Me prit...

Takimet       Kapitulli XXIII

    Pas një nate pa gjumë, Amarda vrapoi të merrte taksi. Klajdi do shkonte në punë më herët se zakonisht, ndërsa ajo donte të fliste ballazi me të, për të mësuar deri në detaje atë që kishte ndodhur në komisariat. Për fat të keq po vonohej. Druhej se s’do arrinte në kohë.
     Pranë saj ndaloi një makinë, xhami i së cilës u ul ngadalë. Amarda s’e ktheu kokën andej. S’merrte mundimin as t’u përgjigjej të panjohurve e jo të udhëtonte me ta. Por, zëri që dëgjoi s’qe i ri për veshin e saj. Ishte Geri.
      As të vdekur s’donte ta kishte pranë. Sapo kujtonte emrin e tij i vinte ndërmend plani që kurdisi me Klarën dhe gjithë telashet që pasuan. Kur mbyllte sytë, i dilnin përpara të nxirat e dikurshme në shpinë. Geri ende s’kishte paguar për atë që i kishte bërë. Ajo i ishte betuar vetes se do hakmerrej ndaj tij. Edhe sikur të ishte gjëja e fundit që do arrinte në jetë, ajo ishte e gatshme ta bënte. Geri s’e meritonte të ishte aty ku ishte. Le të priste disa ditë për të shkëmbyer vendet me Arbrin. Burgu është vendi që i takon një njeriu si ai.
     Para se Amarda të merrte veten nga përhumbja në parafytyrime mbi të ardhmen e Gerit, ai zbriti nga makina dhe duke e përqafuar fort e puthi me zhurmë në të dyja faqet. Kur Amarda u kthjellua plotësisht e pa veten në sediljen e pasme të Benz ML-s. S’ishte e vështirë ta kundërshtonte e t’i thoshte në sy se ishte një ndyrësirë, se nuk donte ta shihte kurrë dhe të mos hipte në makinën e tij. Por, për momentin kishte diçka shumë më të rëndësishme se krenaria e saj. Arbri duhej të shkëmbente vendin me  Gerin një orë e më parë. Nëse ajo ishte pranë Gerit, do ta kishte shumë më të lehtë për të vijuar linjën e hetimeve. Për këtë do ta ndihmonte edhe Olti me informacionet e gjetura.
     - Dukesh shumë më e bukur nga sa të mbaj mend! Dhe të mendosh se kanë kaluar në mos gaboj... shtatë vjet.- i tha Geri duke përveshur buzët e tij hollake nga një e qeshur që nuk i shkonte me fytyrën, ose së paku kështu i dukej Amardës,- A mund të më tregosh çelësin e bukurisë tënde? Gjithmonë nëse nuk është sekret.
    - Faleminderit Geri, je gjithmonë shumë i sjellshëm. Por, hë për hë do ta mbaj sekret. Nëse do ta bëja publik kam frikë se njerëzia do dilte rrugëve pa e larë fytyrën në mëngjes.
     - Jo vetëm inteligjente, e shkolluar, e zellshme në punë, e bukur, por modeste dhe me humor të hollë. E ç’do donte një mashkull më shumë nga një femër?
     - Para.
     - Po një mashkull që ka para sa do t’i mjaftonin disa brezave në vazhdim, ç’do donte më tepër nga një femër?
     - T’i shkulte dhëmbët e dhëmballët e në veçanti tetën, atë që quhet ndryshe dhëmballën e syrit.
      - Çfarë the Ami?- Geri lëvizi pasqyrën duke i kërkuar sytë. S’po u besonte veshëve. A e kishte dëgjuar mirë? Për një çast iu duk sikur ato fjalë i ishin adresuar atij dhe jo një mashkulli në përgjithësi.
      - A the se humori im është i hollë? Sforcohu pak për ta kuptuar! Të pasurit janë më dorështrënguar dhe kirurgjia e dhëmballës së syrit është nga shërbimet më të kushtueshme. Nejse, s’dua të të mërzis me sekrete nga jeta ime profesionale.
      - Në fakt do të më pëlqente të dija më shumë sekrete nga jeta private.
     - Mund të ndalosh aty, përpara kryqëzimit se arrita. Sa për jetën private mund të flasim kur të duash, s’kam asgjë për të fshehur. Vetëm se tani s’kam kohë. E lëmë për herë tjetër të pimë një kafe.
      Amarda zbriti nga makina para se Geri t’i hapte derën. Nuk i pëlqente të hiqej si zonjë e rëndë, aq më tepër me të.
     - E the sa për të thënë apo vërtet do të pish kafe me mua?
     - Unë asnjëherë s’flas sa për të thënë diçka.
     - Të siguroj se do jetë më shpejt nga ç’ta pret mendja.
     - S’e kam me ngut. Kam pritur shumë për të t’i thënë ato që do të them, mund të pres edhe ca. Shihemi Geri!- këtë herë Amarda e shtriu krahun plotësisht përpara. S’mund të duronte edhe një herë as përqafimet e as puthjet e Gerit.
     Shpejtoi për në apartamentin e shokëve të saj dhe e gjeti Klajdin duke dalë. Ai i shpjegoi shpejt se hë për hë Arbri i kishte punët keq. Kishte mundësi që po sot të merrte masën burgim. Kjo masë zakonisht merrej pasi kalonin njëzetë e katër orë në paraburgim dhe s’gjendeshin prova për shfajësimin nga akuzat. Nëse ndodhte kjo, atëherë do ishte shumë më e vështirë për të dalë prej andej. Klajdi s’mund ta ndalonte, s’kishte në dorë asgjë. Me ç’dukej, gjithçka ishte kundër tij.
     Amarda këmbënguli që të kërkonin ndihmën e avokatit për të cilin punonte ai, por tarifat i kishte shumë të larta dhe asnjëri prej tyre s’kishte aq para mënjanë. Klajdi shpejtoi hapin pas telefonatës që mori nga zyra e avokatisë, duke i thënë Amardës se do fliste me avokatin dhe nëse ai ishte dakord do t’i telefononte. Sa për vizitat mund të lejoheshin vetëm të nesërmen në mëngjes, atë ditë, me sa dukej, Arbri nuk do takonte askënd.
     Për fat të mirë kishte edhe disa minuta kohë para se Olti të ikte në punë. I kërkoi të hidhte një njoftim në internet për të shitur makinën. Këtë vendim e mori brenda një sekonde të vetme. Kishte nevojë urgjente për para. Liria e Arbrit ishte shumë më e rëndësishme se makina e saj.
     Olti ende s’kishte mundur të identifikonte personin që kishte futur videon në internet, por i tregoi disa të dhëna të gjetura për Gerin. Ishte habitur që ai, kohët e fundit, përdorte shumë më tepër rrjetet sociale për t’u afruar me shoqërinë e dikurshme. Në veçanti kishte shpeshtuar kontaktet me Ajlën.
        Ajla... Sa ditë kishte pa e parë? Që prej daljes nga spitali as ishin takuar e as kishin folur në telefon. Amardës s’i kishte rënë ndër mend, por s’mund ta fajësonte veten pas asaj që i kishte ndodhur. Nëse ajo thjesht kishte harruar, Ajla e kishte një arsye, madje një arsye të fortë për mosinteresimin e saj. Duke e njohur e dinte fare mirë që s’kishte lidhje me afrinë që ishte duke krijuar me Gerin. Në fund të fundit, s’i kishte folur ndonjëherë për atë që dyshonte, dhe madje ishte e sigurt se e kishte bërë ai. Pra, Ajla mund të afrohej me Gerin pa pasur si qëllim të largohej nga shoqja e saj më e mirë.
    Sa të afërt ishin bërë ata? Qëndrimi me Gerin mund të kthehej në një rrezik të vërtetë. Një zot e dinte se me çfarë ishte marrë ai gjithë këtë kohë. Njerëz të tillë vetëm me punë s’merren. Duhet ta takonte Ajlën dhe t’i kërkonte të qëndronte larg prej tij. S’donte që Ajla ta pësonte as si ajo dikur e as si Klara tani. Geri përveçse ndyrësirë ishte edhe i rrezikshëm.
      Olti do t’i vijonte kërkimet edhe në internet-kafenë që punonte. Para se të ndaheshin i bëri disa foto makinës së Amardës, i duheshin që t’i hidhte në internet së bashku me njoftimin. Më pas punoi në fotoshop për të mos u dukur targa. Vendosi numrin e tij të celularit, për t’i shmangur të tjera telashe shoqes së tij në periudhën e vështirë që po kalonte.
