Pothuajse menjëherë pas daljes së Arbrit, në apartament erdhi Ajla. Lumi i fjalëve të saj ndonjëherë e lodhte Amardën. Në raste të tjera ajo dinte ta mbështeste, pa i bërë pyetje, pa komente. Ajo bëhej supi ku Amarda mbështetej. U përqafuan. Asnjëra nuk tha gjë tjetër veç përshëndetjeve të zakonshme.
Amarda pa sytë e Ajlës të përloteshin. Ajo prekej nga gjithçka. Pas pak edhe sytë e saj u përskuqën. Mbuloi fytyrën me dorën e majtë dhe të djathtën e vendosi mbi kraharor. Drithëronte e tëra. Ajla e shihte me habi. S’e kishte parë ndonjëherë në atë gjendje. Nuk i tha asgjë. Mjaftonte që më pas ajo të bëhej më mirë.
- Ndihem keq Ajla, shumë keq. Gjithçka ka marrë fund.
- Do kalojë Ami, mos u mërzit!
- Unë nuk besoj. Nëse mbyll sytë dhe përfytyroj të ardhmen time, shoh vetëm errësirë, asgjë më tepër. Vetëm errësirë.
- Më kujto një herë të vetme kur ke parë diçka të ndryshme nga errësira në të ardhmen tënde!
- Unë nuk mundem Ajla. Nuk besoj më në asgjë. S’kam forcë.
- Kur është kështu përse shkove në punë?
- Mua puna më mban gjallë. Është i vetmi vend ku ndihem e dobishme.
- Përse nuk na lejon të qëndrojmë me ty?- e kuptoi se e kishte fjalën për vete dhe për Arbrin.- Po ti, sa herë na ke ndihmuar? A e mban mend?
- Prit Ajla!
Në ekran u shfaq një psikolog. Ishte intervista që kishte parë Arbri më parë. Atij nuk i kishte ngjallur asnjëfarë interesi, pasi doktor Ksejdi kishte folur më përmbledhtasi dhe më qartë.
Psikologu orvatej të shpjegonte në mënyrë shkencore, por edhe me fjalë sa më të thjeshta, çfarë kishte ndodhur. Amarda ndiqte me interes të madh, pa ia shkëputur sytë ekranit. Nuk kishte zemërim në vështrimin e saj. Dukej sikur ajo ishte e interesuar të mësonte më tepër. Ajla ndiqte po me aq vëmendje, vetëm se herë pas here hiqte sytë nga ekrani për të parë shoqen e saj.
Pas përfundimit të intervistës asnjëra prej të dyjave nuk po fliste, madje as vështrime nuk po shkëmbenin. Amarda theu heshtjen e para.
- Mund të jenë histori të bukura për t’u besuar, por asnjëra prej tyre nuk është e vërtetë.
- Ishte batutë? Besoj se nuk të mbetet qejfi po ta lë të qeshurën për herë tjetër.
- Jo Ajla, nuk ishte batutë. I beson ti këto broçkulla, që me forcën e mendimit njerëzit mund të lëvizin, apo thyejnë objekte?
- Po, i besoj. Sigurisht që i besoj.
- Ajla, ti sikur je racionale.
- Çfarë quan racionale dhe çfarë jo, ti Ami?
- Racionale quaj gjithçka që ka arsye të shëndoshë dhe përputhet me logjikën.
- Ndërsa unë quaj racionale atë që perceptoj me shqisa.
- Çfarë perceptove me shqisa? Mos vallë perceptove thyerjen e kamerave?
- Ami, qetësohu të lutem! Nuk të bën mirë gjithë ky shqetësim.
- Nuk është hera e parë që ti i mbyll bisedat në këtë mënyrë. Përse dreqi e mori, nuk i çon të paktën një herë deri në fund?
- Dëshiron ta vazhdojmë këtë bisedë?
- Sigurisht që po. Madje do doja t’i nxirrnim fundin një herë e mirë.
- Mirë pra. Unë jam gati. Por mos harro, se je ti që po e kërkon.
- Thënë me këtë ton, duket si kërcënim Ajla.
- Jo e dashur, nuk është kërcënim. Më në fund erdhi çasti që e kam pritur prej vitesh.
- Prej vitesh?
