NE  PRITJE

     Ajo kishte mbështetur bërrylat në parmakun e ballkonit dhe faqet ishin bërë njësh me pëllëmbët e duarve. Vështrimi i saj shtrihej deri atje tej,  ku dy radhët me pemë e pallate takoheshin në një pikë të vetme.
     Është perspektiva, po po perspektiva është, - pohoi me zë të ulët dhe papritur, shkëputi bërrylat nga parmaku, pëllëmbët e duarve nga faqet dhe drejtoi trupin, si për t’i treguar vetes se ishte mirë. Puhiza mbrëmësore e shtatorit luante ëmbël me kaçurrelat e saj të artë.
     Sapo ndjeu që trupin ia përshkoi një e dridhur e beftë,  mbylli sytë për të mos parë ç’do të ndodhte pashmangshmërisht me lëkurën e lëmuar të krahëve. Por, mornicat që ia kurseu vetes, nuk ishin asgjë përpara dridhjes që ndjeu thellë në shpirt.
     Me një lëvizje mekanike, vendosi të dyja duart mbi tëmtha dhe i shtërngoi fort. Ç’po ndodh vallë me mua!? Përse nuk mundem të kontrolloj mendimet?
     Ishte hera e dytë që fliste me vete. Mos po marrosej? Ndjente zemrën t’i rrihte aq shpejt, sa mend po dilte nga kraharori. Mjeku e kishte qetësuar, duke i thënë që s'kishte ndonjë problem fizik. Aritmia e saj ishte thjesht emocionale. Po e folura me vete ç'të ishte vallë?
    Hodhi edhe një herë vështrimin larg. Rruga ishte e zbrazët. Edhe ajo ndihej po njësoj. I dashuri i saj kishte dy ditë pa ardhur. E nëse nuk vinte as sonte? Po sikur të mos vinte më asnjëherë?
     Ajo qëndronte aty, në pritje të ethshme. Pareshtur mendonte se ç'do ndodhte me ekuilibrin e saj emocional nëse ai s'do vinte më kurrë. Deri kur do të mund të rezistonte në pritje?

Elda Gjini