Amarda përpëliti qepallat dhe ngadalë hapi sytë. U zgjua. Kishte pamje dhe mendime të turbullta, por s’ishte e pavetëdijshme. Pa të ëmën tek mbyllte derën. Nuk i thirri. Me siguri do kthehej sërish vetëm pak minuta më vonë.
Vështrimin e ndali mbi komodinë. Aty ishte një buqetë e madhe me lule. Mos vallë ishte në ëndërr? Mjegullimi i pamjes sa vinte e davaritej. Një buqetë të tillë nuk ishte hera e parë që e shihte. Edhe mendimet e saj kishin nevojë të kthjelloheshin, ashtu si shikimi.
Në dhomë hyri mjekja, që e kishte vizituar në urgjencë, e shoqëruar nga një infermiere. Për Amardën, ishte si të kishin hyrë njerëz të padukshëm. Interesat e saj, të paktën për momentin, nuk lidheshin aspak me shëndetin. Priste që mendja e lodhur t’i merrte xhiro të plota. Hë për hë ajo i ngjante një makine larëse, kur tensioni është i ulët. Shumë zhurmë dhe asnjë rrotullim i plotë. Sa për kohën, as që donte t’ia dinte. E tashmja ishte një fazë jo e re në jetën e saj. Dinte përmendsh çfarë do ndodhte deri në daljen e saj nga spitali.
Drejt së ardhmes, nuk ngutej. Mosngutja ishte në natyrën e saj. Ajo s’bënte hapa të mëdhenj e të shpejtë, pa u kujdesur më parë për vendin në të cilin do vendoste këmbën. I duhej të përballej me të shkuarën. E kishte shtyrë për një kohë të gjatë, me dëshirën për ta larguar sa më shumë nga vetja. Por, me sa dukej, përballja ishte e pashmangshme.
I kërkoi mjekes që të mos lejonte askënd të hynte në dhomën e saj për të paktën ndonjë orë, sepse ndjehej e lodhur dhe kishte nevojë për qetësi. Duke pasur parasysh atë që kishte kaluar, kërkesa e saj ishte e përligjur.
Po të ishte për mjeken, nuk do lejonte asnjë familjar të hynte në spital. Personeli ishte i kualifikuar në përputhje me detyrat përkatëse. Të afërmit e pacientëve, të cilët hynin e dilnin sipas qejfit të tyre, pa respektuar kurrfarë orari, krijonin rrëmujë e zhurmë në korridore dhe lodhnin të sëmurët, madje shpesh bëheshin shkak për sjelljen e viruseve të ndryshme.
Më në fund dhoma u boshatis. Amarda e dinte se nuk mund ta gëzonte për shumë kohë të qenurit vetëm. Megjithëse jetojmë në një botë të lirë, nuk jemi aspak të lirë të veprojmë sipas nevojave, e aq më pak sipas dëshirave tona. Hapësirat, duam apo s’duam ne, sa vijnë e ngushtohen.
Pas pak do dëgjonte pyetje, këshilla, qortime, predikime dhe do shihte fytyra të pikëlluara. Mandej lot. Dhimbja dhe lotët në sytë e njerëzve të dashur do ta bënin të ndjehej edhe më keq. Ishte e detyruar t’i duronte të gjitha, pa thënë një fjalë. Ajo ishte fajtorja e vetme për atë që kishte ndodhur. Gjithçka tashmë e dinte përmendsh.
Hodhi sytë nga buqeta. Ishte gati të ndërmerrte udhëtimin e saj në të shkuarën. Sa herë ishte shtruar në spital kishte marrë lule të tilla. Buqeta ishte një kompozim. Lulet plotësonin një gamë të tërë ngjyrash dhe varietetesh. Kush i kishte dërguar?
Në aromën e luleve nuhaste dorën e Gerit. Po të qe dikush tjetër, nuk do linte pa e përmendur të paktën disa herë veprimin e mrekullueshëm që kishte bërë. Ishte Geri. Vetëm ai vepronte kështu, heshturazi. Amarda e njihte mirë. Përherë kishte qenë i kujdesshëm në hedhjen e gurit, por më tepër në fshehjen e dorës. I ngjante gjarprit, që s’ia tregon kujt këmbët. Ai njeri e frikësonte. Një pjesë të shokëve të dikurshëm i kishte ende në burg, ndërsa ai vetë, një dreq e dinte se nga rrinte e me se merrej.
I kujtoheshin qartë fjalët e Klarës në lidhje me Gerin. Ajo ia kishte thënë fill pas daljes nga spitali, kur Amarda ende s’e kishte marrë veten. Megjithatë, duhej të shtirej sikur nuk kishte ndodhur asgjë. Marrëveshjen e bërë me prindërit s’do ta prishte për asnjë arsye në botë. Në fund të fundit, kishin rënë dakord dhe kishin zgjedhur për të ndjekur rrugën më të volitshme për të gjithë.
- Mbaji kthetrat larg Gerit! Nëse nuk e bën, jam e aftë të t’i pres!
Aso kohe s’i kishte dhënë rëndësi fjalëve të Klarës. Ajo ndihej e tradhtuar dhe e poshtëruar nga i dashuri dhe shoqja e saj më e mirë. Sa për Gerin, ishte shumë më mirë të mos e shihte më deri në fund të jetës së saj. Madje, disa herë kishte dashur me shpirt që ai të zhdukej nga faqja e dheut.
- E di si është puna Klara? Lëri kthetrat e mia, lëri punët e mia dhe drejt e në shtëpinë tënde! Ti nuk e meriton të jesh shoqja ime.
Klarës i shkëlqyen sytë nga kënaqësia, si sytë e një bishe kur sheh prenë e saj të pambrojtur. Nuk do sulmonte menjëherë. Amarda s’kishte ku të shkonte. Sa më shumë të luante me të, sa më shumë ta mundonte, më shumë kënaqësi do të merrte.