- Mos më ndërprit të lutem, përndryshe s’do mundem. Je ti që i ke nxjerrë jashtë funksionit tri kamerat e sigurisë në qendrën tregtare njëra pas tjetrës. Dëshmi e gjallë janë vetë filmimet që vijnë prej tyre. Je ti që bëre thërrime ekranin e televizorit në klinikë.
- Çfarë the?
- E lamë që nuk do më ndërprisje. Vijoj aty ku isha, për këtë është dëshmitar vetë pronari i klinikës.
- Po ti Ajla ç’kërkon? A mund ta di në cilën anë je? Në këtë pikë ku kam arritur s’çuditem për asgjë.
- Dëgjo mirë Ami! Fjalë të tilla mos më thuaj mua. Nuk jam Klara unë. Dakord?
- E ç’duhet të bëjë unë sipas teje?
- Të hapësh sytë. Të hapësh sytë dhe të pranosh veten dhe familjen tënde siç jeni në të vërtetë.
- Familja ime? Ç’hyn familja ime këtu?
- Mamaja jote Ami.
- Mos ishte ajo që më ndihmoi për të thyer?
- Mos u përgjigj me pyetje të lutem dhe më dëgjo me kujdes! Hapi sytë një herë e mirë! Ju keni dhunti që nuk i kanë njerëzit normal. Përse nuk i shfrytëzon ato për të ndihmuar veten dhe mamanë tënde? Psikologu nuk e përshkroi aspak të keqe këtë dhunti, madje theksoi se kushdo që e ka, duhet të dijë ta përdorë në të mirë të vet.
- Tani për tani nuk dua ta përdor për të mirën time, dua vetëm që Klara të mos më bezdisë.
- Ti do që ajo të vdesë?
- Nuk e thashë këtë. Vetëm dua të mos ma komplikojë jetën.
- Nuk ta ka komplikuar Klara jetën. Je ti ajo që ia komplikon vetes, por nuk është kjo më e keqja. Ti nuk e pranon këtë. Shihe veten si je bërë! Kemi frikë të të lëmë vetëm. Dhe përse? Sepse dole në televizor dhe të gjithë e morën vesh se ke dhunti. Më në fund të gjithë dinë të vërtetën. Më mirë kështu. Nuk do të të duhet më të shtiresh, apo të fshihesh siç ke bërë përgjatë gjithë jetës. Ky duhet të jetë çlirim për ty.
- Të them të drejtën, nuk mora vesh as çfarë më the, as me ç’qëllim ma the.
- Të thashë vetëm të vërtetën, për të të hapur sytë.
- Fol qartë të lutem! Mos më torturo.
- Dakord, do flas qartë dhe konkretisht. Më kujtohet si tani kur ishim në klasën e parë. Mbaruam mësimet që i bënim gjithmonë bashkë dhe futëm librat në çantë. Klara mori çantën dhe u nis për në shtëpi, ndërsa ne po luanim qetësisht me lodrat e zakonshme. Mësuese Soni shkruante në tryezën e madhe, bënte ditarin. Unë u mërzita së luajturi me kukulla dhe hapa televizorin. Kënga që po jepej më pëlqente, ndaj ngrita volumin dhe nisa të kërceja. Edhe ti i le kukullat për t’u bashkuar me mua. Mamaja jote më pa me inat. Drejtoi sytë nga televizori dhe ai u fik.
- Mund të ketë pasur shkëputje të energjisë elektrike, kjo s’do të thotë asgjë.
- Jo Ami, jo. Përkundrazi, kjo do të thotë shumë. Drita në dhomë vazhdonte të qëndronte ndezur. Unë nisa të qaja. Jo për këngën. U tremba për vdekje nga mamaja jote. Në atë kohë ti u ktheve nga televizori. Ai u ndez në çast, por unë vazhdoja të qaja mbyturazi dhe as që më binte ndër mend të kërceja. Tani nuk trembesha vetëm nga mësuese Soni, por edhe nga ty.
Përsëri ajo e fiku televizorin, ndërsa ti e rindeze. Unë dridhesha e tmerruar. Televizori nuk u fik më, por filxhani i çajit me foton tënde u drodh, mandej ra nga tryeza dhe u bë copash. Ishte filxhani yt i preferuar. Babai ta kishte bërë me porosi në një studio fotografike, sepse ti nuk e pëlqeje çajin. Ishte një mënyrë për të të marrë me të mirë. A e mban mend? Filxhani dukej krejtësisht i bardhë kur ishte bosh, por kur hidhje lëng të ngrohtë në të shfaqej fotoja jote. Një fëmijë dyvjeçar me faqet buçko dhe me dy bishtaleca majë kokës. Pije pa naze gjithçka kishte në të dhe në fund puthje foton. Atëherë mamaja jote t’u afrua.
