozonin me veshje martesore. Veçantia ishte se gjithë këto foto do realizoheshin në burg. Arbri do qëndronte nga ana e brendshme e hekurave, apo e kafazit të hekurt siç quhet ndryshe, ndërsa Amarda nga pjesa e jashtme e tyre.
Para tri ditësh, duke provuar disa fustane nusërie me të cilët do pozonte, Amarda me zor e kishte mbajtur veten. Sa e sa herë kishte ëndërruar të hynte me të bardha në Manastirin e Ardenicës e shoqëruar nga i ati, dhe të drejtohej e lumtur për në altar, ku e priste Arbri. Ajo kohë dukej larg, në mos edhe e paarritshme. Arbri ishte dënuar me njëzetë e pesë vite burg. Sikur të mos arrinte ta nxirrte prej andej? Në moshën pesëdhjetë vjeçare, do vishte e shumta ndonjë kostum të bardhë me fund jo mbi gju, dhe xhaketë jo më të shkurtër, por që shkonte të paktën deri në ije. Sa për fustan nusërie, as që bëhej fjalë të vishte në atë moshë. Do t’i dukej vetja qesharake.
Nëse Amarda kishte pranuar të pozonte për të ndihmuar Arbrin në mos anulimin e kontratës, Arbri e kishte bërë për të ndihmuar Amardën. Apartamenti, të cilin ai e kishte planifikuar gjithë dashuri si të qe një fole zogjsh, duhej të bëhej i saji. Ajo e meritonte. Pas gjithë dhimbjeve dhe vuajtjeve të shkaktuara, kishte mundësinë të shlyente një pjesë të tyre duke i dhuruar apartamentin. Por, jo me kusht që ta priste. Ajo duhej të vazhdonte jetën e saj, sepse njëzetë e pesë vjet janë shumë. Klajdi po përgatiste dokumentet që edhe pjesa e Arbrit në apartament t’i kalonte Amardës. Qysh në blerje ishin vendosur emrat e të dyve si bashkëpronar. Arbri kishte dashur që pas martese gjithçka të ishte e përbashkët: apartamenti, makinat, llogaritë bankare. Nëse ata do të ishin një familje, duhej të vepronin në këtë mënyrë.
S’ishte diçka e bukur të pozonin të ndarë prej hekurave, madje vetëm ideja e rrëqethte. Por, Amarda përpiqej të mos e mendonte. E rëndësishme ishte se atë ditë s’do ndodhte asgjë e tmerrshme nga ato që i ishin shfaqur në sytë e mendjes natën e eksperimentit: Fustani i bardhë me gurë të çmuar, Geri me veshjen e tij si dhëndër, më pas përqafimi dhe mbështetja e kokës së saj mbi kraharorin e tij. Njerëz, shumë njerëz që vinin në shtëpinë e tyre të veshur me të zeza… Jo, ajo tani ishte në Tiranë dhe ai atje, në fshatin e tyre, duke pritur me padurim të merrte numrin e duhur të votave dhe të bëhej deputet i pavarur. Me siguri që pasi kishte shpërndarë zarfet me para shtëpi më shtëpi, duhej të ndihej i sigurt në vetvete. Praktikisht ai i kishte blerë votat, priste vetëm numërimin zyrtar të tyre.
Sa ishte qetësuar Amarda kur provoi fustanet e nusërisë, dhe asnjëri prej tyre nuk ishte ai që i kishte ngecur në mendje. Tani ishte më e qetë. Shoqja e saj Iriola, e cila pas tre muajsh s’mund të quhej më shoqja e re, por shoqja më e mirë, kishte fluturuar nga Italia për të qenë pranë saj në një moment kaq të rëndësishëm. Vetëm falë saj ajo e kishte përballuar me dinjitet situatën tejet të vështirë të këtyre muajve. Ç’do t’i kishte ndodhur sikur të mos e kishte takuar? Tani nuk besonte thjesht në vetvete, por edhe te mrekullitë. Ishte vërtet një mrekulli që kishte hyrë në jetën e saj. Por, Iriola s’e dinte se ç’gjëra të tmerrshme i vinin Amardës ndër mend kur i shtrëngonte dorën për t’i dhënë forcë. Ajo përpiqej t’i zbonte të gjitha nga mendja. Shoqja e saj më e mirë ishte aty, mamaja e saj gjithashtu ishte aty, shëndoshë e mirë. Sa punë i qe dashur për ta bindur!