- E di pse më pëlqen shoqja ime e ngushtë? Sepse ka humor të hollë, ndaj s’më lodh kurrë! Në mbarim të fjalëve, ishte afruar tek Amarda dhe po e përqafonte. Krahët e saj Amardës iu dukën si një lak i lidhur pas grykës. Me ato krahë ajo kishte pushtuar Arbrin dhe e kishte shtrënguar pas vetes. Me ato krahë ajo... Jo, nuk ishte e dënuar me varje për të duruar shtrëngimin e lakut rreth fytit. E shtyu Klarën pas, megjithëse lehtë, dukej se ishte e vendosur për ta mbajtur larg vetes.
Klara përsëriti edhe një herë batutën e saj, së bashku me përqafimin, ndërsa Amarda këtë herë nuk duroi më. Trupi i saj ishte bërë mornica-mornica. E kush s’është alergjik ndaj fallcitetit? E shtyu pas me sa forcë kishte. I dukej se ai përqafim po e ndotte.
- Tani është më mirë të largohesh Klara!- i tha, duke u ngritur nga shtrati në të cilin kishte qëndruar ulur deri në atë kohë.
- Domethënë, ti na pe... Nuk është e vërtetë se ti u ndjeve keq dhe u largove. Pa shih, pa shih! Jo vetëm Kotherja, por edhe biondina e pafajshme na doli gënjeshtare.
- Mund t’i vazhdosh tjetërkund hamendësimet e tua. Të lutem, dil nga shtëpia ime! Tani! Nuk dua të të shoh këtu. Madje nuk dua të të shoh askund. Kurrë më!
- Dhe unë që mendoja se ti do më kapje për flokësh, se do më ulërije, se do më kërkoje shpjegime. Por, nuk është kjo pjesa më e bukur. Dhe të sigurojë se nuk i kam parafytyruar kalimthi. E di cila pjesë më pëlqen më shumë? Është pjesa ku ti më lutesh në gjunjë të ta kthejë Arbrin se s’mund të jetosh pa të, qoftë edhe një ditë të vetme.
Kur unë s’të lë udhë të lirë, ti më puth këmbët. M’i lan me lot dhe m’i fshin me flokët e tu të ashpër. Unë s’mund të të bindem, se më ke acaruar lëkurën me ato kaçurrelat që nuk të janë bindur ndonjëherë. Më tepër se me flokë ato ngjajnë me një shkurre të harlisur. Dhe ti vazhdon e vazhdon të më përgjërohesh se nuk jeton dot pa Arbrin.
Amarda u drodh e tëra. Kërcitja e dhëmbëve, e njëkohshme me kërcitjen e gishtave formuan një muzikë të hidhur. Buzët i mblodhi aq shumë nga brenda, sa mend ndjeu edhe dhimbje fizike. Klara e kishte goditur në pikën e saj më të dobët. Ajo s’jetonte dot pa Arbrin, s’dinte.
Ata ishin njësoj fajtor për atë që kishte ndodhur. Madje, në të shumtën e kohës, mendonte se Klara mbante pjesën më të madhe të fajit. Ç’do kishte ndodhur me Amardën nëse do kishte arritur me vonesë në spital? E pra, Klara, e pafytyra që kishte para syve e shtyu drejt vdekjes, pa iu dridhur qerpiku. Dhe për më keq, ajo ishte e gatshme ta bënte edhe një herë. Përse kishte ardhur sërish? Ndoshta për të qeshur me dhimbjen që kishte shkaktuar. Po sikur të kishte ndodhur më e keqja? Me siguri do kërcente e ngazëllyer mbi varrin e Amardës. Dhe ta mendosh që deri pak ditë më parë ato ishin shoqe të ngushta.
Amarda kishte pasur disa herë një vegim të tmerrshëm. Bëhej fjalë për Klarën. Luftonte kundër atij vegimi, duke dashur me mish e me shpirt të mos i fanitej më. Por, nuk ishte në dorën e saj. Imazhet që i shfaqeshin në sytë e mendjes herët a vonë bëheshin reale, ndërsa ajo s’mund t’i ndalonte. Kjo e bënte të vuante thellësisht. Ishte e dobët dhe e paditur për ta kontrolluar dhuntinë e vet.
Ndoshta, për faj të njerëzve të ndyrë, krijohen disa situata të tilla që të detyrojnë të vjellësh ndyrësi si asnjëherë tjetër. Amarda u ndje e përfshirë në një situatë të tillë. Më në fund ajo mori guximin dhe foli. Foli për atë vegim të tmerrshëm, për të cilin i kishte premtuar vetes se do përpiqej ta harronte.
- Ndërsa unë kam përzemër një pjesë tjetër: Ty të shtrëngojnë fytin derisa sytë të dalin vendit. Dhe kjo, jo nga ndonjë psikopat i panjohur, por nga njëri prej të shumtëve që u ke ngrohur shtratin e ftohtë netëve të gjata. Është e vështirë ta identifikosh mes të tjerëve, por mund të përdorësh numëratoren për të bërë llogaritë. Nëse goglat nuk të mjaftojnë, merr makinë llogaritëse.
Identifiko personin me të cilin të ka ndodhur më shumë herë. Më vjen keq, por ai nuk e njeh ëmbëlsinë, di të jetë vetëm brutal, ashtu do të jetë edhe herën e fundit. Këtë e thashë shumë më butë se ç’do të ndodhë në të vërtetë, për mos të të trembur, sigurisht. Ti arrin ta përfytyrosh vetë si mund të jetë më e keqja me të...
Sa poshtë ke rënë Klara! Meqë e ke lejuar veten të të trajtojë si një shtupë të vjetër, s’besoj se të bën përshtypje të të flakë tej kur nuk i nevojitesh më. Ndoshta nuk arrin dot atje ku do... e kupton vetë se ç’dua të them... Ndoshta arrin kënaqësinë vetëm kur merr goditje gjithandej. Dhe unë budallaqja që kujtoja se gjëra të tilla nuk ndodhnin në realitet, por sajoheshin vetëm në filma. Sa pak të paskam njohur!