- Dhe tani mjaft Ami! Luaj me kukullat e tua dhe kaq. As mos guxo të bëhesh si unë, dëgjove? Mos guxo të thashë! Unë nuk ta lejoj. Duhet të jesh ndryshe,- mandej të kapi në supet e njomë dhe të shkundi fort derisa nise të qaje.
Amarda s’po kuptonte nëse ishte në të shkuarën, apo në të tashmen. Ajla e kishte kapur fort prej supesh dhe po e shkundte sa para prapa. Në këtë mënyrë shpresonte t’i shkundte pluhurin e kujtesës shoqes së saj. Amarda dridhej. Sytë iu mbushën me lot. Më pas nisi të qajë me ngashërim. Ajla që prej asaj dite nuk kishte parë më lot në sytë e saj. Mbante mend se pas fjalëve të së ëmës Amarda kishte vrapuar jashtë, ndërsa ajo e kishte ndjekur. Amarda kishte nevojë të përqafonte Ajlën, siç bënin zakonisht kur ishin të frikësuara por ajo iu largua.
Një herë kishin parë një qen në rrugë. Ishin frikësuar për vdekje dhe kishin nisur të qanin me të madhe. Nuk mundën të vraponin, mbyllën sytë dhe përqafuan njëratjetrën. Kur hapën sytë, qeni nuk ishte më.
Amarda iu afrua për së dyti, kishte nevojë për përqafimin e shoqes së saj. Këtë herë Ajla e shtyu. Druhej se mos edhe ajo do kishte fatin e keq të filxhanit të çajit. Në atë kohë erdhi Arbri. Shihte me habi shoqet e tij që qanin si kurrë ndonjëherë. U zgjati duart për të kapur të tyret, siç vepronin zakonisht kur luanin. Ajla, vetëm e vetëm se ai kishte kapur edhe dorën e Amardës e shtyu. Arbri nuk pati kohë të çuditej, Amarda iu hodh në qafë.
- Të lutem Abi, më mbro! Kam shumë frikë.
- Nga qeni? U ka dalë prapë ai qeni?
- Jo, nga mami. Më mbro nga mami. Më jep fjalën që do më mbrosh!
- Të jap fjalën. Do të mbrojë nga mami jot, nga Ajla dhe nga gjithë bota.
- Do më marrësh për nuse kur të rritemi?
- Po, do të mar.
Dy shoqet kujtonin të shkuarën, por teksa për Ajlën ishte e kthjellët si uji i një burimi, për Amardën ishte e turbullt. Kujtimet i vinin copëza-copëza. Për një kohë të gjatë ishin të varrosura. Ajo ditë kishte qenë vendimtare për të, vetëm se ajo në vetëdijen e saj s’i kishte dhënë rëndësi. Ishte përpjekur gjatë për ta harruar, madje për ta bërë inekzistente, dhe pothuajse ia kishte dalë mbanë.
Qysh prej asaj dite dhe deri tani ajo s’kishte derdhur një lot të vetëm. Ishte hedhur në krahët e Arbrit për të gjetur mbrojtje. Ai i kishte premtuar se do ta mbronte. Atëherë ishin fëmijë, por premtimin e kishte rinovuar vetëm disa ditë më parë. A do ta mbante? Ajo s’mund të jetonte pa Arbrin. Nuk ishte aq e fortë për ta përballuar jetën pa të. Pa Arbrin asgjë s’kishte kuptim.
- Vërtet e kishe harruar?
- Plotësisht. Edhe tani nuk më kujtohet qartë. Mbaj mend copërat e filxhanit, lotët, shtyrjen tënde dhe përqafimin e Arbrit. Atë pjesën e propozimit tim për martesë nuk e mbaj mend, dhe nuk më duket i besueshëm.
- Ami, ti duhet t’i kujtosh të gjitha! Duhet të kujtosh çfarë ndodhi me mamanë tënde. Mbi të gjitha duhet të kuptosh. Mjaft me teoritë e tua se e shkuara duhet lënë pas. Herët a vonë të gjithë duhet të përballemi me të, duam apo s’duam. Situata në të cilën ndodhesh s’mund të kalojë as me përqafimet e Arbrit dhe as me lotët tanë.