     Amarda s’dinte ç’të bënte. Duhej të fliste me Ajlën, por s’ishte një bisedë për t’u bërë në telefon. Ajo me kohë i kishte kuptuar qëllimet e Gerit. I vinte keq për Ajlën, të cilën ai po e shfrytëzonte për të arritur synimin e tij. Këtej e tutje duhej të ishte e kujdesshme, të mos i tregonte asgjë të rëndësishme. E dinte se ajo joshej shpejt nga paraja dhe ai nuk do kursehej në këtë aspekt. Kështu Ajla në një farë mënyre do ndjehej e detyruar t’iu përgjigjej pyetjeve të tij mbi shoqen e vet.
      Megjithëse orari i zakonshëm i punës së Ajlës s’kishte ardhur akoma, ajo i tha Amardës që s’kishte kohë për të pirë një kafe bashkë, siç vepronin zakonisht. Por, ja që takimin përpara bankës ku punonte s’mund ta shmangte. Amarda po e priste aty. U gëzua kur e pa të vinte. E kishte marrë malli. Por, Ajla iu duk e ftohtë. Të paktën Geri i kishte dhuruar një buzëqeshje atë mëngjes, megjithëse të pakëndshme, ndërsa shoqja më e mirë qëndronte e ngrysur.
       - Ajla, ti se ç’ke! Jam e sigurt se ngutja jote s’lidhet me orarin e punës, apo gaboj?
      - Lidhet vetëm me punën Amarda. Ti e di sa nevojë kam për para, s’do ia falja vetes të arrija me vonesë dhe të më pushonin.
    - Po cili do të të pushojë Ajla, roja, apo pastruesja? Në bankë nuk ndodhet askush tjetër, unë u interesova para se të vije ti.
      - Domethënë... ti s’ke më besim te shoqja jote, përndryshe nuk do...
     - Ti se ç’ke Ajla, të lutem ma thuaj!- ndërkohë Amarda i kapi duart me të sajat dhe po i kërkonte sytë, siç vepronin kur ishin ende fëmijë dhe s’i fshihnin asgjë njëra-tjetrës. Ajla uli sytë përtokë. Ç’dreqin kishte bërë që s’merrte guximin ta shihte në sy?
     - Nuk kam asgjë Amarda, asgjë. E kam me ngut dhe më duhet të iki. Ishte hera e dytë që ia thoshte emrin e plotë. S’e kishte bërë ndonjëherë. Edhe duart i shkëputi nga duart e shoqes së vet, madje as në sy s’merrte guximin ta shihte.
    - Lidhet me Gerin! Përse tani që ke shpeshtuar kontaktet me të je distancuar me mua? Ajla, ti e ke një arsye. Të lutem ma thuaj!
   - Shko e pyet tët ëmë më mirë për arsyet e mia dhe jo mua!
     Amardës i lëshuan sytë shkëndija kur e dëgjoi Ajlën  të fliste në këtë mënyrë për mamanë e saj. Si guxonte? Ajo praktikisht ishte rritur në shtëpinë e tyre. Soni Kristo e kishte dashur dhe trajtuar si ta kishte vajzën e vet. Zemërimi dhe zhgënjimi i Amardës ishte aq i madh, saqë s’e vuri trurin në lëvizje dhe u bë e tëra preh e ndjesive të saj. I flakëroi një shuplakë fytyrës, e cila ishte aq e fortë, sa në faqen e Ajlës mbetën gishtat e hollë e të gjatë të Amardës. Ajo kishte reflekse të forta, por në këtë rast s’mundi të bënte një parashikim të saktë, madje as e hamendësoi veprimin e shoqes së saj. Vetëm pasi mori shuplakën ia mbërtheu menjëherë dorën me dy duart e saj.
      - Si guxon? Nuk të vjen turp që bën një veprim të tillë ndaj meje?
     - Turp të të vijë ty, që flet ashtu për mamanë time, ajo të do siç më do edhe mua.
     Ndërkohë roja i sigurisë i kishte ndjekur gjithë veprimet e vajzave. Ai e dinte se ato ishin shoqe dhe mes tyre duhet të kishte thjesht ndonjë keqkuptim. Iu afrua dhe u këshilloi të futeshin brenda. Aty do të flisnin më me qetësi.
     Të dyja vajzat kokulur ngjitën ngadalë shkallët e ndërtesës. Ajla ishte zemëruar, madje tërbuar ndaj shoqes së vet, e cila merrte guximin ta gjuante me shuplakë dhe ku se, para vendit të saj të punës. Ndërkohë që lotët i dilnin pa pushim prej syve, thoshte me vete se shoqja e saj duhej t’i kërkonte njëqind herë të falur për veprimin e padrejtë dhe fyes që kishte bërë ndaj saj.        Edhe Amarda ishte e zemëruar e njëkohësisht e tërbuar. Ajla kishte ofenduar në mënyrë vulgare Amardën dhe mamanë e saj, por ishte e tërbuar edhe me veten. Si arrinte të kryente një veprim të tillë? Ishte një gjest rrugaçërie. A do ia falte ndonjëherë vetes? Iu rikthye edhe një herë frikës së disa ditëve më parë. Mos po marrosej? Kishte dalë nga vetja. Thoshte fjalë dhe kryente veprime të papeshuara. Ajo s’ishte kështu. Ndjente neveri ndaj vetes.
      Ose... ndoshta s’duhej t’i kërkonte aspak falje vetes për një veprim të tillë. Kishte mbrojtur figurën e së ëmës s’kishte bërë ndonjë gabim. Ishte Ajla ajo që duhej t’i kërkonte falje, madje një mijë herë. Soni Kristo meritonte respekt. Sapo të shkonte në apartament do ta puthte dhe do ta përqafonte, do t’i thoshte se ishte mamaja më e mirë në botë. Ajo kishte vite të tëra që sakrifikohej për Amardën, ndërsa ajo s’kishte arritur t’ia shpërblente.
     Pas pesëmbëdhjetë minutash Amarda doli nga banka kokulur, duke fshirë lotët. Sapo zuri vendin e shoferit nisi të qante me ngashërim dhe të godiste timonin me grushte, duke vënë në punë atë pak forcë të mbetur. Fashot e bardha u përskuqën nga gjaku. Sipas këshillës së mjekut, në rast të tillë duhej të shkonte urgjentisht në spital. Por, shëndeti fizik ishte shqetësimi i fundit për të. Pas disa çastesh, fshiu lotët, mori frymë thellë dhe i telefonoi Klajdit.
   - Ami, avokati është shumë i zënë dhe s’ka kohë të të takoj, madje s’ka kohë as të flasë me mua për këtë çështje. Nëse krijohet ndonjë mundësi do të të marr vetë, dakord?      - Klajdi... të mora për diçka tjetër. Përse Arbrin e arrestuan për së dyti ndërkohë që nuk është gjendur ndonjë provë tjetër kundër tij?
     Klajdi nuk po fliste. Amarda e donte patjetër një përgjiigje, ndërkohë që dëgjonte vetëm frymëmarrjen e tij të shpeshtuar.
      - Atë dikush e akuzoi sërish, apo jo?
      - Po.- u përgjigj Klajdi me gjysmë zëri.
      - Dhe s’bëhet fjalë për ish të dashurin e Klarës.
     - Jo!
    - Të lutem Klajdi, më thuaj se personi që e akuzoi nuk ishte mamaja ime!
    - S’mundem! Më vjen keq Amarda, por ishte ajo.- Klajdi priste që shoqja e tij të qante e të ngashërehej, por për habinë e tij zëri i saj iu duk i kontrolluar dhe i qetë, megjithëse me një timbër jashtëzakonisht të ftohtë.
     - Të lutem Klajdi, a mund të ma dërgosh numrin e Gerit me mesazh? E di që e ke. Të pashë kur u ngjite në makinën e tij, ai po të priste. Në fund të fundit s’ishe duke bërë asgjë të keqe për ta mbajtur të fshehtë, apo gaboj?
     - Numrin e Gerit the? Të lutem qëndroji larg atij, të lutem Amarda! Unë s’kam asnjë lidhje personale me të, është vetëm çështje pune. Shefi i kishte dhënë numrin tim dhe më kërkoi të takohesha këtë mëngjes.
     - Të lutem Klajdi, më dërgo numrin e tij! Sa për të tjerat është jeta jote dhe mund të bësh ç’të duash. Të lutem, as mos më telefono dhe as mos eja të më takosh. Miqësia jonë, apo çfarëdo që të ketë qenë përfundon këtu.