Klara për habinë e Amardës qëndronte e heshtur. Kjo s’ishte në natyrën e saj. E strukur në një kënd të dhomës rrinte si e ngurosur ulur në karrige. Rrëfimi e kishte përfshirë Amardën aq shumë, saqë as i dha rëndësi pamjes së Klarës. Heshtjen e saj e mori si një moment qetësie për të mbledhur forcat. Kështu, sulmi i radhës do ishte më me vrull. Duhej të mbrohej.
Klara dridhej e tëra. Si edhe në rastin me Klajdin, ajo po tregonte dobësi. Ç’e bënte Klarën të dridhej? S’mund ta dinte. Por, mund të themi me siguri se shkaku nuk ishte as Amarda e as Klajdi. Diçka kishte Klara, por të ruajtur me aq fanatizëm, saqë as shoqja e saj më e mirë s’kishte ndonjë hamendësim.
Amarda e kishte dashur si motër, pavarësisht të metave të saj. Nga pozita mbrojtëse, kishte kaluar në sulm. Ishte përfshirë e tëra në valët e inatit dhe zemërimit. Sa poshtë kishte rënë! Më e keqja ishte se s’dinte të ndalej. Ishte në mëshirën e një balte të fëlliqur që e thithte ngadalë. Sidoqoftë, rrëfimin e saj nuk do ta linte përgjysmë për asgjë në botë. Le të fundosej në baltë, deri në fyt.
- Dhe ashtu, me pamjen që të kall datën, të gjen dikush tjetër, që ti gjithashtu i ke ngrohur shtratin, madje me shumë kënaqësi. Gjithë lagjes i dërgohet sinjali i zgjimit, por jo nga kënga e këndesit, ai është i detyruar të presë mëngjesin. Sinjali vjen nga sirenat e alarmit të autoambulancës. “Shpejt! Shpejt!” Jo e dashur, mos e mbaj frymën pezull, mos e ki me ngut për në spital! Nuk je duke shkuar atje. Është autoambulanca e morgut. Askush nuk del për të të përcjellë. Njerëzit ende flenë, është herët për t’u zgjuar. Në morg të presin krahëhapur, me bisturi në dorë për të të parë pjesët më të bukura të trupit, por jo nga jashtë.
- Kush the se do të më vriste? Ai me të cilin kam fjetur më shumë? Ai që ka qenë i dhunshëm me mua? O zot çfarë tmerrri! Ku të futem tani!?
- Po Klara. Paske qenë e vëmendshme? S’po u besoj veshëve!- ajo nuk shquhej për vëmendje. Ndonjëherë Amardës i duhej t’i përsëriste dy-tri herë të njëjtat fjalë, vetëm e vetëm se ajo shpërqendrohej dhe e kishte mendjen s’di se ku. Ç’i kishte ndodhur këtë radhë? Klara kishte dalë sakaq nga shtëpia, për të mos shkelur më kurrë. Amarda u pendua për ato që i tha. I dukej vetja përbindësh. Por, nga ana tjetër ndjeu një farë lehtësimi. Sa shumë kishte arritur të mbante brenda saj! Ajo nuk kishte sajuar asgjë. Po të ishte se donte ta bënte Klarën të ndjehej keq, kishte ç’ti thoshte në lidhje me mbrëmjen e maturës. Madje mund t’i flakëronte ndonjë shuplakë fytyrës. Por, nuk e kishte pasur për qëllim. U ndje e provokuar me parafytyrimet poshtëruese të Klarës dhe krejt papritur i erdhi rasti i artë për t’u shfryrë. S’mundi ta linte pa e shfrytëzuar. Në vegimet e saj shfaqej Klara e mbytur me çorape të hollë femrash, madje me çorape të vjetër e të grisur. Ajo nuk mund të luftonte kundër vrasësit, pasi duart dhe këmbët e saj ishin lidhur gjithashtu pas shtratit. Por edhe më parë, kur ai e godiste me rripin e pantallonave të tij, ajo s’nxirrte zë. Moskundërshtimi i Klarës e bënte Amardën të mendonte se ajo bëhej me dëshirë pjesë e një loje të tillë. Amarda ia kishte vënë re disa herë të nxirat në kyçet e duarve, megjithëse ajo i mbulonte paq me byzylykët e shumtë që vendoste. Ishte një temë për të cilën ajo s’pranonte të fliste. I thoshte Amardës se do t’i tregonte shkakun vetëm atëherë kur të ishte e bindur se mund ta ndihmonte për t’u dhënë fund një herë e mirë. Lojërat e fjalëve të Klarës s’kishin të sosur, dhe shoqja e saj shpesh ndjehej e përhumbur në moskuptimin e tyre. Sytë e saj zmadhoheshin, ndërkohë që fyti i shtrëngohej dhe mushkëritë e zbrazura prej ajrit nisnin tkurrjen. Më pas, disa orë më pas, mbërrinte një tjetër mashkull. Ai pikëllohej kur e shihte Klarën në atë gjendje. Amarda nuk i identifikonte dot dy meshkujt as po t’i kishte para syve, pasi gjithçka e kishte parë me sytë e tyre. 229 Më prit... Mashkulli i dytë telefononte policët. Ndërsa ata, me të mbërritur kërkonin autoambulancën e morgut. Imazhi i fundit që kishte, ishin mjekët e morgut me bisturi në dorë. S’e kishte menduar se autopsia kryhej ashtu. Ishte makabre. Këtë imazh e kishte pasur disa herë dhe s’e kishte lënë të mbyllte sy për ditë e net me radhë. I dukej se po t’ia tregonte dikujt, do ta merrte për të çmendur. Po me Klarën ç’i kishte hipur në kokë? Po ajo, përse u largua në atë mënyrë? Me siguri sepse nuk donte të kishte të bënte me një të marrë. S’e donte për shoqe, përderisa