Mere jetën tënde në dorë! Asgjë të tmerrshme nuk të ka sjellë askush. Je ti që i ke hapur telashe vetes. Je ti që, në vend që të zgjidhje telashet, i shtoje. Je ti që kurrë as ke kërkuar dhe as ke pranuar ndihmë.
Unë dhe Arbri kemi fajet tona. Faji më i madh kundrejt teje është se nuk kemi mundur me kohë të të shkundim. Ti asnjëherë s’ke zgjidhur probleme, vetëm i ke fshehur. I ke fshehur në po atë mënyrë që fshihesh edhe vetë, nën guaskë. Përse-në unë nuk e di. Je ti që duhet ta dish. Për mendimin tim injoroje Klarën. Nuk është ajo problemi yt. Mëso të vërtetën mbi aftësitë e tua dhe për mënyrën se si mund t’i kontrollosh, apo t’i përdorësh në interesin tënd.
- Tani për tani nuk më intereson asgjë nga këto që po thua. Klara është i vetmi mendim, i vetmi shqetësim imi.
- Vërtet dëshiron që ajo të vdesë?
Amarda nuk ktheu përgjigje. Ajla e njihte mirë shoqen e saj. Heshtja për të ishte pohim. Kjo i dukej e pabesueshme. Jo, shoqja e saj e një jete të tërë s’mund të arrinte deri këtu. Për asnjë arsye në botë ajo nuk duhej të dëshironte, apo të uronte vdekjen e dikujt, as të Klarës.
- A mund ta kushtëzosh vdekjen e saj prej këtu?
- Ç’ thua Ajla? Përse, ç’jam unë?
- Kjo do të thotë se nuk do, apo se nuk mundesh? M’u përgjigj sinqerisht Ami, nëse do ishte në dorën tënde do ta shkaktoje?
- Të lutem, a mund të ndërrojmë bisedë?
- Sigurisht që po. Përse i kërkove Arbrit të largohej nga apartamenti?
- Asnjëherë nuk ke qenë kaq e ashpër me mua, përse pikërisht tani?
- Po të kisha qenë unë e ashpër me ty, ndoshta ti nuk do kishe qenë e ashpër me veten. E shoh sa kam gabuar. Nuk kam ditur të jem shoqe e vërtetë.
- Por ne kemi qenë në një mendje për diçka. Le të ishim të ndryshme nga njëra-tjetra. Ne nuk duhet të përpiqeshim të ndryshonim shoqen.
- Nuk është fjala të të ndryshoja, por të të detyroja të hapje sytë.
- Kjo bisedë po bëhet vërtet e padurueshme. Është më mirë ta mbyllim se të grindemi kot së koti.
- Jo, unë nuk i pranoj më kushtet e tua. - Unë asnjëherë nuk kam vendosur kushte në marrëdhënien tonë.
- Ti u ke vendosur kushte të gjithë atyre që janë përreth teje, gjithë njerëzve që të duan. Vetëm se nuk i ke përmendur asnjëherë si të tilla. Duke i zbatuar vetë e para, detyroje edhe të tjerët.
- Ti vetëm po hamendëson Ajla.
- Nëse do, flasim më konkretisht atëherë. Kur është hera e fundit që je hapur me mua për një shqetësim, për një projekt, për një plan, për një ëndërrim? Kur? Nuk ka për të të ardhur në mend asgjë. Sepse nuk ka ndodhur.
- Po ti ke ditur gjithmonë gjithçka.
- Ndoshta, por me siguri jo falë teje. Nga prindërit e tu, nga Arbri, apo nga pamja jote që mund të reflektojë diçka nga ato që ti i fsheh me shumë fanatizëm.
- Nëse unë jam si më përshkruan ti, atëherë përse vazhdon të jesh shoqja ime?
- Sepse jam shoqja jote. Je njeriu që kam dashur më shumë pas familjes sime, madje ndonjëherë më dukej se ishe pjesë e saj. Je motra ime e fëmijërisë.
- Domethënë ty të lidh me mua vetëm fëmijëria?