Për Sonin ky ishte veprimi më i gabuar që kishte bërë e bija në gjithë jetën e saj. Por, ishte ndjerë ngushtë dhe s’kishte pasur zgjidhje tjetër përveçse ta shoqëronte. Nëse Amarda kishte bërë aq shumë lëshime ndaj së ëmës, ndoshta ishte rasti që edhe Soni të bënte ndonjë lëshim. Por, e kishte vendosur se do ishte i fundit. Amarda s’duhej të shkelte më në burg për të takuar Arbrin dhe as duhej të përpiqej për të provuar pafajësinë e tij. Ajo duhej të ndiqte rrugën e vet. Dhe nëse do të kishte ndonjë shpresë si modele, pse jo? Nëse do t’i futej kësaj fushe, sigurisht pa e braktisur profesionin e saj, nuk do ishte keq. Në këtë mënyrë do ta harronte Arbrin më lehtë. Fundja a nuk kishte vepruar edhe ai në këtë mënyrë?
Nëse Geri ishte qindra kilometra larg duke përmbushur ëndrrën e vet politike, dhe Amarda gati për të pozuar me një nga fustanet e nusërisë, ishte më se e sigurt se asgjë s’do të ndodhte. Duhej të merrte frymë e lehtësuar. Por, ato parandjenjat e këqija s’i ndaheshin që s’i ndaheshin. Duhej t’i tregonte vetes se tani ishte aq e fortë sa për t’i shpërfillur të tëra. Ajo mundej.
Gjatë kohës së shërbimit fotografik, Amarda qëndronte si e ngrirë, dhe fotografi u mërzit pa masë nga puna joprofesionale e saj. As edhe një pozë, as edhe një vështrim, as një buzëqeshje për të qenë s’po mund të fiksonte në objektiv. Ndoshta ishte faji i hekurave që ishin mes tyre kur ata pozonin. Edhe Arbri, i cili ishte profesionist s’po bënte ndonjë figurë më të mirë. Kur e shihte Amardën, i dukej e bukur, ajo shfaqej para tij me pamje të magjishme dhe me një klas që s’e kishte pasur ndonjëherë. Por, ato flokët e mbledhura s’i pëlqenin që s’i pëlqenin. E kishte marrë malli të shihte kaçurrelat e saj, ta përqafonte dhe të humbiste mes tyre.
Fotografit dukej se po i soste durimi. Që në fillim kishte qenë skeptik. Tani mendonte se kishin bërë një shpenzim të kotë, asnjë foto nuk ia vlente. Ai s’do mbante përgjegjësi për dështimin. Fundja, mendimin e tij kundër e kishte thënë hapur dhe e kishin dëgjuar të gjithë në agjenci.
Dikush propozoi t’i linin për disa minuta vetëm. Soni kundërshtoi fuqishëm, por askush s’e dëgjoi. Aty kishin ardhur të realizonin siç duhej një shërbim fotografik, dhe kjo do arrihej medoemos. Lejet e njëpasnjëshme me shkrim dhe vulat që kishin marrë, u kishin kushtuar jo pak. Më në fund, ishte vendosur kjo ditë, në të cilën gjithë ambientet e burgut do ishin më të vëzhguara për shkak të zgjedhjeve. Edhe aty votohej.
Në ato pak minuta që kaluan bashkë, Amarda dhe Arbri pothuajse s’shkëmbyen asnjë fjalë. Ai e pushtoi fort dhe e mblodhi të gjithën mes krahëve të vet të lodhur. Ajo dridhej e tëra. Arbri e njihte mirë këtë dridhje të shpirtit të saj, ishte si ajo gjethja që i kishte rezistuar vjeshtës dhe i druhej dimrit. Ishte aq e brishtë dhe ai s’mund të ishte me të për ta mbrojtur.