ia punoi pas shpine, por me sa dukej s’donte ta kishte as për armike. Çmenduria është e rrezikshme, ndoshta ngaqë s’njeh limite. Amarda reflektoi për orë të tëra. Duke kujtuar ato që i kishte thënë Klarës, jo vetëm që nuk e ndjeu çlirimin e mëparshëm, por u pendua për ç’kishte nxjerrë nga goja. Si kishte arritur deri këtu? Iu betua vetes se nuk do fliste me askënd për këtë episod të shëmtuar. Ishte sikur ta shumëzonte veten me zero në sy të të tjerëve. Askush s’kishte për ta besuar nëse ajo do të fliste për vegimin e saj, dhe me siguri do ta merrnin për të marrë. Do përpiqej ta harronte, dhe kështu bëri. Kush e di përse mendja i bënte lojëra të tilla, duke i sjellë ngjarje të së shkuarës. Shiriti i kujtimeve po shkundej më në fund nga pluhuri i kohës. Arbeni e sugjeronte këtë mënyrë për t’u përballur në radhë të parë me veten, dhe mandej me të tjerët. Pa kuptuar ku ishin bërë gabimet s’mund t’i ndreqje. Iu rikthye mbrëmjes së maturës. Aty kishin zënë fill gjithë gënjeshtrat, tradhtitë, ligësitë, poshtërsitë dhe zhgënjimet më të mëdha të jetës së saj. E meqenëse ajo mbrëmje kishte qenë aq bujare me ato që kishte sjellë, le të ishte edhe për diçka të fundit. Vallë a mund t’i jepte çelësin për të hapur dyert e mbyllura prej vitesh? A mund të gjendeshin më në fund përgjigjet e pyetjeve që e kishin munduar? Mbante mend tryezat e rrumbullakëta. Në secilën prej 230 Elda Gjini tyre ishin ulur pothuajse dhjetë persona. Geri nuk ishte në tryezën e tyre, por edhe larg jo. Kur Klarës i kishte rënë telefoni, në vend që të dilte jashtë për të folur - fundja siç vepronin të gjithë për shkak të muzikës së lartë - ishte ulur në tryezë me Gerin. Bëri mirë që e shpërfilli telefonatën. Ajo mbrëmje ishte tepër e veçantë për t’u shpenzuar në mënyrën e zakonshme. Sa mirë, kishte menduar Amarda, që edhe pasi ishin ndarë vazhdonin të ishin shokë. Klara kishte ndenjur atje vetëm për disa minuta, dhe Amardës krejt rastësisht i kishte rënë në sy debati i tyre. Nuk i dha rëndësi, pasi ata nuk ishin marrë vesh mirë, as në kohën kur ishin bashkë. Arbri doli për të ndezur një cigare. Nuk vonohej. Amarda s’do mërzitej për aq pak kohë. Pastaj, ajo nuk ishte vetëm. Në tryezë mungonte vetëm Arbri. Një minutë më pas edhe Klara doli jashtë. Por, gjatë mbrëmjes të rinjtë kishin dalë e hyrë disa herë, saqë ishte e kotë dhe e pamundur t’u jepje rëndësi detajeve të tilla. Geri ishte afruar te dixhei. Me siguri bëhej fjalë për ndonjë preferencë muzikore. Ajla dhe Klajdi në atë kohë u ngritën për të kërcyer, fundja kush nuk u ngrit? Të gjitha tryezat u zbrazën. Pista ishte mbushur me të rinjtë që kërcenin të mallëngjyer nën ritmin e këngës Matura. Ishte hera e parë që i pushtonte deri në këtë pikë nostalgjia për vitet e bukura të kaluara bashkë. Sytë e tyre ishin përlotur, por fytyrat të qeshura. Amarda ishte vetëm në tryezën e saj. Kjo nuk e mërziste. Vërtet nuk ishte e dhënë pas kërcimit, por i pëlqente teksa shihte të tjerët të kërcenin. Edhe për të vitet e gjimnazit do të mbeteshin të paharrueshme. Sytë iu përskuqën prej përjetimeve e kujtimeve të bukura që i lëvrinë në zemër dhe në mendje. Edhe Geri ishte vetëm në tryezën e tij. Në këtë mënyrë injoronte preferencën e tij muzikore. Atij me sa duket s’i bënte përshtypje ndarja nga shoqëria e gjimnazit. Po kështu 231 Më prit... ishte ai. Lavdi fatit që nuk njihte më shumë se një njeri të tillë. Vështrimet e tyre u shkëmbyen. I buzëqeshi. Ishte si ishte, prej tij s’i kishte ardhur ndonjë e keqe. Arbri ia kishte bërë gogol, duke i kërkuar t’i qëndronte sa më larg. Meqë nuk gjente ndonjë shpjegim tjetër, kishte arritur në përfundimin e vetëm se Arbri ishte xheloz. Kot e kishte, ajo s’kishte sy për askënd tjetër. Ai u ngrit, erdhi në tryezën e saj dhe u ul në vendin e Arbrit, pa i kërkuar leje. Tek e fundit kishin aq shoqëri sa për të qëndruar bashkë. Çudi që Geri, i cili ishte i gjithi formal, më në fund ndjehej i çliruar. - Erdha, sepse nuk po duroja të të shihja vetëm. Me sa duket të kanë lënë pas dore. - Jo, po shkon më mirë se parashikimet e mia. Dhe meqë ra fjala, unë asnjëherë në jetën time nuk jam ndjerë e lënë pas dore. - Por, as në qendër të vëmendjes nuk besoj se je ndjerë! Apo gabohem? - E lëmë më mirë me kaq! Nuk dua t’ia mërzis vetes këtë mbrëmje. Arbri doli për të ndezur një cigare, ndërsa unë po e pres këtu, sepse të them të drejtën, nuk e duroj dot freskinë jashtë. Jam shumë e ndjeshme nga ajri i ftohtë dhe lagështira dhe e di mirë se në këtë orë jashtë ka nisur të vesojë. - Bën mirë që kujdesesh për shëndetin! - Geri!