- Dëgjo këtu Ami, lëri lojërat e fjalëve. Harroji ato idetë e çmendura që të vijnë në kokë. Dhe diçka tjetër, mos e shty Arbrin për ndonjë veprim të gabuar ndaj Klarës. Pavarësisht mllefit që ti ndjen, për pak ditë gjithçka do kalojë. Ke dalë jashtë natyrës tënde dhe kjo s’mund të zgjasë për shumë kohë. Por, nëse Arbri bën diçka, të cilën as që dua ta mendoj, je ti ajo që duhet të shkosh në burg. Dëgjove?
- Ç’hyn burgu këtu? Mua më kalojnë para syve vetëm korridore dhe dhoma spitali. Mjek me bluza të bardha. Serume, aparatura mjekësore, qese me gjak, injeksione, bisturi.
- Bën mirë ta heqësh spitalin nga mendja,- i tha Ajla, duke menduar se t’i tregonte të vërtetën për të ëmën nuk ishte ide e mirë. Babai i Amardës ia kishte ndaluar kategorikisht.
- Mund të zgjedhësh njërën prej alternativave: të hash diçka, ose të bësh një banjë të ngrohtë.
-Edhe ti Ajla mund të zgjedhësh mes alternativave: lërmë të qetë, ose largohu.
- Mund të largohem vetëm nëse më nxjerr jashtë me shkelma, ndërsa gojën mund ta mbyll vetëm nëse vdes. Ti e di se unë flas edhe në gjumë.
- Nuk jam në gjendje të durojë më asgjë.
- E di çfarë? A s’më thua çfarë nuk duron?
- E lëmë fare…
- Jo Ami kësaj here do t’i shkojmë deri në fund.
- Unë ndjehesha e sfilitur ende pa ia nisur ndërsa ti…
Për disa minuta ra heshtja. Secila prej të dyjave krijonte dialog me shoqen në mendjen e vet, duke formuluar jo vetëm pyetjet, por edhe përgjigjet. Ndryshimi mes dialogëve të tyre ishte aq i madh, saqë krijonte një hendek të tërë. Secila i jepte të drejtë vetes.
Në kohën kur asnjëra nuk e priste, në ekran u shfaq Klara Ristani. Amarda shpejtoi të ngrinte volumin e televizorit.
- Kur e keni njohur ju Amarda Kriston?
- Në mos gaboj në muajin korrik të vitit 2005. Në orën dy pas mesnate, ajo është sjellë në urgjencën e spitalit të Lushnjes nga prindërit e saj.
- Cila ishte detyra juaj?
- Infermier i urgjencës, isha në turnin e tretë.
- Cila ishte arsyeja e paraqitjes së saj në urgjencë?
- Mbidozë barnash farmaceutike, kishte gëlltitur një numër shumë të madh tabletash.
- A rrezikonte seriozisht jetën?
- Nëse do vinte me vonesë po, por mund të them se erdhi në kohë.
- I kishte pirë gabimisht?
- Jo, me dashje.
- A jua pohoi këtë?
- Në një farë mënyre po.
- Për të qenë më të saktë për teleshikuesit, në ç’mënyrë ua pohoi se tabletat i kishte gëlltitur për t’i bërë keq vetes?
- Përsëriste vazhdimisht se nuk donte të jetonte. Madje edhe policëve që erdhën dhe e morën në pyetje.
- Po, e qartë. Cila ishte arsyeja që e çoi të ndërmerrte një vendim të tillë?
- Me saktësi s’mund të flas, por ajo përsëriste se nuk donte të jetonte. Kjo ishte e çuditshme për ne, pasi në të tilla raste pacientët e çfarëdolloj moshe na kërkojnë t’i shpëtojmë.
- Mbani mend ndonjë fjalë tjetër prej saj?
- Po. Përsëriste shpesh se nuk ishte një vajzë normale dhe donte të ishte si gjithë të tjerat.
- Gënjeshtar!- tha Amarda duke e parë ngultas në sy. I dukej se e kishte aty pranë dhe priste të përskuqej e t’i vinte turp për sajimin që kishte bërë në përgjigjen e fundit.
- Ju falënderoj për dëshminë që sollët. Linja në studio.
Ajla fiku televizorin dhe vendosi me zhurmë telekomandën mbi tryezë. Ajo nuk e kishte zakon të vepronte kështu. Ishte natyrë e qetë dhe arrinte të kontrollonte mjaft mirë emocionet e saj. Me sa dukej, këtë natë shoqet e një jete të tërë po shfaqeshin me një fytyrë tjetër, dhe kjo për fat të keq ishte tejet e shëmtuar.