     Amarda mbylli telefonin. S’kishte asnjë kuptim që ajo bisedë të zgjatej më tej. Ish shoku i saj ia kishte thënë emrin gjatë. Kjo tregonte distancim. Më mirë kështu. S’mund ta fajësonte veten për prishjen e miqësisë së tyre. Nëse dikush të tradhton në këtë mënyrë, vetëm shok s’mund të jetë. Pas pesë apo gjashtë thirrjeve të humbura nga Klajdi më në fund erdhi mesazhi me numrin e Gerit.
     Amarda pa veten në pasqyrën e makinës. Kishte kaluar vetëm pak më shumë se një javë që ajo kishte prerë damarët dhe kishte lakmuar vdekjen për të shpëtuar nga problemet që i kishte quajtur të pazgjidhshme. Tani, asgjë nuk ishte zgjidhur. Problemet ishin shumëfishuar, por ajo s’mund t’ia lejonte vetes luksin e të menduarit të shpëtonte prej tyre duke u larguar nga kjo botë. Arbri kishte nevojë për të më shumë se kurrë. Do bënte të pamundurën për ta nxjerrë prej andej.
     - Alo! Geri, Amarda jam.
     - Amiii! Çfarë kënaqësie të dëgjoj zërin tënd. Në telefon duket edhe më i bukur. Si thua, do të më japësh kënaqësinë të pimë një kafe bashkë?
     - Sikur të të jepja më shumë kënaqësi do të të vinte keq?
      - Gjithçka që vjen prej teje është e këndshme.
      - Meqenëse kemi shumë për të folur, përse nuk e lëmë më mirë të hamë darkë bashkë, p.sh. në orën tetë? Si thua? Restorantin zgjidhe ti, për mua s’ka problem.
      - Mezi po pres që ora të shkojë tetë! Nëse i lëviz akrepat duke...
     - Në orën tetë fiks Geri! Në të njëjtin vend ku më more në mëngjes.
     Amarda s’kishte durim të priste telefonatën e Klajdit ndaj u nis për në studion e avokatisë në të cilën punonte ai. Koha ecte shpejt dhe duhej të bënte të pamundurën që Arbri të mos merrte masën burgim pa afat. I vetmi njeri që mund ta ndihmonte për këtë ishte avokati për të cilin punonte Klajdi. Në karrierën e tij rreshtoheshin vetëm fitore.
     S’donte t’ia dinte nëse nuk kishte lënë takim. Mjaftonin pesë minuta për t’i thënë si qëndronte çështja. Sa për paratë, ato s’ishin më problem. I kërkoi Oltit të vendoste një çmim të ulët për makinën që të shitej sa më shpejt. I duheshin ato para brenda ditës.
     Kur hyri në studion e avokatisë, sekretaria nuk ishte në vendin e saj të zakonshëm. Klajdi i doli përpara për ta ndalur me çdo kusht. Avokati kishte dhënë urdhër të prerë, s’donte asnjë vizitë. Amarda e pa se nuk do ia dilte dot me të mirë. Ngriti mëngët e gjata të bluzës dhe i tregoi fashat e gjakosura.
     - Ti e di se ç’jam e aftë të bëjë nëse gjërat nuk shkojnë ashtu siç dua. Nuk besoj se je aq i pashpirt sa për të mbajtur një vdekje në ndërgjegjen tënde të bardhë si dëbora.                Klajdi u bë mënjanë. Ishte hera e parë që nuk i bindej urdhrit të punëdhënësit të tij.        Dera e zyrës ishte e pambyllur plotësisht. Ajo trokiti lehtë, por avokati, i cili ishte kthyer me shpinë nga dera dhe po fliste në telefon nuk e dëgjoi. Amarda u kollit për të njoftuar praninë e saj. Avokati u rrotullua fytyrëngrysur në kolltukun e tij. Egërsimi i fytyrës për faktin se po shihte që dikush kishte hyrë pa leje në zyrën e tij, flokët e rëna për faj të viteve të kaluara, apo ekzagjerimi i përmasave nga kilogramët që kishte marrë, nuk e bënin atë fytyrë të panjohur për Amardën. Ajo e kishte parë, po ku? Sytë e tij i thoshin diçka. Ai u ngut të mbyllte telefonatën duke i kërkuar falje personit që kishte në linjë.
     Amardës iu duk i njohur zëri i tij. S’kishte të bënte me fjalët shfajësuese që përdori për t’i dhënë fund bisedës telefonike. Ai zë i thoshte: Mbahu pas meje! Edhe pak... edhe pak.
     S’gabohej. Ai ishte njeriu që i shpëtoi jetën. Ishte njeriu që e nxori nga valët e rrëmbyera të lumit Shkumbin, duke rrezikuar jetën e vet.
      - Urdhëroni zonjushë!- i foli ai duke u munduar të ruante qetësinë dhe duke i treguar një karrige për t’u ulur.- Si mund t’ju ndihmoj?
     - Erdha për peshk të freskët. Keni besoj. Një peshkatar si ju!
      - Po qe se po kërkoni dyqan peshku jeni gabuar. Mund të merrni rrugën drejt dhe të ndaloni te kryqëzimi në të djathtë,- tha ai duke u përpjekur të tregohej i qetë.
      - Sa vjet keni që jeni diplomuar zoti avokat? Me sa shoh nga diploma që keni vendosur në mur, keni plot pesëmbëdhjetë vjet. S’besoj se para gjashtë vjetësh ishit vërtet duke peshkuar, apo jo?
     - Së pari unë s’jam marrë kurrë me peshkim. Së dyti, më mungon durimi.                   - S’është nevoja të përdorni as grep e as rrjetë kur peshqit e mëdhenj vijnë drejt e në studion tuaj. Kështu nuk u humbet as durimi. Përse po më ndiqnit atë ditë? Dhe ju gjetën të zhveshur si një peshkatar. Po të ndodhte ndryshe, të gjithë do kuptonin nga veshja juaj e shtrenjtë se nuk ndodheshit rastësisht atje. Le më pastaj ajo shprehja juaj: Bëjë mirë pa kërkuar asgjë në këmbim...
     - Nuk mendoni që së pari duhet të më falënderoni për atë që bëra? Së dyti, unë rrezikova jetën për ju, pa kërkuar asgjë si shpërblim.
     - Sa për shpërblimin, e keni marrë që ç’ke me të. Jam e sigurt se e keni marrë paradhënie. Prej sa viteve keni si klient tuajin Gerald Kotheren zoti avokat?
     - Që prej tetë vjetësh.- u përgjigj një zë pas shpinës së saj. Ishte Geri.
      Përsëri kurthe. Sa më shumë të rrëmonte në të shkuarën e saj, më shumë kurthe zbulonte. Pas tyre fshihej Geri, por për fat të keq jo vetëm ai. S’duhej ta kishte takuar aty, jo në atë mënyrë. I kishte kërkuar të hanin darkë bashkë e të bisedonin me qetësi për të kuptuar më shumë, por as vetë s’besonte se ai fshihte kaq shumë.
     - Megjithëse ke qenë mijëra kilometra larg meje, përsëri hija jote më ka ndjekur nga pas. Përse Geri? Përse të interesonte çdo hap që unë hidhja?
     - E the bukur. Më interesonte dhe më intereson çdo hap që ti hedh. Si bashkëshorti yt i ardhshëm kam të drejtë të interesohem për gjithçka që të ndodh.
     - Si the Geri, si bashkëshorti im i ardhshëm? Më duket se po sheh ëndrra me sy hapur.
      - Ulu të lutem! Duhet të bisedojmë me qetësi.
     - Është më mirë të dalim e të flasim gjetkë. Kjo nuk është një bisedë që bëhet këtu.
     - E keni gabim zonjusha Amarda Kristo. Kemi përgatitur gjithë dokumentacionin e nevojshëm mbi këtë çështje.
     - Një nga ne s’është në rregull. S’po arrijmë të kuptohemi.
     Geri i bëri gati karrigen. Amarda u ul, jo për të mos ia prishur Gerit, por sepse mendja i vinte rrotull. Niste të kuptonte e njëkohësisht s’donte të kuptonte asgjë. Avokati doli jashtë për t’i lënë disa minuta vetëm. Nëse ata binin dakord mes tyre, gjithçka ishte gati, mbetej vetëm të firmosnin.
      - Ti më njeh prej vitesh dhe e di se unë jam djalë korrekt dhe serioz. Nëse dikush tjetër të propozon për martesë para kamerave, sepse është vip, ose do të dalë në ekran, unë të bëjë një propozim shumë më serioz, përpara një avokati.
      - Po më flet për propozim martese?
      - Po. Nuk dua asgjë më shumë nga jeta, vetëm të martohem me ty. Jam gati të nënshkruajmë një kontratë paramartesore, besoj se do biem dakord.