- e pa për një çast me vëmendje dhe vijoi,- Përse më dukesh ndryshe sonte? - Duhet patjetër të shihesh në pasqyrë Ami! Nëse unë dukem ndryshe, ti dukesh sikur të kanë ndërruar. - E kam seriozisht.- ia ktheu duke u bërë lulëkuq në fytyrë. Atë natë kishte marrë më shumë komplimenta se në gjithë jetën e saj. Ajo ende s’dinte ta shijonte një kompliment, por as ta priste. Në vend që të paktën të dhuronte një buzëqeshje, ulte sytë dhe përskuqej,- Ti se si më dukesh Geri… 232 Elda Gjini - Ndoshta e kam nga pija, e kam tepruar ca dhe po më vjen mendja vërdallë. Po më përzihet aq shumë sa... Po dal jashtë para se të lë ndonjë përshtypje edhe më të keqe,- tha ai dhe u mbajt në tryezë me njërën dorë, tjetrën e vendosi mbi ballë. Amarda shpejtoi ta zinte për krahu. S’mund ta linte të dilte vetëm në atë gjendje. Kur dolën jashtë Geri u bë më mirë. Atij i pëlqente ajri i freskët dhe i vesitur. Amarda le të kthehej brenda. Ishte delikate dhe duhej të kujdesej që të mos merrte ndonjë të ftohur. Por, vetëm një grimë më pas, ai nuk po duronte më. Thoshte se kishte të përziera dhe stomakun e ndiente në grykë. S’mund të qëndronte pranë saj. Me siguri do t’i pështirosej. Vrapoi më tutje, pas një peme. Asaj i erdhi keq dhe rendi pas tij. Në atë kohë, disa metra më tutje, në hijen e një peme tjetër, pa një çift. Ishte një mbrëmje aq e bukur sa çdokush mund të bëhej romantik. Pastaj, duke qenë mbi njëqind maturantë, kush e di sa çifte të dashuruarish kishte mes tyre. Fillimisht nuk i dha rëndësi asaj që pa, por fustani i vajzës iu duk i njohur. Ishte Klara. Me sa dinte, Klara s’kishte të dashur. Para një javë ishte ndarë nga Geri. S’mund të kishte ecur aq shpejt. Dalloi vetëm që djali kishte veshur këmishë të kaltër. Bëri disa hapa drejt Gerit për ta ndihmuar dhe pastaj ndali duke kthyer sërish kokën pas. Ngriu në vend. Arbri kishte këmishë të kaltër. Ai tani ishte jashtë. Po ku se? Atëherë… atëherë me Klarën ishte Arbri. Kur sillte ndër mend atë çast duke mbledhur detaje për të kuptuar më tepër, kujtonte se Klara e kishte pikasur. Ajo kërkonte nga errësira sytë e Amardës. Ishte një sfidë drejtuar shoqes së saj më të mirë. Pra, ishte kurth. Klara dhe Geri kishin luajtur me të. Sa lehtë kishte rënë në grackën e tyre! E merrte me mend sa kishin qeshur dhe ishin tallur me naivitetin e saj. Kur pa Klarën me Arbrin, kuptoi se vendi i saj nuk ishte aty. Duhej të kthehej sa më parë në shtëpi. S’donte 233 Më prit... t’i telefonote të atit në mes të natës. Nuk ishte shumë e afërt me Gerin, por ai ishte nga djemtë që dinte të ishte më diskret, jo si Klajdi që të zhbironte me pyetje, as si Olti që fliste vetëm për kompjuterët dhe teknologjinë sa ta mpinte trurin për vdekje. Amardës i ishte copëtuar zemra, ndjeu t’i shembej në shpirt kështjella e ëndrrave dhe e shpresave të saj për të ardhmen. Shoqja më e mirë dhe i dashuri i saj ia kishin punuar paq. Asnjë lot nuk i doli nga sytë. I ndjeu t’i mblidheshin në grykë. Pothuajse humbi ndjenjat. Geri e mbështeti pas vetes. - Ami ç’ke, nuk ndihesh mirë? Është faji im që dole jashtë. Me siguri e ke nga të ftohtët. Eja të hyjmë brenda! Brengat e saj asnjëherë nuk i ndante me të tjerët. Në këtë mënyrë sipas saj ato vetëm shtohen. Nuk donte të fliste, aq më tepër me Gerin. - Nuk ndjehem mirë. Dua të shkojë në shtëpi. - Diçka që pritej,- tha ai me zë të ulët, por të sigurt, ndërsa Amarda as që i dëgjoi fjalët e tij. Rrugës për në shtëpi Amarda pati probleme me frymëmarrjen. Ndjehej sikur dikush po e mbyste. Lotët e mbledhur në grykë nuk e linin të merrte frymë. U kollit disa herë dhe u bë shumë më keq. Geri uli xhamin e makinës, por ajri i freskët nuk pati ndonjë efekt pozitiv në gjendjen e saj. Frenoi. E ndihmoi të zbriste. I vendosi duart në supe për ta mbështetur dhe i mblodhi flokët pas që të mos e bezdisnin. Ajo dridhej si gjethja që i ka rezistuar vjeshtës dhe i tmerrohet dimrit. Nën dritën e hënës dukej më magjepsëse se kurrë. Ajo ishte e brishtë dhe kishte nevojë për mbrojtjen e krahëve të tij në dukje hollakë, por të fuqishëm. Të paktën kështu mendoi Geri. Ia shtrëngoi edhe më fort supet me të dyja duart. Iu duk sikur Amarda nisi të qetësohej nga pak. Shkëlqimi hënor e bënte të parezistueshme. Qafa e saj dukej më e gjatë dhe më e bardhë se zakonisht, pothuajse e tejdukshme. Ajo 234 Elda Gjini shfaqej si një krijesë që nuk i përkiste kësaj bote. Nuk duroi