Sikur koha të kthehej pas! Ishte i sigurt se do t’ia dilte të shmangte çdo dridhje të zemrës dhe çdo lot në sytë e saj. Nga ana tjetër, Amarda e dinte se Arbrin asnjëherë jeta s’kishte arritur ta mposhte, madje as ky rast s’duhej të përbënte përjashtim. Atëherë përse e kishte kaq të vështirë për ta besuar? Sa do donte Arbri që kjo të ishte vërtet dita e dasmës së tyre! Por, a kishte të drejtë ta ëndërronte këtë? Ai do qëndronte aty për të paktën njëzetë e pesë vitet e ardhshme, ndërsa Amarda do ishte jashtë, atje ku njerëzit jetojnë vërtet dhe jo bëjnë sikur.
Ajo mbante në gisht unazën me gurë diamanti, të cilën, fundja si gjithçka tjetër, ai e kishte blerë pas një regjimi kursimi të rreptë. Në atë kohë pati thurur njëmijë ëndrra dashurie, por ç’vlerë kishte tani? Tani gjithë shpresat ishin shuar, ëndrrat kishin vdekur. E dinte se historia e tyre ishte në kapitullin final. S’do të kishte në fund të saj asnjë nga fjalët: bashkë, përgjithmonë, të lumtur. U mbetej vetëm të thoshin sikur…
Në mendje i përshkënditi një ide. Të silleshin sikur ajo të ishte dita e dasmës së tyre. A s’e kishin ëndërruar të dy diçka të tillë. Nëse ajo ditë s’kishte ardhur më parë, s’mund të vinte as më vonë. Kjo ishte e vetmja mundësi që po u ofronte jeta, të bënin sikur… S’mund ta linin pa e shfrytëzuar deri në fund këtë mundësi. Fotografi ishte i pari, por jo i vetmi që mbeti pa fjalë. Më në fund ai po merrte aq shumë poza, vështrime interesante dhe buzëqeshje, saqë s’mund t’i fiksonte të gjitha në objektivin e aparatit të vet. Ai zbuloi në fytyrën e Amardës detaje të panjohura më parë prej tij. Sytë e saj kishin një shkëlqim verbues kur ajo qeshte. Në faqe iu ravijëzuan ato gropëzat e këndshme, të cilat e bënin të dukej si një vajzë e vogël. Ato gropëza të lezetshme kishin një pushtet absolut në lumturinë e Arbrit.
Tiparet në fytyrën e Arbrit i njihte mirë. Sa e sa herë e kishte fotografuar. Por tani, jeshilja e syve të tij u bë më e qartë, ndërsa bluja në sytë e Amardës më e thellë. Kur pa se si sfumoheshin këto ngjyra s’priti më, por dha urdhër të sillnin të tjera fustane nusërie për Amardën dhe kostume të tjerë për Arbrin. Me këto foto do kishte një sukses të jashtëzakonshëm.
Në fillim, deri në një farë mase e kishte joshur ideja se mund të bëhej i famshëm edhe jashtë vendit, pasi do arrinte të fotografonte në burg, një model të dënuar, me të fejuarën e tij që ishte e lirë. Me sa dinte ai, këtë s’e kishte bërë askush më parë. Vetëm kjo ëndërr, të cilën e kishte ruajtur me fanatizëm brenda vetes, e bëri të flakte tej skepticizmin në lidhje me suksesin. Por, tani pothuajse i harroi hekurat e burgut, harroi ëndrrën për t’u bërë i njohur në sajë të tyre. Suksesi do ishte tjetërkund. Kurrë më parë s’kishte realizuar foto të tilla. Sipas tij, Arbri dhe Amarda ishin bërë për të pozuar bashkë. Mamaja e Amardës kishte qëndruar gjithë kohën me Iriolën. Dorën e mbante mbi zemër. Gjithë ai gëzim në sytë e Amardës, gjithë ajo lumturi në shpirtin e saj ishte vetëm një iluzion. Shumë shpejt ajo do kthehej në realitetin e hidhur dhe kjo mund ta vriste.