      - Geri, përse do të martohesh me mua?
      - Të njoh prej një jete të tërë Ami. S’ka në botë një vajzë më të mirë se ty. Ke gjithë cilësitë për të qenë një bashkëshorte e mirë, nëna e denjë e fëmijëve të mi.
      - Kaq me gjakftohtësi e llogarit jetën ti Geri? Më vlerëson si një kukull. Po ndjenjat? Apo, se mos ke pasur ndonjëherë ndjenja ti!
     - Unë s’jam njeri pa ndjenja. Jam prej mishi e prej gjaku si gjithë të tjerët. Të gënjej po të të them se nuk ka pasur femra në jetën time. Por vetëm njëra prej vajzave që njoh më bën të më vlojë gjaku.
     - Dhe kur të vlon gjaku, ç’bën ti Geri? Manipulon një vajzë, e dërgon te i dashuri i vajzës që i ke vënë syrin, përdor shpirtbutësinë e saj, bëhesh supi ku ajo kërkon të mbështetet, e shoqëron në shtëpi, e puth pa dëshirën e saj dhe pastaj abuzon me të kur ajo është e pavetëdijshme.
      - Prit, prit, prit... t’i marrim gjërat me radhë. Para se të të puthja t’u afrova pranë dhe ti s’lëvize për t’u larguar. Ti u drodhe e tëra në krahët e mi. Edhe ti ndjeje. Unë as që guxova të përfitoja prej teje. Nëse do këmbëngulja mund të kishim arritur më tej, ti më kupton se ç’dua të them..
     Amarda ngriti dorën t’i gjuante me shuplakë fytyrës, por ai ia kapi dorën në ajër para se ajo të bënte atë që kishte nisur. Me të nuk ishte aspak e lehtë si me Ajlën.
      - Në familjen tonë s’do ketë dhunë e dashur, vetëm respekt, komunikim dhe dashuri.
      - Si guxove Geri, si guxove të abuzoje me mua? Shpina ime ishte mbushur me të nxira. Ç’më bëre kur unë s’isha e vetëdijshme?
     - Vetëm u përpoqa të sillja në vete, por ishte shumë e vështirë, u tremba pasi s’kisha asnjë eksperiencë në këtë fushë. Mora një kushëririn tim në telefon, që studionte infermieri dhe bëra ç’më tha ai. S’doja të të çoja në spital. E dija se do tronditeshe më tepër.
      - Mjaft me gënjeshtra Geri! Si mund të më gënjesh duke më parë drejt e në sy? - Kur u konsultova më pas me një mjek, më tha se gjithçka vjen nga rënia e nivelit të glukozës në gjak. Shkaku kryesor është shqetësimi i menjëhershëm.
      Kur ke humbur ndjenjat për herë të fundit?
      - Mbrëmë.
      - Kush të ndihmoi?
      - E ç’të duhen këto gjëra?
      - Të lutem, m’u përgjigj sepse është e rëndësishme!
      - Arbri dhe Klajdi më ndihmoi.
      - Edhe ata nuk besoj se dinë më shumë se mua në këtë fushë. Ke më shumë të nxira sot apo atë natë që të ndihmova unë?
     - Nuk kam asnjë të nxirë.
     - Ngrije bluzën ta shohim të dy shpinën tënde.
     - Me ç’të drejtë më kërkon diçka të tillë?
     - Me po atë të drejtë që ti më akuzon mua për një gjë që as e kam bërë e as kam pasur ndonjëherë për qëllim ta bëjë.
     As vetë Amarda s’e mori vesh përse e ngriti bluzën. Ndoshta për të diskretituar gënjeshtrat e Gerit. Për habinë e saj shpina kishte disa të nxira, madje më tepër se dikur. Në shkëmbimin e vështrimit, duket se të dy erdhën në të njëjtin nivel për të folur. Amarda u ul në karrige dhe po mendohej. Sa shumë kishte vuajtur pa shkak. E kishte imagjinuar Gerin si një mostër. Qe ndjerë e ndotur dhe e padenjë për Arbrin.
     Pas disa minutash Geri theu heshtjen.
     - Kurrë s’kam bërë ndonjë të keqe, ndaj teje dhe njerëzve të tu të dashur. Unë të dua Amarda Kristo. Për të ta siguruar këtë që them, jam gati të nënshkruaj një kontratë paramartesore. Klinika ku ti punon do jetë e jotja. Një apartament në qendër të Tiranës do jetë në emrin tënd. Një vilë, zgjidhe ti se ku, në Durrës, në jug të vendit, apo në Pogradec, zgjidh vetë. Makinë prodhim i këtij viti dhe shofer personal. S’do lodhesh me punët e rëndomta të shtëpisë, për këtë do marrim njerëz të specializuar të na ndihmojnë. Ti mund të bësh vetë ç’të pëlqen, të vazhdosh punën tënde duke qenë shefe e klinikës, apo të kujdesesh për fëmijët tanë.
      - Përse mendon ti Geri se unë duhet të martohem me ty?
      - Sepse unë jam një njeri që të dua. Të ofroj një jetë të sigurt dhe të qetë. Unë i kam kaluar aventurat në jetën time dhe tani jam gati për vatrën familjare. Të ofroj një pozitë në shoqëri që Arbri s’ta ofronte kurrë.
     Kur u përmend emri i Arbrit, ajo s’duroi dot. I pikonte zemra gjak për të edhe pa ia lënduar njeri plagën.
      - Arbri është një njeri i ndershëm, që përpiqet të jetojë me djersën e vet. Më do dhe më respekton.
     - Edhe unë me djersën time kam punuar, madje kur Arbri ka gërhitur, unë shpëlaja fytyrën me ujë të ftohtë që të më dilte gjumi dhe të vazhdoja punën. Kam bërë shumë sakrifica për të arritur këtu ku jam sot. Nejse, është një çështje që hë për hë s’na hyn në punë. Ami! Të jesh bashkëshortja e një deputeti s’është gjë e vogël
     - Mos the gjë deputet?
      - Po Ami. Po përfundoj procedurat e deklarimit të pasurisë dhe do jem gati për të kandiduar si deputet.
     - Deputet? Po ti je i paarsimuar Geri. S’mund të bëhesh deputet pa diplomë, apo eksperiencë në një fushë të caktuar.