më. U afrua dhe e puthi. Amarda u ndje çuditshëm. Drithëroi. Në momentin e parë nuk mendoi asgjë, vetëm ndjeu ëmbëlsi. Pra, ajo s’ishte një femër që nuk vlente për askënd. Një çast më pas iu duk sikur mund të hakmerrej ndaj asaj që sapo i kishte bërë Arbri. Duke e menduar pak më thellë, ai veprim nuk duhej të përsëritej më, absolutisht jo. U kthye përballë Gerit. Vështrimi i saj nuk ishte më si më parë, i përhumbur. Pothuajse ishte egërsuar. Në qafë ndjente akoma dhëmbët e tij. Ai e kishte ndotur. - Geri, çfarë bëre? Të kërkova të më shoqëroje në shtëpi. Nëse nuk mund ta bësh, je i lirë të largohesh. Jam e aftë të gjejë një rrugëzgjidhje tjetër. - Ishte një moment dobësie, gjatë të cilit nuk rezistova dot. Të premtojë se nuk do përsëritet më. Të paktën jo nëse ti nuk e dëshiron.- Fjalët e fundit i tha nën zë, por ishte më se i sigurt se ajo ditë do vinte. Përse të ngutej? Arbri për fat të mirë ishte një kapitull i mbyllur në jetën e saj. Duke e njohur mirë Amardën, e dinte se nuk kishte për ta falur. Ajo do të mbetej vetëm, do ndjehej e dërrmuar prej dhimbjes. Njeriu që do t’i qëndronte pranë dhe do ta mbështeste ishte pikërisht ai. Kjo do ishte dita më e bukur e jetës së tij. Kur mbërritën para shtëpisë, s’mundi të dallonte nëse kishte humbur ndjenjat, apo vetëm po flinte. Çudi! Si mund të flinte pas asaj që i kishte ndodhur? Gerit iu deshën disa minuta për ta zgjuar. Amarda u habit kur pa që kishte të vendosur rripin e sigurisë. Nuk mbante mend të kishte kryer një veprim të tillë. Rruga ishte aq e shkurtër dhe e parrezikshme! Zbriti nga makina dhe falënderoi Gerin. Ai e pyeti nëse donte që ta shpinte në duar deri te hyrja e shtëpisë. Asaj iu duk një ide e pavend, madje e çmendur. Por, s’duhej të habitej për asgjë. Kur bëhej fjalë për Gerin, mund të prisje gjithçka. E falënderoi për së dyti dhe u ngut të hynte në shtëpi. 235 Më prit... Për fatin e saj të mirë prindërit nuk e ndjenë. Nuk donte të shihte askënd. Sapo u fut në dhomë u plandos mbi krevat. Pa orën e murit. Ajo tregonte se kishin kaluar plot njëzet minuta nga mesnata... Kaq vonë? Jo, s’ishte e mundur. Ndoshta edhe bateritë e orës ishin të lodhura dhe të sfilitura si ajo. Pa dyshim ora kishte nevojë për bateri të reja. Vendosi celularin mbi tryezë dhe priste të merrte ndonjë telefonatë nga Arbri. Ndoshta ai ishte penduar për puthjen që po shkëmbente me Klarën. Duhet të pendohet patjetër, mendoi ajo. Ai nuk ishte i aftë t’i bënte diçka të tillë. I kishte premtuar se nuk do ta bënte kurrë të vuante. Vallë a mund t’ia falte ajo një çast dobësie, që solli si pasojë shkëmbimin e një puthjeje me Klarën? Ndoshta edhe jo. Por, a mund të marrë fund një lidhje disavjeçare vetëm për një puthje? Fatkeqësisht nuk ishte thjesht dhe vetëm një puthje. Amarda e kishte parë me sytë e saj, megjithëse në gjysmerrësirë, se ata s’po shqiteshin prej njëri-tjetrit. Nuk ishte vetëm një puthje, jo. Ata po ia rrëshqisnin duart tjetrit gjithandej. As vetë nuk arrinte të kuptonte si ishte përmbajtur. Më mirë kështu. Gjëja e fundit që donte ishte të bëhej gazi i botës. Gjithçka kishte mbaruar një orë para mesnate. Magjia ishte prishur. I dashuri ishte tradhtar. Shoqja e ngushtë ishte gjithashtu tradhtare, por edhe hajdute. Por, më e keqja ishte se askush nuk u shndërrua në asgjë pas mesnate. Priti me orë të tëra, derisa zbardhi dita që dikush t’i telefononte, por më kot. Me sa dukej as Arbrit dhe askujt tjetër nuk i ra ndër mend për të. Përjashtim bënte vetëm Geri. Ai i ra disa herë celularit të saj, ndërsa Amarda ia mbyllte. Më në fund ia hapi, dhe u tregua e qartë duke i kërkuar ta linte të qetë dhe të mos i telefononte më. Ai donte të sigurohej se ishte mirë fizikisht. Amardës gjithë ky shqetësim iu duk i tepërt, por për mirësjellje e falënderoi për interesimin e tij dhe i kërkoi të mos i telefononte më. Sërish asnjë telefonatë. 