Sa shumë ishte përpjekur ta largonte prej Arbrit! Jo vetëm që s’ia kishte dalë mbanë, por tani u bind se ata s’mund t’i ndante asgjë, as njerëzit, as hekurat e burgut e as koha e gjatë. Ata ishin bërë për njëri-tjetrin. Ndoshta ishte gabuar, madje shumë. Kishte kujtuar se gjithë dashuritë vdesin një ditë, në po atë mënyrë që një ditë kanë lindur, papritur.
Për herë të parë po besonte në fjalët që Arbeni nënvizonte në librat që kishin fund të lumtur. Ndoshta fati s’i lejonte Amardën dhe Arbrin të ishin bashkë, por ai s’mund t’ua rrëmbente dashurinë, e cila i bënte të kishin durim dhe të besonin se një ditë, kur ata të ishin sërish bashkë, lumturia e tyre do zgjaste përgjithmonë.
Ndoshta Sokoli kishte pasur të drejtë. Vendi i saj nuk ishte aty. Gjithë këtë kohë ajo duhej ta kishte kaluar me të shoqin, në shtëpinë e tyre. Mundi i gjithë atyre muajve për t’i ndërprerë oksigjenin, dhe për t’i hedhur ujë zjarrit të dashurisë në zemrën e së bijës, me qëllim për ta shuar, kishte vajtur dëm. Nuk i falej ky gabim një mësueseje biokimie. Uji në vend që ta pengonte zjarrin të fikej, e kishte furnizuar me oksigjen. U shkund nga mendimet dhe erdhi në realitet. Po të vazhdonte të zhytej kaq thellë në përsiatje të kota mund të marrosej.
Amarda kishte ndërruar aq shumë fustane nusërie, saqë s’mundej më të bënte ndryshimin mes tyre. Në një moment, dikush dha mendimin se flokët e saj duhej të lëshoheshin. Kjo e bënte të ndjehej më mirë. S’ishte mësuar t’i mbante flokët të mbledhur në atë mënyrë, të cilën duke u tallur e quante majë kokës. Edhe ato lulet e vogla natyrale që i kishin vendosur mes flokëve e kishin bërë t’i dukej vetja si një pemë në pranverë. Më në fund do shpëtonte prej tyre. Çfarë çlirimi!
Kur Arbri e pa të vinte drejt tij, këtë radhë iu duk thjesht e përsosur. Kush e di për të satën herë po dashurohej me të. S’ngopej duke e parë. Fustani i nusërisë që kishte veshur këtë radhë ishte i duhuri. Po të ishte vërtet dasma e tyre dhe po të ishte në dorën e tij të zgjidhte, do kishte zgjedhur pikërisht këtë fustan. Posa Amarda iu afrua ai i pëshpëriti ëmbël në vesh. Në fund e quajti sirena ime vogël. Ajo shtangu nga këto fjalë. Uli sytë nga fustani që s’e kishte parë ende në detaje. Fotografi e fiksoi lotin e parë që i shkau nga syri, ndërsa drithërimën në gjithë qenien e saj e ndjeu vetëm Arbri.
Çfarë i kishte ndodhur? Askush s’mund ta dinte. Amarda s’ngjante me nuset qëmoti, të cilat i porositnin se duhej të derdhnin patjetër lot ditën e dasmës për t’u dukur më të ndjeshme në sytë e të tjerëve. Amarda dukej e brishtë, e pafajshme dhe e pambrojtur. Mblodhi buzët nga brenda, kërciti dhëmbët, menjëherë më pas edhe gishtat. Arbri u drodh i tëri nga kjo muzikë e hidhur. Fotografi as që kishte ëndërruar të realizonte ndonjëherë foto të tilla. Me siguri gjithë ky mallëngjim i vinte ngaqë i fejuara i saj ishte në kafazin e hekurt. Amarda mbante veshur një fustan jo shumë të fryrë në pjesën e poshtme. Zona e bustit ishte e tëra e mbuluar me gurë të çmuar në formën e luspave të peshkut. Arbri kishte të drejtë, flokët e lëshuar dhe bishti i vogël nga pas fustanit e bënte të dukej si një sirenë.