      - Unë jam i diplomuar dhe me master shkencor, shpirt. Po s’më besove, i thuaj Oltit se ta vërteton ai. I gjori! Ka mbaruar informatikë dhe merr aq para sa ç’merr gjyshja 309 Më prit... ime pension. Ai mund të të japë çfarëdolloj informacioni për një çokollatë, ose më lirë akoma, për një cigare. - Me ç’të drejtë morale më kërkon që të martohem me ty kur e di se unë dashuroj Arbrin prej një jete të tërë?- hë për hë asaj nuk i shkonte ndër mend të debatonte mbi Oltin. I vetmi shqetësim në kokën e saj ishte Arbri. - Arbri! S’mund të jetë mashkull një si ai, që s’di të bëjë të lumtur një vajzë të mrekullueshme si ti. Nëse ai do të donte vërtet s’do vraponte pas çdo fustani që shihte. Një njeri i tillë, i cili shtyn të dashurën e tij deri aty sa t’i mërzitet jeta dhe të mos lërë gjë pa bërë kundër vetes, duhej ta kishte bërë gati litarin me kohë. Do ishte shumë më e ndershme t’ia kishte futur vetes. - E meqenëse ai nuk ia ka futur vetes, ia fusin shokët, apo jo? - Do të thuash që ti s’e di kush e bëri denoncimin e mbrëmshëm? Më vjen keq ta jap këtë lajm, por ishte mësuese Soni, mamaja jote. Edhe njeriu yt më i afërt mendon se ai është një gabim në jetën tënde. Ajo është e gatshme ta largojë prej teje me çdo kusht. Amardës iu duk se iu përmbys bota. Ajo e dinte tashmë këtë, dinte gjithashtu se mamaja e saj i kishte kërkuar Ajlës të mos i afrohej më Amardës, pasi ishte një ndikim dhe një shembull i keq për të. Të gjitha këto e bënin të vuante tmerrësisht. Ajo i kishte telefonuar së ëmës dhe i kishte thënë që s’do kthehej më kurrë në apartament dhe kjo nuk ishte një zgjidhje e bërë nga Amarda. Me veprimet e saj e ëma e kishte larguar e flakur jo vetëm nga apartamenti, por edhe nga jeta e saj. Kur të gjitha këto i dinte, atëherë përse të thëna nga Geri këto fjalë dukeshin shumë më mizore? - Unë e di sa e ke dashur ti Arbrin. Unë jam i gatshëm ta ndihmojë që të dalë nga burgu. Edhe sikur ai të jetë gati për të dalë në gjyq, unë mund të zhduk provat materiale një natë para gjyqit. Dëshmitarë okularë s’ka dhe ai automatikisht është i lirë. I japin vetëm disa muaj burgim, 310 Elda Gjini të cilin e ka kryer deri atëherë. - Të lutem Geri, s’dua të dëgjoj më asgjë. - Mamanë tënde mund ta çojmë për kurim në Gjermani. Atje zemra e saj mund të bëhet si më parë. - Mjaft Geri! S’’të duroj dot më. Unë nuk jam një mall në shitje. - Ty të shiti mamaja kur denoncoi të dashurin tënd. Të shiti babai, kur të la të punoje ditë e natë si qeni për të paguar apartamentin që as e morën mundimin ta regjistronin si pronë tënden. Të shitën të dy prindërit kur ti i bëre keq vetes, dhe e fshehën për të mos prishur imazhin e familjes shembullore. Po të kishin çuar te një psikolog do ishe shëruar dhe nuk do tentoje përsëri të vrisje veten. Por, për ata ishin më të rëndësishme dukjet se shëndeti mendor i vajzës së tyre. Të shiti i dashuri yt kur donte të bëhej i famshëm e të dilte në ekrane. Të ka shitur sa herë shihte një fustan femre dhe vraponte pas duke të harruar. Të shiti shoqja jote e ngushtë kur të mori të dashurin. Unë s’po të blej. Unë po të ofroj një jetë princeshe, sepse ti e meriton. - Mjaft Geri! S’dua të dëgjojë më asgjë prej teje. Unë nuk jam në shitje, kjo është fjala ime e fundit.- tha Amarda duke shtrënguar fort veshët me të dyja duart. Geri po thoshte gjëra të tmerrshme, por ato bëheshin shumë më të tmerrshme duke qenë pothuajse të gjitha të vërteta. - Pa ndihmën time Arbri do kalbet në burg. Kanë pamjet nga një kamer vëzhguese e një biznesi privat aty pranë që tregojnë hyrjen dhe daljen e Arbrit në pallat. Kanë shenjat e gishtave të tij ngado. Kanë gjetur flokët e tij në shtratin e Klarës. Ai do dënohet minimumi me njëzetë e pesë vjet. Kështu asnjëri prej ju të dyve nuk do jetojë për të paktën çerekshekulli. Janë shumë vite Ami, janë po aq vite sa kemi jetuar ne që nga lindja jonë. Mendohu! Nëse ti pranon propozimin tim, secilit prej jush i rikthehet jeta e vet, dhe çdonjëri mund të jetë i lumtur. 311 Më prit... Mendoje me qetësi! Është mundësia e jetës tënde. S’të leverdis ta humbasësh. Dhe mos e shit kot makinën. Me aq pak para s’do bëje asgjë. Amarda mori kontratën paramartesore që kishte përgatitur Geri dhe e bëri copë-copë. - As e vdekur s’do martohesha me ty Geri. Harroje! Sa për Arbrin, ai do dalë shpejt nga burgu edhe pa ndihmën tënde. Unë do ta gjejë vrasësin e Klarës, qoftë gjëja e fundit që do bëjë në jetë.- aq shumë i shtrëngoi grushtet Amarda, saqë fashot u ngrohën prej gjakut, i cili i vlonte në deje prej tërbimit.- Më mirë të them e kam gjetur. Më duhet vetëm të mbledh provat për ta vërtetuar. - Pasi të lodhesh pa arritur asgjë, eja te unë. Oferta ime është ende e vlefshme, megjithëse jo edhe për shumë kohë. Ajo që grise është vetëm një kopje e kontratës. Jam i sigurt se do shihemi shpejt. Unë di të pres. - Mos u lodh më kot duke shpresuar Geri. Kjo është hera e fundit që shihemi. - Po darka e sotme? Ne kishim vendosur edhe orarin. - Sapo u anulua, në po atë mënyrë që u anulua edhe martesa jonë. Amarda doli e xhindosur nga studioja e avokatisë. Duhej të shkonte urgjentisht në spital. Mjeku i kishte thënë se nëse plagët gjakoseshin mund të kishte probleme serioze. Por, telefonata që mori nga Olti e bëri që të fshinte nga mendja problemet e saj fizike. Kur ndezi makinën sytë ende i lëshonin xixa prej inatit. Në këtë kohë ndjeu një tronditje të menjëhershme. Duke ikur mbrapsht dhe me sinjale të pandezura, ishte përplasur me një makinë që po parkohej përbri. E tërbuar, zbriti nga makina duke përplasur derën fort. Kontrolloi me kujdes makinën e saj. S’duhej t’i shkaktonte asnjë gërvishtje. Ajo mezi priste që ta shiste. S’kishte kohë ta çonte te mekaniku. Ndërkohë nga makina tjetër zbriti vajza që ishte në timon. 312 Elda Gjini - Mos u shqetëso, s’kam asnjë gërrvishtje!- tha Amarda. - Kush duhet të shqetësohet për fenerin tim? - S’ka gjë, atë ta paguaj. Rëndësi ka që s’ka dëme makina ime. Më duhet ta shes dhe s’kam kohë për ta shpënë te mekaniku. Më thuaj sa bën dëmi dhe ta paguaj. - Unë jam...- tha vajza duke zgjatur dorën. Ndërkohë ajo pa fashat e Amardës të përgjakura. Gjaku rridhte ngadalë,- Ç’është kështu? Po ky gjak? Në këtë gjendje s’mund të prekësh timonin. Ngjitu shpejt në makinën time! Do shkojmë në urgjencë. - As që bëhet fjalë. Më thuaj sa bën dëmi, ta paguaj dhe të iki, s’kam kohë për të humbur. - Nëse nuk pranon të shkojmë në urgjencë as unë e as ti s’lëvizim prej këtej. Do presim sa të vijë policia. Amarda pranoi në heshtje, s’kishte rrugë tjetër. Para se të niseshin për në spitalin ushtarak, vajzat u kujdesën që të zhvendosnin prej aty makinën e Amardës. Në këtë mënyrë menduan të shmangin problemet me policinë. Vajza e re,- të cilën shumë mirë mund ta quajmë edhe shoqja e re duke u nisur nga sjellja e saj,- qëndroi me Amardën ndërkohë që ajo mjekonte plagët dhe u konsultua me mjekun neokirurg, i cili e operoi. Amarda e kuptoi menjëherë se ajo studionte për mjekësi. Edhe vetë neokirurgu u habit me njohuritë e thelluara që kishte ajo mbi këtë fushë. Ai e përgëzoi vajzën duke i thënë se po të kishte dëshirë dhe vullnet mund të ecte përpara në jetë. Amardës iu ndalua çfarëdolloj lëvizje dhe sforcim i