Lidhja direkte qe realizuar nga sheshi Nënë Tereza. Kur të tjerët ishin ngrohtë në shtëpitë e tyre dhe mendonin për të fjetur, Klara vigjëlonte në krye të detyrës, të cilën e përmbushte me devotshmërinë e një misioni të shenjtë.
- E pacipa! Si nuk ka respekt për asgjë e për askënd? Mos e ka harruar kur e kapën gollomesh në palestrën e shkollës, dhe mamaja jote bëri të pamundurën për të mos e përjashtuar. Nuk veproi thjesht si mësuese kujdestare, por si nënë.
Ç’do të bëhej me të po ta hidhnin në rrugë? Mbaj mend, që ai don zhuani u transferua në një shkollë private. Mësuese Soni na kërkoi të mos flisnim me askënd për këtë ngjarje. Na tha të mendonim sikur të na kishte ndodhur ne. Fjalët do ta rëndonin situatën, dhe Klara mund të bënte diçka të keqe ndaj vetes. Me gjithë respektin që kam për të, si mamaja jote dhe si mësuese, them se këtu gaboi rëndë. Një njeri si Klara mund të bëjë keq ndaj kujtdo, por jo ndaj vetes.
- Ai djali i intervistës, infermieri, ishte dje në klinikë. Unë e njoha, por nuk doja të më njihte, nuk i fola. Nuhata ligësi përreth, megjithatë doja të besoja se ardhja e tij ishte e rastësishme. I bëra me shenjë doktor Ksejdit të merrej me të.
E kanë hequr nga puna në spitalin e Lushnjes që para një viti. Ai thotë, se e kanë shkarkuar për arsye politike, pasi drejtimin e spitalit, natyrisht edhe kontrollin e personelit atje e ka marrë LSI-ja, dhe kanë pushuar nga puna disa mjekë. Kam parë disa kronika në kanale të ndryshme televizive për këtë problem. Asnjëherë nuk e mora vesh cila ishte arsyeja e gjithë asaj rrëmuje. Por, në rastin e infermierit të famshëm, e di mirë si qëndron e vërteta. E kanë kapur duke vjedhur medikamente nga spitali për t’i shitur në farmaci.
- Vërtet qenka infermier? Për një çast kujtova se ishte sajesë. Po ku e gjeti Klara?
Amarda i rrëfente shoqes së saj çfarë kishte ndodhur, por jo për mënyrën se si ajo e përjetonte. Kjo e shqetësonte edhe më shumë Ajlën. Ajo mbante përbrenda dhimbjen dhe zemërimin. Kështu kishte ndodhur gjithmonë. Ajlës i mbetej të lexonte sytë e saj, por megjithëse u përpoq për disa minuta, nuk ia doli mbanë. Për një kohë të gjatë mbretëroi heshtja.
- Thuaj një fjalë dreqi e mori! Ty sikur të ka ngrënë macja gjuhën.
- Ishte Ajla ajo që humbi durimin dhe theu atë heshtje varri.
- Jo, jam mirë, thjesht po mendoj.
- Nëse mendimet e tua do t’i thuash me zë të lartë, jam e sigurt se do të të bëjë mirë.
- Nuk mund të them të njëjtën gjë për ty. - Mos e vrit mendjen për mua. Më thuaj, për çfarë po mendon?
- Po mendoja se kushdo që do të vijë në vend të Klarës në Kanalin e Lajmeve nuk do ishte kaq i përkushtuar. Do jetë një humbje e madhe për televizionin.
- E përse dikush tjetër duhet të vijë në vendin e saj? Ajo po rrëmon aq shumë në jetën tënde, saqë duhet t’i japin titullin: Arkeologia televizive e vitit.
Amarda nuk ktheu përgjigje, por as Ajlës nuk i dukej me vend të vijonte më tej këtë bisedë.
- Më e mira që mund të bëjmë tani është të hamë diçka. Ta lëmë Klarën të vazhdojë e qetë punën e vet. Fundja ajo nuk të ka mësuar as ty si të gërryesh, mbushësh, apo shkulësh dhëmbë e dhëmballë e as mua si të bind njerëzit në bankë të marrim kredi. Ajla u habit me pamjen e qetë të shoqes së saj. Si nuk kishte thënë një fjalë të vetme për Klarën pas intervistës? Nuk ishte e mundur që një njeri i zemëruar dhe që ndjente dhimbje deri në palcë të shfaqej kaq qetë.