Amardës nisën t’i rigonin lotët papushim e t’i mblidheshin të gjitha në gushë. Një pjesë e imazhit që i kishte ardhur në mend natën e eksperimentit qe bërë realitet. E dinte që s’kishte më kohë për të humbur. Duhej të nisej për në shtëpinë e prindërve në fshat. Kishte qenë e bindur se mund ta ndryshonte fatin e vet, por me sa dukej s’kishte qenë mjaftueshëm e fortë, as mjaftueshëm e zgjuar. Zgjati duart e veta brenda hekurave dhe kërkoi me sy të mbyllur duart e Arbrit. Vetëm ajo mund ta dinte arsyen e vërtetë të këtij veprimi. Ndoshta ngaqë kishte më shumë nevojë ta ndjente se ta shihte. - Më prit! Të lutem më prit! Unë do të të nxjerrë një ditë prej këtej, dhe ajo ditë s’do jetë larg. Jam gati të paguaj çfarëdolloj çmimi për ty.
- Jola! Jola!
Amarda hapi sytë nga thirrja e papritur e Arbrit me zë të lartë. Shoqja e saj po vinte drejt tyre. Vetëm tani e kuptoi përse fytyra e saj i qe dukur e njohur. Kishte parë foton e profilit të saj në facebook. Kjo ishte kushërira, për të cilën Arbri i kishte thënë që studionte në Itali. Si nuk ishte kujtuar më parë për këtë? Më mirë kështu. Përndryshe do t’i kishte mohuar vetes një ndihmë profesionale. Pa Iriolën shoqe, apo pa Jolën psikologe, kush e di se ç’do t’i kishte ndodhur.
S’kishte kohë t’i falënderonte për gjithë ç’kishin bërë për të. Tani kishte çështje më të rëndësishme për të zgjidhur. Sapo bëri një rrotullim njëqind e tetëdhjetë gradë, pa të ëmën që bisedonte me Klajdin, i cili me sa dukej posa kishte mbërritur. Nga sytë e Sonit nisën të rigonin lot. Ajo vendosi dorën mbi zemër. Një sekondë më pas Klajdi ishte duke e përqafuar. E ëma ishte shëndoshë e mirë. Amarda nuk ishte shkëputur pothuajse asnjë çast prej saj këto muajt e fundit. Kishte qenë e sigurt se njerëzit me të zeza që kishte parë në shtëpinë e saj në natën e eksperimentit, do të vinin për vdekjen e së ëmës. Ajo kishte aq shumë probleme me zemrën, saqë mund të prisje më të keqen.
- Atëherë... Atëherë...- forcat iu shterën. Nëse me të vërtetë do ishte dikush që do të humbiste jetën në shtëpinë e saj bëhej fjalë për të atin, Sokolin. Si nuk i kishte rënë ndër mend më parë? Sikur të ishte e vërtetë s’kishte për t’ia falur vetes kurrë. Amarda dhe mamaja e saj pothuajse e kishin braktisur këto tri muajt e fundit. Përgjatë kësaj periudhe, Soni i ishte përkushtuar me mish e me shpirt së bijës. Për gjashtë javë Amarda i kishte mbajtur duart brenda dorezave të palëvizshme me shumë ngjitësa dhe Sonit i ishte dashur ta ndihmonte pothuajse në gjithçka.
Nga ana tjetër, Amarda ishte kujdesur për të ëmën sikur të ishte prej kristali. E kishte shoqëruar te mjeku, ia kishte dhënë me dorën e vet tabletat që duhej të pinte në secilin vakt dhe mbi të gjitha, ishte përpjekur të mos i shkaktonte absolutisht asnjë shqetësim.