duarve. Tani ajo s’mund të bënte asgjë. Mjeku ia vendosi duart brenda disa dorezave të çuditshme, të cilat kishin ngjitësa gjithandej. Mund t’i hiqte vetëm kur të flinte. Po materialet që kishte marrë për të përkthyer? S’e dinte a mund ta prisnin, paratë i kishte marrë paradhënie. Ndoshta ishte më mirë që tani, së bashku me shoqen e re të uleshin diku, të pinin diçka dhe t’i paguante paratë që i detyrohej. Më pas do vraponte për te Olti. Ende pa 313 Më prit... folur për planin e saj ra zilja e celularit. Ajo e kishte futur në çantë, të cilën e mbante shtrënguar me krahun e djathtë. Shoqja e re e ndihmoi për ta nxjerrë. Kërkoi nëpër çantë dhe dora i kapte gjithandej pakot me para që Amarda kishte aty. Përse i mbante gjithë ato para me vete? Ishte Olti. Kishte gjetur një blerës për makinën. Çmimi që kishte rënë dakord ishte vetëm njëqind euro më pak se ç’e kishte blerë Amarda. Pas një ore makinën duhej ta shpinte në internet-kafenë ku punonte Olti. Sapo u ulën në një vend të qetë, shoqja e re s’nguroi ta pyeste përse e kishte këtë nevojë të ngutshme për para. Çantën e kishte plot, do shiste makinën, çfarë tjetër? Amarda iu rrëfye sikur ta njihte prej një jete të tërë. I bënte përshtypje mënyra se si e dëgjonte shoqja e re. S’kishte parë ndonjëherë njeri më të vëmendshëm. Fytyra e saj i dukej e njohur, ndërsa zëri jo. Ajo zakonisht i mbante mend njerëzit nga zëri dhe jo nga tipare të caktuara në pamjen e tyre. Me kalimin e viteve pamja e njerëzve në të shumtën e rasteve ndryshon më tepër se zëri. Një orë më vonë të dyja vajzat ishin me Oltin dhe me personin e interesuar për të blerë makinën e Amardës. Më pas shkuan te noteri për të bërë akt-shitjen. Tani Amarda ishte pa makinë. Pikërisht në kohën kur i nevojitej më tepër. Paratë i mori të gjitha në dorë. Çanta e saj tani s’kishte më asnjë hapësirë boshe. Sërish zile celulari, këtë radhë nuk ishte zilja e Amardës. Por, gjithsesi vinte nga çanta e saj. Kërkonin Arbrin, për t’i thënë se po niseshin për në apartamentin e tij që t’i sillnin mobiliet e porositura. Amarda në fillim u tha se po gaboheshin, më pas u kërkoi adresën për t’i pritur atje. Shoqja e re ishte e gatshme ta shoqëronte. Pallati ishte tetëmbëdhjetëkatësh. Ndërtimi i tij sapo kishte përfunduar dhe shumë pak apartamente kishin nisur funksionimin e tyre. Këtë vlerësim Amarda e bëri nisur nga dritaret të cilat kishin perde dhe ballkonet me rroba të nderura, apo me vazo lulesh. 314 Elda Gjini Folën te zyra e shitjeve dhe shërbimeve. Arbri u kishte lënë një kopje çelësi. E dinte se herët a vonë do gjendej pas hekurave dhe Amarda do kujdesej për apartamentin e ri. Ishte në katin e tretë. Kati i preferuar i saj. Amarda rrotulloi çelësin me duart që i dridheshin. Pak nga pak ajo frika e mëparshme iu davarit. Nisur nga zbrazëtia e apartamentit, ai s’kishte nisur ende funksionimin e tij. Pra, Arbri s’kishte bërë një jetë të dyfishtë, siç pandehu ajo në fillim. Ai kishte planifikuar gjithçka deri në detaje. Pas dasmës së tyre ata do zhvendoseshin për të jetuar së bashku. Ja pra, aty duhej ta kishte kaluar Arbri natën që nuk shkoi te shokët e vet. Bëhej fjalë për natën e vrasjes së Klarës. Asnjëherë s’kishte dyshuar tek ai. Por edhe Arbri nga ana e vet s’mund të gjente ndokënd që të dëshmonte se ku e kishte kaluar atë natë. Gjatë gjithë këtyre viteve që kishte punuar si model dhe kishte pasur të ardhura të mira, ai nuk kishte shpenzuar asgjë. As dhurata për familjen, as makinë për vete, madje as motor. Në të shumtën e kohës lëvizte me urban, ndërsa distancat më të shkurtra i përshkonte në këmbë. Kjo u bënte përshtypje të gjithëve. Amarda asnjëherë s’kishte pasur guximin ta pyeste sa fitonte dhe si i shpenzonte gjithë ato para. Propozimi për martesë që i kishte bërë ai s’kishte qenë një vendim i momentit. Me sa dukej, ai e kishte planifikuar për vite me radhë martesën e tyre. Si nuk i kishte folur më parë as për apartamentin dhe as për martesën? Iu kujtuan fjalët e tij: Surpriza të tilla vijnë vetëm një herë në jetë, ja përse të mungon simpatia për to. Kur hyri në atë që duhej të ishte dhoma e gjumit, mbeti pa fjalë. Dy faqe muri ishin lyer me ngjyrë të bardhë, ndërsa dy të tjerat ngjyrë mente të lehtë. Ngjyra e preferuar e Arbrit, për sa i përket qetësisë dhe çlodhjes që i jepte syve të tij. Edhe pllakat e dyshemesë ishin në po ato ngjyra, duke e ndarë dhomën diagonal. 315 Më prit... Me të hyrë në dhomën e ndenjjes, në një kornizë të stërmadhe pa foton e tyre. Të njëjtën foto si edhe në puzzele. Poshtë saj ishte një shkrim: Sikur ta kishim jetuar… Pra edhe Arbri e kishte menduar. Sa herë që shihte atë foto, Amarda përpiqej të parafytyronte si duhej të kishte qenë jeta e tyre nëse atë mbrëmje do ta kishin jetuar bashkë dhe jo shpenzuar secili më vete. Poshtë fotos, në dysheme ishte diçka. Amarda e njihte mirë atë kuti të vogël. Ishte unaza që kishte refuzuar vetëm pak kohë më parë. E vendosi në gisht. Sa bukur dukej aty! Atë unazë s’do ta hiqte nga dora, për sa kohë të merrte frymë, ajo unazë do të qëndronte aty përgjithmonë. E puthi mes lotësh dhe i bëri një premtim vetes. Ajo s’do lejonte më askënd dhe asgjë të futej mes tyre. Ata do ishin bashkë, madje shumë-shumë të lumtur. S’mund ta dinte nëse do zgjaste përgjithmonë, por fundja në jetë asgjë nuk është e përhershme. Ata do të ishin bashkë për aq kohë sa dashuria e tyre të jetonte. Fshiu lotët dhe u kthye në realitet. S’ishte vetëm. Nuk duhej të bënte figurë të keqe para shoqes së re. Ktheu kokën pas. Sa mirë që ajo s’e kishte parë në një çast të tillë dobësie. Pllakat ishin në ngjyrë të zezë dhe ngjyrë pana. Pikërisht ajo ngjyrë që Arbri s’e shquante dot prej së bardhës. Sidoqoftë, ai e kishte mbajtur mend. Sa me dashuri ishte bërë gjithçka në atë apartament! Tavani i kuzhinës ishte i kaltër. Gjithë ndriçuesit ishin futur në të. Ndriçuesi i qendrës ishte më i madh, si një diell, ndërsa të tjerët sa vinin dhe zvogëloheshin. Më pas, hyri në një dhomë tjetër, e cila ishte pak më e vogël se dhoma e tyre. Sytë iu mbushën me lot. Arbri kishte planifikuar një dhomë për fëmijët. A do kishin ndonjëherë fëmijë? Pas sa vitesh do dilte Arbri nga burgu? Sa e tmerrshme ishte të sillte ndër mend fjalët e Gerit, se Arbri do qëndronte në burg po aq vite sa ç’kishin jetuar deri tani. Fshiu lotët me të shpejtë. Nuk duhej të qante 316 Elda Gjini më, s’duhej të ndillte keq. Për më tepër aty, në dhomën e fëmijëve të tyre s’duhej të kishte asnjë lot. Iu betua sërish vetes se do bënte gjithçka që Arbri të dilte nga burgu. Ndjeu të dridhura në trup. A ishte me të vërtetë e gatshme për të bërë gjithçka që ta shihte Arbrin jashtë burgut? Nëse Arbri dënohej, siç i kishte thënë Geri, me të paktën njëzetë e pesë vjet heqje lirie, a do mundej ajo të martohej me Gerin për të nxjerrë Arbrin nga burgu? Nëse e bënte ishte njësoj sikur të mos jetonte më. Të martohej me Gerin ishte kurorëzim i asaj që kishte nisur plot tri herë, me ndryshimin e vetëm se këtë herë do të quhej një mision i përmbushur dhe jo i lënë përgjysmë. Më mirë të vdiste. E dinte se as Arbri nuk do ta donte kurrë një liri të tillë. Po ç’duhej të bënte? Ndoshta hë për hë më e mira ishte të kthehej me këmbë në tokë, të vijonte të