236 Elda Gjini Në mëngjes, kur e ëma erdhi në dhomë, përpara se të ikte në punë, Amarda bëri sikur flinte. Nuk donte të fliste. Ajo i përkëdheli flokët, si atëherë kur Amarda ishte e vogël. Sikur ta dinte që tani më shumë se kurrë ajo kishte nevojë për kujdesin, përkëdhelitë mirëkuptimin dhe dashurinë e saj! Ndjehej e pambrojtur dhe e pamotivuar. Përse duhej t’ia punonin kështu? Gjithë atë ditë askush nuk u kujtua për të. As Geri. Ajo nuk lëvizi nga shtrati. Prindërve u tha se ishte sëmurë, ndaj dhe nuk kishte shkuar me të tjerët qysh në mëngjes për të bërë plazh në Divjakë, ku ata do rrinin deri në perëndim të diellit. Si për ta ndihmuar të shfajësohej edhe zëri i kishte ikur. E ëma e përvëloi me çaj të nxehtë. Amarda i kthente filxhanët me fund, vetëm e vetëm për të mos u ndjerë e detyruar të fliste për atë që e brengoste vërtet. Plaste nga marazi dhe nga të pirët. Të nesërmen sërish askush s’u kujtua për të. I duhej një shfajësim tjetër përveç sëmundjes, se po të vijonte në këtë linjë, ishte e sigurt se do ta shpinin në spital. U tha prindërve se me zor i kishte pritur këto ditë pushimesh dhe donte të flinte për të rimarrë forcat e humbura nga mungesa e orëve të gjumit në netët e mëparshme, kur ajo kishte studiuar. Në ditën e tretë s’dinte më ç’të sajonte. Gjithë shfajësimet që dinte ishin sosur. Nuk kishte dëshirë as të shihte dhe as të fliste me ndokënd. Mori një libër nga biblioteka, atë që iu duk më i trashi dhe më i rëndi, dhe sapo dëgjonte hapa merrte librin me kujdesin e vetëm për të mos e kthyer kokëposhtë. Kur e shihnin me libër nuk e shqetësonin. Në familjen e tyre libri ishte i shenjtë. Ndjehej e vetmuar, e braktisur dhe pa pikën e dëshirës dhe vullnetit për të vijuar më tutje. I duhej vetëm të qetësohej dhe të mos mendonte për asgjë. Asgjë dhe askush nuk mund të vlente aq shumë sa dhimbja e saj. Donte vetëm të mbyllte sytë dhe të mos mendonte gjë, të mos ndjente asgjë. Por, për një kohë relativisht të gjatë, përndryshe nuk do kishte vlerë. 237 Më prit... Kur hapi sytë nuk po orientohej ku ishte. Pa një buqetë me lule të freskëta mbi komodinë, në të djathtë të shtratit. Sa të bukura ishin! Por edhe më i bukur ishte veprimi i dhurimit të tyre dhe i vendosjes në ujë. Pas kaq ditësh, më në fund një buzëqeshje. Kishte arritur të mos mendonte për asgjë, ndoshta dikush do t`i përgjigjej buzëqeshjes së saj. Kush? Ishte i ati. - Përse e bëre Ami? Të lutem më thuaj përse! Ku kam gabuar me ty? Amarda e shihte e hutuar. Ç`kishte bërë për ta shqetësuar kaq shumë? Më në fund kishte gjetur pak lehtësim dhe qetësi. E gjithë kjo kontrastonte fort me fytyrën e tij të dëshpëruar. - Më thuaj çfarë do të bëjë dhe unë do ta bëjë! Çfarëdo qoftë. - Unë nuk dua asgjë babi, asgjë. - Pikërisht këtu nis problemi, kur nuk do asgjë. Mungon motivimi, arsyeja, dëshira për të jetuar,- Amarda po dëgjonte dhe shihte e habitur. Cili ishte ky skelet i gjallë, me këmishë të bardhë dhe dhëmbë të krimbur, që i jepte leksione? Dhe mbi të gjitha, ç`kërkonte ai në dhomën e saj?- Ti duhet të kapesh fort pas ëndrrave dhe shpresave,- vijoi ai si një lektor para studentëve të tij. - Kush jeni ju që më jepni leksione për jetën?- foli Amarda, por nuk ishte duke parë skeletin- lektor, por të atin. Si lejonte ai dikë të hynte në dhomën e saj, për më tepër kur ajo ishte duke fjetur? - Ai është njeriu që të shpëtoi jetën. Të mos ishte ai, nuk do ishe as ti. Amarda e pa e habitur. S’ishte personazh vip që t’i bënin ndonjë rreng dhe ta filmonin me kamera të fshehur diku. Atmosfera kishte akull. Dikush duhej ta thyente. Në dhomë hyri e ëma. Iu afrua pranë dhe i përkëdheli flokët si zakonisht. Nga sytë i rigonin lot. Me dorën e djathtë ledhatonte të bijën, ndërsa të majtën e mbante mbi zemër. 238 Elda Gjini Për lotët që i rrokulliseshin ritmikisht përtokë nuk donte t`ia dinte, as që i binte ndër mend t’i fshinte. - Sa s’më plasi zemra Ami. Ç’ishte kjo që bëre? Amarda s’mbante mend të kishte bërë diçka të gabuar. Madje nuk mbante mend të kishte bërë asgjë. I kujtohej vetëm që donte të flinte sa më gjatë dhe kaq. Më kot e shqetësonin me pyetje absurde. - Ami, për shkak të procedurave s’na lejohet të jemi të pranishëm. Të lutem qëndro e qetë bijë, sepse nuk ka asgjë për t’u shqetësuar. Ne po dalim tani. Jemi pas dere. Pranë saj u afrua një polic. Sapo e pa vuri buzën në gaz. Deri pak më parë i kishin folur për diçka të bërë gabim, ndërsa tani i kishin sjellë policin. Dukej si inskenim i historive të frikshme të fëmijërisë, ku polici zëvendësonte ujkun e përrallave. Nuk po e mblidhte akoma veten dhe të kuptonte se cilit prej episodeve aq shumë të njohura i përkisnin. Ai afroi një karrige dhe u ul pranë saj. Në dorë mbante një bllok me fletë të bardha në formatin A4. Mandej nxori një stilolaps nga xhepi i këmishës. E hapi bllokun me kujdes, vendosi stilolapsin mbi të dhe vetëm atëherë përshëndeti Amardën. U prezantua. Ajo nuk arriti të regjistronte në mendje as emrin e as mbiemrin e tij, madje as pozicionin të cilin zinte në strukturat policore, e aq më pak formulën e gatshme të hyrjes që përdori