- Ajla, nëse më kërkove të jem e sinqertë, më duhet të pranoj se më ka marrë malli për gatimet e tua.- të dyja vunë buzën në gaz, duke kujtuar specialitetet e njëra-tjetrës. Në fakt të dyja përgatisnin ushqime të larmishme dhe të shijshme. Sipas Ajlës, kjo vinte ngaqë gatuanin me shumë dëshirë dhe dashuri.-Sa të përgatisësh darkën unë do bëjë një banjë.
- Mirë, por mos e mbyll derën, të lutem!- ajo e dinte se Amardës i pëlqente të qëndronte gjatë në vaskë dhe kjo e shqetësonte.
- Mos ki frikë! Nuk do vras veten.- Këtë mund ta quaje humor të zi dhe Ajlës i shkuan të dridhura deri në palcë. Bëri sikur nuk dëgjoi dhe as që i ra ndër mend të bënte ndonjë koment.
Kur Amarda shkoi në dhomë të merrte robdishanin, Ajla hyri në banjë dhe mori prej andej tharësen e flokëve. Kishte parë shpesh në filma të vetëvriteshin duke futur tharësen e flokëve të ndezur në vaskë. Por, kjo nuk mjaftonte për t’u ndjerë e qetë.
Pothuajse çdo pesë minuta shkonte pas derës së banjës dhe qetësohej vetëm pasi Amarda i përgjigjej pyetjes së saj. Asnjëherë nuk e pyeti nëse ishte mirë, por e pyeste ku ishin hudhrat, piperi, rigoni, kripa, kullonjësia e makaronave. Kur më në fund dera u hap, Ajla mori frymë e lehtësuar. Pas gjysmë ore ishin gati për të ngrënë darkë. Makarona me mish të grirë dhe salcë ishin specialiteti i Ajlës. Bisedat ishin rreth punës dhe së përditshmes. Ajla ishte dorëzuar. Nuk mund t’i shkonte në fund bisedës së mëparshme me Amardën, të paktën të qëndronte aty ku ishte e të mos kthehej pas.
- Ka dy ditë që mami nuk më ka marrë në telefon. Më duket e çuditshme. Kam mundur të flas vetëm me babin.
- Bëj një llogari të thjeshtë! Telefoni yt ka raste që mbyllet në gjashtë të mëngjesit dhe ndizet në mbrëmje pas orës dhjetë. Gjatë kësaj kohe prindërit e tu shkojnë në punë, kthehen, hanë drekën, bëjnë punët që kanë në arë, hanë darkë, përgatiten për të nesërmen, bëjnë ditarin dhe të lodhur siç janë s’mund të presin sa princesha e tyre të kthehet nga puna.
- Kur unë bëj pushimin e drekës, ata janë ende në mësim.
- Përse nuk shkojmë në fundjavë?- i tha Ajla më tepër për t’i larguar vëmendjen nga shqetësimi i saj i përligjur, se për të shkuar vërtet.- Mendo sa bukur do jetë përreth shtëpisë tënde. Pemët duhet të kenë çelur lule. Mund të jenë të gjitha të bukura, por e di që ty të pëlqejnë më tepër lulet e dardhës. Ato janë si të lidhura në buqeta dhe kanë aromë të mrekullueshme. Lulet e mollës që preferoj unë çelin diçka më vonë në mos gaboj. Si thua, shkojmë?
- Do ta mendoj.
- Do të të paguaj gjysmën e karburantit.
- Nëse do të më bindësh duhet të më paguash më tepër.
- Po unë një sedilje do zë.
- Po, por mamaja jote nuk do lërë më vend në bagazh. Mamaja ime do mbushë sediljet e pasme. Makina do rëndohet.
- Mendo se çfarë do të na japin...
- Fasule nga tonat, nuk kanë as plehra e as hormone si këto që blejmë këtu. Patate, qepë dhe hudhra të njoma, spinaq, paz, karotë, lakër kokë e lule lakër, sallatë jeshile, lëpjetë, majdanoz, selino, kopër.
- Harrove bidonin me qumësht pa alfatoksinë dhe vezët.