shihte apartamentin e ri, apartamentin e tyre. Edhe këtu ishte luajtur me ngjyrat, si në dhomën e tyre të gjumit. Dy mure ishin në ngjyrë të lehtë rozë, ndërsa dy të tjerët të kaltër. Dyshemeja ishte shtruar me një parket të gjelbër, i cili të krijonte përshtypjen se ishe duke ecur mbi bar natyral. Ndërsa tavani, ai ishte një mrekulli më vete. Ishin kombinuar ngjyrat, ndriçuesit dhe piktura. Ishte sistemi ynë diellor në plotësinë dhe bukurinë e tij absolute. Amarda kaloi disa momenteve idilike në apartament përpara se të vinin punëtorët për të sjellë mobiliet. Shoqja e re s’e kishte shqetësuar, madje kishte ndenjur aq larg, saqë për pak harroi se nuk ishte vetëm. Ajo e vuri re menjëherë unazën në gishtin e Amardës dhe i tha e bindur se gurët e saj ishin diamante origjinal. Amarda u zhyt në mendime. Sa kishte kushtuar ajo unazë? Shpresonte që jeta të mos i sillte nevojë më të madhe e të ngutshme për para, e të mos i shkonte ndër mend ta shiste. Ajo unazë duhej të qëndronte në gishtin e saj për sa kohë zemra i rrihte për Arbrin. Uroi me gjithë qenien e saj të ishte përgjithmonë. 317 Më prit... Arbi kishte dhënë si paradhënie një pjesë të shumës, por mobiliet ishin të kushtueshme. Do t’i duhej të paguante paratë deri në qindarkën e fundit. Do ishte sërish pothuajse duarbosh. Deri atëherë i kishte quajtur paratë të rëndësishme për jetën e një njeriu, por kurrë ndonjëherë s’e kishte menduar se ato mund të ishin kaq jetike. Të paktën shoqja e re s’i kërkoi shumë para. Shkuan bashkë te mekaniku dhe e lanë makinën atje. Amarda do paguante të nesërmen vetëm dëmin që kishte bërë. Tani të dyja vajzat ishin pa makina. Fatkeqësia e përbashkët bëhet më e durueshme. Asnjëra prej tyre s’i ankohej tjetrës. Ishte e dukshme se shoqja e re përpiqej që pa rënë në sy të kalonin sa më shumë kohë bashkë. Për Amardën prania e saj në këtë ditë të vështirë, ndoshta më të vështirën nga të gjitha ditët që kishte jetuar deri atëherë, ishte një mbështetje e madhe. S’kishte pasur ndonjëherë një shoqe të tillë, së cilës t’i fliste hapur dhe pa ndrojtje për gjithçka. Pasdite u nda prej saj. Vetëm atëherë i ra ndër mend se nuk i dinte as emrin. Ç’figurë të keqe duhej të kishte bërë! Po si kishte qëndruar pothuajse gjithë ditën me të dhe s’e kishte ndjerë të nevojshme t’i thërriste në emër? Ndoshta në periudhën aq të vështirë që po kalonte duhej të tregohej më pak e ashpër ndaj vetes dhe t’ia falte disa gabime. Më në fund Amarda gjeti kohën për të shkuar te Olti. Kur ishin takuar më parë kishin folur vetëm për shitjen e makinës dhe asgjë më tepër. Zemra i rrihte fort. E dinte se vrasësi i Klarës ishte Geri, por duheshin gjetur prova për të bindur jurinë. Sa për Amardën, ajo s’kishte nevojë për asnjë provë që t’i vërtetonte vetes pafajësinë e Arbrit. Olti e priti me buzë në gaz, por dukej që ishte thjesht prej mirësjelljes dhe jo për ato që kishte zbuluar. U ulën të dy para një kompjuteri dhe nisën të flisnin me zë të ulët. Internet-kafeja ishte plot me njerëz. - Çfarë është kjo Olti?- e pyeti Amarda e habitur, pasi kishte hedhur sytë në ekranin e kompjuterit. Ishte e sigurt 318 Elda Gjini se ajo që ishte duke punuar Olti në PDF ishte një kopertinë libri.- Mos ke nisur ndonjë punë me kohë të pjesshme? - Jo, jo! Është kopertina e librit të babait të Arbrit. Jam i sigurt se mund të arrijë diçka më interesante se kopertina që do i paraqesin në shtëpinë botuese. Duke e njohur mirë e di se çfarë i pëlqen. - Xhaxhi Beni po bën një libër? - Në këtë libër ai pasqyron punën e një jete të tërë. Gjithçkaje të pëlqyer dhe të nënvizuar gjatë leximit i është rikthyer sërish duke përzgjedhur më interesanten. Personalisht e përgëzoj për këtë që po bën. - Në situatën që po kalojmë kjo duket absurde. Si mund t’i shkojë mendja te libri? - Pavarësisht se sa të vështira janë situatat që kalojmë, koha nuk ndalet, por ecën me të njëjtin ritëm. Nëse me paraqitjen e një situate të vështirë ne heqim dorë nga të jetuarit, kjo pastaj është zgjedhja jonë. - Ti e kishe fjalën te unë dhe jo në përgjithësi, apo jo Olti? - Pavarësisht se ku e kisha fjalën, ti e kupton vetë se je një përjashtim nga rregulli. Nejse, për këtë s’mund të bëjë asgjë. U deshën disa minuta qetësie për të nisur sërish bisedën, këtë radhë aty ku i interesonte vërtet Amardës. - Videoja e parë me Klarën është hedhur në You Tube nga Geri. Në atë kohë ai ka qenë në Itali. Atje regjistrohen të dhëna të plota nëse hap një adresë e-mail. Shiko! Këtu del emri, mbiemri, mosha, qyteti dhe shteti. Në video është data dhe ora e hedhjes. - E dija, isha e sigurt se Geri ishte vrasësi. Faleminderit Olti, tani Arbri do dalë nga burgu,- tha Amarda e ngazëllyer duke përqafuar Oltin. - Prit Ami, prit! Geri ka hedhur videon, por nuk është ai vrasësi i Klarës. - Edhe ti po e mbron? Sot e humba një shok. Mos duhet 319 Më prit... të të humbas edhe ty Olti? - E përse e humbe një shok? Ai ishte vetëm duke bërë punën e tij. A e di sa me fat jeni ti, Klajdi dhe Ajla që mund të fusni në punë diplomat tuaja? Më shiko mua, të diplomuarin në informatikë, që punoj këtu,- tha Olti duke parë rreth e rrotull me sy pothuajse të përlotur,- mendon se është kjo që kam dëshiruar dhe dëshiroj për jetën time? E di ti Ami sa paguhem unë? Aq pak sa për të mbuluar vetëm qiranë, dritat, ujin, gazin dhe paketën e cigareve. A e di ti që unë akoma marr para nga shtëpia? Nëse prindërit s’më dërgojnë para unë vdes urie. A e di ti Ami që Mario, i cili studio për mësues biologjie ushtron profesionin fisnik të mësuesit në serën e vet atje në fshat? Po që Greta, shoqja jonë e dashur që ka mbaruar ekonomikun shet bulmet? Sigurisht që e di. Po që paguhet më pak se mua e di? Edhe atë punë e ka gjetur me mik. Në komunën tonë janë tri fabrika të mëdha të përpunimit të qumështit: SOAL, LUFRA dhe DELTADONI. Babai i Gretës i njeh të tre pronarët e tyre. Shkoi e foli me ta, për t’i gjetur një punë së bijës që është diplomuar me nota të mira. Edhe punën e shitëses e gjeti me mik. Si mund të gjejë ajo një punë për të qenë? Po nëse Geri do vinte në klinikën tënde, dhe pronari i klinikës të thoshte se nëse nuk i shërben zotërisë klient do të të hiqte nga puna, si do veproje ti Ami? Unë e di që ti për nga natyra je krenare, por mos mendo se ne që bëjmë punë të rëndomta s’jemi. A do hiqje ti dorë nga puna dhe të vije p.sh. të pastroje lokalin tim? Jo, sigurisht që jo, madje duket një pyetje idiote. Po Klajdi ç’duhet të bëjë nëse heq dorë nga puna? Mundohu t’i mendosh gjërat pak më thellë Ami! Ne të gjithë e duam Arbrin, e duam jashtë dhe jo pas hekurave. - Për fat të keq jo të gjithë e duam jashtë,- tha Amarda ende e përhumbur në mendime. Olti s’i kishte folur ndonjëherë kështu. Ai kishte të drejtë. Ndoshta Klajdi s’i 320 Elda Gjini kishte asnjë faj. - Ne të gjithë e duam Arbrin jashtë Ami. Edhe mamaja jote. Nëse ajo bëri një veprim të gabuar, e bëri nga dëshpërimi. Nuk është e lehtë të shohësh për të disatën herë fëmijën tënd që lufton me vdekjen. Nuk ke vetëm ti probleme, të gjithë kemi. Sikur të mendonim se të vrasësh veten është një mënyrë për të zgjidhur problemet duhet ta kishim bërë me kohë. Ti për të gjitha ke fajësuar Arbrin dhe Klarën, këtë e di gjithkush rreth e qark