Sikur i ati të vdiste, ajo s’mund të jetonte qoftë edhe një ditë të vetme pa u ndjerë fajtore. Do ishte sikur ta kishte vrarë ajo vetë. Përgjatë tri muajve s’kishte qenë asnjëherë në fshat. Edhe në ato raste të rralla kur i ati pati ardhur në Tiranë, i qe dukur i heshtur dhe i trishtuar. Kishte nuhatur se mes prindërve të saj diçka qe thyer, por s’kishte bërë asnjë përpjekje për t’i afruar sërish ata. Ishte mjaftuar me pohimet e tyre se s’kishte asgjë që nuk shkonte.
Ngriti pjesën e poshtme të fustanin me të dyja duart, dhe ndërkohë që dridhërimat e shpirtit e kishin përfshirë të tërën, u drejtua për nga e ëma dhe Klajdi, të cilët atëherë ishin kthyer drejt saj. Fotografi s’po kuptonte asgjë. E mendoi më të udhës të mos fiksonte asnjë pamje në aparatin e tij për aq kohë sa Amarda të kalonte këtë krizë nervash. Ishte i bindur se në mos pikërisht për këtë, bëhej fjalë për diçka të përafërt. Në profesionin e modeles nuk ishte ndonjë e re.
- Më prit! Më prit!- ishin fjalët e Arbrit, të cilat i dëgjuan të gjithë përveç Amardës. Ajo, që tani po brehej e gjitha nga ndjenjat e fajit. Vetëm vdekja mund ta çlironte prej tyre.
Përse dashuria për njerëzit më të afërt na shkakton gjithmonë kaq shumë dhimbje? Mos është faji i kohës që vrapon aq shpejt? Po nëse nuk arrijmë ta kapim ritmin e saj?
Jeta secilit i lë pengjet e veta, copëzat e pajetuara të saj, apo të pajetuara siç do kishim dashur. Në këtë mënyrë ajo lë vragë në zemrën tonë. Këto gjurmë të pashlyeshme askush tjetër nuk mund t’i lexojë, sepse nga jashtë bëhen përsosmërisht të padukshme. S’na mbetet zgjidhje tjetër, përveçse të jetojmë së bashku me to.
Në këtë simbiozë të çuditshme, mes jetës dhe të pajetuarës, njeriu humbet një pjesë të mirë të vitalitetit jetësor. Nuk ka qenie më të rrezikshme për të tashmen se një e shkuar e lodhur, e pangopur, e shpërfillur, e zemëruar. E uritur dhe e tërbuar, ajo kafshon e shqyen copëza të së tashmes, shfryn gjithë xhelozinë për kohën e re dhe urrejtjen ndaj nesh në një hakmarrje makabre. E pra, kanibali më i çuditshëm në botë nuk është askush tjetër veç kohës.
Më e keqja e të këqijave është se ajo asnjëherë nuk të pret. Edhe njerëzit, në përpjekje për të pritur njëri-tjetrin, duke ëndërruar të ardhmen, s’bëjnë gjë tjetër vetëm heqin dorë nga të jetuarit e së tashmes, ose së paku nga të jetuarit plotësisht jetën e tyre. A nuk është edhe kjo një formë shumë më e stërholluar e vdekjes?
Nëse Arbri do presë Amardën dhe Amarda do presë Arbrin, koha që di të jetë e pamëshirshme, si askush tjetër, do rendë si përherë. Por, a mundet dashuria mes dy njerëzve t’i shpallë sfidë gjithkujt dhe gjithçkaje, madje edhe kohës? Këtë s’mund ta dijë askush. Lidhjet mes dy njerëzve janë aq të ndryshme prej njëra-tjetrës, saqë të kujtojnë strukturat e ADN-së njerëzore. Ato janë thjesht të papërsëritshme.
As një mendje e shëndoshë, asnjë nuhatje e stërholluar, madje as shqisa e gjashtë s’mund të shmangë një pyetje: Ç’do sjellë e nesërmja?
No comments:
Post a Comment