- Ha-ha! Më bëre të qesh Ajla. Duket që ke dëgjuar shumë lajme kohët e fundit dhe nuk të ka bërë mirë. Nuk thuhet alfatoksinë, por aflatoksinë.
- Për mua është e njëjta gjë, ti e di se nuk kam qenë e mirë në kimi. Nga trembja që mora qysh në klasën e parë prej fuqive të mamasë tënde, dridhesha para saj. Kur ajo shpjegonte mësimin e kimisë unë s’kisha guxim as ta shihja në sy.
Ishte më mirë për mua të fluturoja me fantazi sa të shihja mësuese Sonin dhe të më pushonte zemra nga frika. Amarda nuk bëri asnjë koment mbi shfajësimin që përdori Ajla, por vështrimi i saj e qortoi rëndë. Përmes atij vështrimi Ajla mund të kujtonte se në kimi ishte mjaft dobët edhe në klasën e tetë, kur këtë lëndë ua jepte një mësues tjetër.
- Kush nuk e di që ti Ajla ishe e dashuruar vetëm me matematikën?
- Na largove nga tema qendrore. Kthehemi aty ku e lamë. Amarda e pa e habitur. Nuk ishte ajo që kishte folur për fantazi dhe fluturime. Sidoqoftë, mund të ishte ca tolerante me shoqen e saj.- Më pas del mamaja jote. Portokalle e limona. Do ketë bërë patjetër një tepsi byrek, pite, zog të pjekur dhe një kuti të madhe me biskota. Sikur ajo të kishte mundësi të të dërgonte çdo ditë ato që gatuan do ishe bërë trashaluqe. S’di në janë pjekur nespullat. Ato mund t’i mbaj edhe në prehër, janë të preferuarat e mia.
- Mos bëjmë gabim t’i themi jo për diçka, sepse na e fusin vjedhurazi në makinë, siç na bënin me çantat kur ishim studente.
- E mbarove rrotën e djathit kaçkavall që të dhanë herën e shkuar?
- Mendoj se do kem deri në Vitin e Ri.
- Atëherë po jap edhe unë ndihmesën time,- tha Ajla dhe u ngrit për të marrë djathë kaçkavall nga frigoriferi. Nga shqetësimi i mëparshëm kishte harruar t’ua grinte makaronave.
Amarda u ul në tryezën e shtruar dhe luante me makaronat duke i rrotulluar me pirun. Ajla nuk i dha rëndësi këtij veprimi, as veprimeve që i bënte zakonisht kur ishte nervoze. Zemra i thoshte se shoqja e saj ishte e zonja për t’i bërë ballë cilësdo situatë. Ajo nuk kishte ndër mend ta linte vetëm. Mbushi gotat me lëng portokalli.
- Si thua Ami, do ngremë ndonjë dolli?
- Për mamatë tona!- tha Amarda duke ngritur gotën dhe duke e drejtuar për nga Ajla.
- Që të na e rëndojnë sa më pak makinën,- tha Ajla duke trokitur gotën.
Amarda uli gotën pa e vënë në buzë.
- Të urojmë që ato të jenë gjithmonë mirë. Nuk mund të shohë time më në shtrat. Ajo është nga mëngjesi në mbrëmje në lëvizje. Nëse do zinte shtratin, për të do ishte fundi.
Ajla hetoi me kujdes fytyrën e shoqes së saj. S’arrinte të kuptonte nëse ishte një rastësi që Amarda fliste për të ëmën kur ajo kishte zënë shtratin dhe ishte në gjendje kritike për jetën, apo ishte diçka më tepër.
Pas darke Amarda dukej më e qetë. Por, nuk iu rikthyen debatit të mëparshëm. Ajla s’e mori më guximin. E dinte që nuk do shkonte askund.
Arbri telefonoi për të thënë se ishte në shtëpinë e Klajdit dhe të Oltit, por Amarda nuk e besoi. Zhurma e lehtë që i bashkëngjitej zërit të tij i tregonte se ishte duke udhëtuar me makinë. Ai nuk ishte duke i thënë të vërtetën dhe për këtë me siguri duhej të kishte një arsye të fortë. Sa do donte të ishin bashkë, por fatkeqësisht s’mund ta kthente kohën pas. Ajlës nuk i tha gjë për dyshimin e saj. Ishte koha të flinin.
No comments:
Post a Comment