teje, pra s’është ndonjë sekret. Atëherë nuk është e natyrshme që mësuese Soni të mendojë se tani që Klara vdiq dhe Arbri është në burg ti do jetosh e qetë? Me mënyrën që ke zgjedhur të zhdukësh problemet e tua i ke shtuar. A mund të flenë të qetë prindërit e tu? Jo dhe jo. Ata jetojnë me ankthin se të bijës do t’i mërzitet jeta përsëri dhe ata s’do kenë më fatin ta shohin gjallë. Ti duhet të kesh durim Ami dhe ta falësh mamanë tënde për atë që bëri! Unë jam i sigurt se ajo do pendohet shpejt. Në këtë kohë Oltit iu desh të linte bisedën përgjysmë dhe të ngrihej. Një nga klientët do largohej dhe duhej të bënte pagesën. Amarda fshiu lotët. Olti s’i kishte folur ndonjëherë në këtë mënyrë. Madje askush s’i kishte folur kështu. Vërtet u kishte shkaktuar kaq probleme e dhimbje prindërve të saj? Sa vajzë e padenjë ishte! Pavarësisht të gjithave, s’mund ta falte të ëmën. Ajo e dinte që Amarda s’mund të jetonte pa Arbrin. Ç’priste të arrinte duke e mbyllur pas hekurave? Mos ndoshta vdekjen e së bijës? Ajo që kishte bërë mamaja e saj ishte e pafalshme. - Jo Olti, sado të përpiqem s’mund ta fal mamanë time për atë që bëri.- i tha ajo Oltit sapo ai u ul në vendin e mëparshëm,- Më ka bërë të vuaj tmerrësisht. Ma ka thyer zemrën. - Po ti? Ata kanë vuajtur tmerrësisht dhe pafundësisht prej teje. - Po, por është ndryshe, sepse unë s’kisha për qëllim 321 Më prit... t’iu bëja keq atyre, por vetes. - Në mënyrën e vet as mamaja jote s’e kupton që po bën një veprim të gabuar. Nëse s’mund ta falësh për gabimin e tanishëm, falënderoje për veprimin e mëparshëm. Nga alibia që sajoi ajo, Arbri pati mundësitë të qëndronte edhe disa ditë jashtë dhe të zgjidhte shumë çështje të lëna pezull. - Nuk është se nuk dua ta fal. Thjesht s’mundem. - Mirë Ami! Është më mirë që tani ta mbyllim këtë bisedë. Me sa shoh është e kotë ta vazhdojmë, mendimet tona s’takohen në asnjë pikë. - Ç’ke zbuluar për Gerin që je kaq i bindur që s’është ai vrasësi i Klarës? - Më pëlqen mënyra se si formulove pyetjen. Përfundimet e mia nuk mbështeten as në hamendje e as në supozime, por në fakte. Geri ka ardhur në Shqipëri të nesërmen e vrasjes së Klarës. - A është kjo një e dhënë e besueshme? - Është një e dhënë që vërtetohet lehtësisht. Geri ka udhëtuar me avion nga Milanoja në Tiranë. Amarda ndjeu t’i shembej toka nën këmbë. Si ishte e mundur që vrasësi s’ishte Geri? Bindja se qe vetëm disa hapa larg së vërtetës i jepte siguri. Tani duhej t’ia niste sërish nga e para. S’i mungonte as dëshira e as vullneti, vetëm se nuk ia kishte aspak idenë se ç’rrugë duhet të ndiqte. Po nëse nuk ishte Geri, atëherë kush ishte? - Kam zbuluar edhe diçka tjetër, shumë interesante... Tanimë Amardës asgjë s’mund t’i dukej interesante. Ajo dëgjoi vetëm pjesërisht atë që Olti i rrëfente. Geri ishte duke blerë gjithë restorantet dhe komplekset që kishin falimentuar në komunën Kolonjë. Secili prej tyre mbante tabelën: Shitet, ose jepet me qira. Rrinin gjithë kohës mbyllur dhe hapeshin vetëm në ditët që ishin të prenotuara për dasma. Më në fund, Amarda erdhi në vete plotësisht atëherë kur Olti iu drejtua me pyetje. - Po ç’dreqin i do gjithë këto restorante dhe komplekse 322 Elda Gjini që nuk vlejnë për asgjë? Po të vlenin për diçka, të zotët s’kishin përse t’i shisnin, apo jo Ami? - Ata s’vlejnë asgjë për njerëzit e thjeshtë, ndërsa për deputet vlejnë që ç’ke me të? - Ç’lidhje kanë deputetët? Ti i ke parë vetë se si janë katandisur, a mund të hyjnë deputetët në ndonjë restorant të tillë që në vend të tabelës që uron mirëseardhjen njofton shitjen? - S’thashë se ndonjë deputet do hante aty drekë a darkë, thjesht do që të jetë pronar i tyre. - Mos më thuaj se Geri ka lidhje me deputet. Po të jetë e vërtetë më duhet të mbytem në ndonjë pellg me ujë të ndenjur. - Është më mirë të heqësh dorë nga ideja e mbytjes para se të më dëgjosh ç’do të të them. Geri po përfundon procedurat e deklarimit të pasurisë për të kandiduar si deputet. - Kjo është qesharake! E kush mund ta ketë nxjerrë nga goja një sajesë të tillë? - Nuk është aspak sajesë Olti. Geri ma tha vetë. Madje më propozoi për martesë përpara avokatit për të cilin punon Arbri. - E përse duhet të të propozonte për martesë përpara avokatit? - Sepse kishte përgatitur një kontratë paramartesore. - Një kontratë paramartesore the? Ç’përfitoje ti prej saj. - Nëse kujtesa s’më bën lojëra, një apartament në qendër të Tiranës, një vilë pushimi ku të dëshiroja, klinikën ku punoj... kaq mbaj mend. - Po për Arbrin ç’të premtoi? - Ky ishte asi që ai fshihte nën mëngë. Si shpërblim të nxjerrjes së Arbrit nga burgu, unë të pranoja të martohesha me Gerin. - Po nëse kundër tij ka prova materiale, si do ia bënte për ta nxjerrë të pafajshëm? Kjo është e pamundur. 323 Më prit... - Me sa kuptova do organizonte vjedhjen e provave materiale në gjykatë një natë para gjyqit. Mua më duket absurde. - Mos të të duket dhe aq absurde. Diçka e tillë ka ndodhur edhe më parë, e kam ndjekur në televizor. - Ndërsa mua m’u duk e pamundur. S’ma merrte mendja se diçka e tillë mund të ndodhë vërtet. - Në Shqipëri mund të ndodh gjithçka... Po ti ç’ke ndër mend të bësh? - Olti, si mund të ma drejtosh këtë pyetje?! Ti e di se Arbri është gjithçka për mua. Unë e dua më shumë se jetën time. - S’e kisha për propozimin e martesës,- vijoi Olti pasi kishte marrë përgjigjen që priste,- si do vazhdosh rrugën pa krye të vërtetimit të pafajësisë së Arbrit? - Nuk është rrugë pa krye. Unë jam e sigurt se Arbri do dalë prej andej. - Për këtë edhe unë jam i sigurt, por se kur, këtë nuk di. Ami, përse s’i përdor aftësitë e tua për të marrë të dhëna për vrasësin e Klarës? - Nuk funksionon kështu Olti. Të gjitha vizionet e deritanishme më kanë ardhur natyrshëm. - Po, por unë kam lexuar në internet se është diçka që mund të kontrollohet. Krijohen kushtet që personi me aftësitë që ke ti të ketë vizione. - Çfarë kushtesh duhet të krijohen? Olti i kërkoi falje Amardës dhe u drejtua për te dy klientët e porsaardhur. Ajo pati kohë të reflektonte. Si nuk i kishte shkuar më parë në mend se në këtë mënyrë mund të zbulonte diçka? Posa të vinte Olti do ta pyeste se ç’kushte duhej t’i krijonte vetes. - Ta jap adresën në të cilën i kam lexuar, por unë shqetësohem për ty Ami. Klajdi më tregoi për atë natë që të ra të fikët. Tha se ishte e tmerrshme dhe se ai me Arbrin s’dinin si të të ndihmonin. 324 Elda Gjini - Po ti vetë ma këshillove diçka të tillë, ndërsa tani më thua ndryshe... Ç’duhet të bëj sipas teje? - Përpara se të kryesh një eksperiment të tillë me veten, kujdesu që të jesh me një njeri që di si të të ndihmojë në rast nevoje. - Ksejdi. Do shkoj në klinikë dhe do flas me të. Amarda ndenji edhe për disa minuta të tjera me Oltin. E falënderoi për gjithë sa kishte bërë për të dhe u nis për në klinikë. Për të shkuar në apartament s’i ra ndër mend. Nuk donte as ta shihte të ëmën pas asaj që kishte bërë. Tani kishte ku të shkonte, në apartamentin e ri. Sa bosh do t’i dukej pa Arbrin! Por, habitej edhe më tepër për faktin se ajo s’i kishte telefonuar dhe as i kishte dërguar ndonjë sms. As i ati s’e kishte telefonuar. Sidoqoftë, tani kishte një çështje më të rëndësishme për të zgjidhur, të tjerat mund të prisnin.