ai. Mblodhi veten pikërisht në kohën kur duhej të pohonte se ishte Amarda Kristo. Për vite me radhë do t’i kumbonte në mendje fjalia e tij e ftohtë dhe e pamëshirshme. - Atëherë Amarda Kristo, mund të më konfirmoni ju lutem nëse ishte një tentativë vrasjeje, apo vetëvrasjeje që ju solli në këtë gjendje? Amarda hapi aq shumë sytë nga habia, saqë ndjeu dhimbje në ta, dhe një ndjesi sikur i lëvizën prej vendit. Polici kishte përmendur fjalë të çuditshme, vrasje dhe vetëvrasje. Ç’lidhje kishte ajo me to? - Mjeku, ose më saktë infermieri që ju dha ndihmën e 239 Më prit... parë, dhe që urgjentisht kërkoi t’ju bëheshin analizat, pohoi se gjendja juaj kritike erdhi si pasojë e pirjes së tabletave luminal, të cilat përdoren në rastet e pagjumësisë. Atëherë Amardës iu kujtua se kishte pirë fillimisht një nga tabletat e të atit, të cilat ai i mbante në sirtarin e komodinës së vet. Ai vuante nga pagjumësia kronike dhe pinte nga një tabletë çdo mbrëmje para gjumit. Fleta udhëzuese lexonte se kishin përmbajtje bimore. Ditën e parë e kishte provuar me një, por nuk kishte mundur të vinte gjumë në sy. Më pas e kishte provuar me dy, madje me tre, por përsëri nuk kishte përftuar ndonjë efekt të kënaqshëm. Më pas kishte pirë më tepër, shumë më tepër, të gjitha ato që gjendeshin në flakon. Gjithë ç’iu kujtua ia tha policit, s’kishte gjë për të fshehur. Ai i shënoi të gjitha, ngadalë dhe me kujdes në bllokun e tij. Në fund i kërkoi të nënshkruante. Përshëndeti dhe doli duke i uruar të shkuara dhe të mos luante me asgjë që mund të paraqiste rrezikshmëri për jetën e saj. Kur ngeli vetëm pati sërish atë marrjen e frymës dhe ethe që i përshkonin gjithë trupin. Në kokë ndjente një zhurmë, si t’i godisnin me çekanë. Përse e kishte futur veten në një situatë të tillë? Vallë a dilej prej saj? Mos ndoshta do ishte më mirë ta linin në rrugën që pa ose edhe me dashje kishte nisur? U hidhërua kur mendoi se mund të mos e kishte parë më dritën e diellit. Ishte aq e ngrohtë, e bukur, aq e ëmbël dhe mbi të gjitha mund të perceptohej edhe symbyllurazi. Në dhomë hyri infermieri, i cili mbahej me të madh, sikur të qe shefi i spitalit. Kishte pasur mundësinë e artë të tregonte veten duke u vendosur në qendër të vëmendjes. I shkreti ai sa qesharak dukej! Mjeku i rojës kishte dalë të pinte një kafe, sepse e ndjente që po mundej prej gjumit në atë orë të vonë të natës. Me pretekstin se nuk kishte pasur mundësinë ta njoftonte, pasi rasti ishte urgjent infermieri-hero kishte vepruar vetë. Aq rëndësi i kishte dhënë rastit, saqë edhe kur duhej të linte 240 Elda Gjini turnin në mëngjes kishte qëndruar, duke iu lutur shefit të urgjencës që ta lejonte të kujdesej për vajzën, pasi ajo do stresohej nëse do ta kuronte dikush tjetër. Mes tij dhe pacientes,- gjithmonë sipas tij,- ishte vendosur një besim reciprok. Shefi mbeti pa fjalë. Për aq kohë sa ishte në atë detyrë, gjithkush kishte kërkuar leje për t’u larguar. Ishte rasti i parë që dikush i kërkonte leje për të qëndruar. Pas bisedës me policin Amarda nisi të kthjellohej. Përballja mes realitetit të hidhur dhe asaj që kishte bërë, për fat të keq ishin më në harmoni se kurrë. Të dyja kahet tregonin tmerr. Më e keqja ishte se ajo nuk shihte asnjë rrugëdalje. Infermieri hyri me një shiringë në dorë, duhej t’i bënte një injeksion për ta qetësuar. - Rrotullohu,- i tha ai,- dhe uli pizhamet! - Ma bëj në krah!- i tha Amarda, që e ndjente veten të ndotur nga vështrimi i tij. - Nuk i marr urdhrat nga ty vogëlushe, por nga shefi! - Jo, por nëse unë nuk dua s’mund të ma bësh, apo gaboj? Kam të drejtë të shkojë te shefi dhe të kërkojë dikë tjetër, apo jo? - Atëherë unë mund t’i them se nuk je në rregull nga mendja. Si thua, do shkosh te shefi? - Kam prindërit jashtë derës, mund të thërras ata. - Po, jam i sigurt se do ishin kuriozë të shihnin atë të nxirën që ke në qafë dhe të tjerat që ke më poshtë, në shpinë. - Si the?- Amarda ishte e sigurt që ai po bënte bllof, por nuk ia vlente ta zgjaste më tej bisedën me të. Në të kundërt, nuk do bënte gjë tjetër veçse t’ia rriste vlerat këtij njeriu të padurueshëm. - Thashë uli të të bëjë injeksionin, dhe mos ki frikë se nuk kam asnjë lloj kurioziteti të shoh atë që e kam parë një herë. Të vizituam të gjithën vogëlushe, është në procedurë. Nga konstatimet mund të të quaj akoma vogëlushe, por nuk besoj edhe për shumë kohë, apo jo? E ke marrë tatëpjetën tani. 241 Më prit... Amardës i lëshuan sytë shkëndija. Ky njeri ishte i neveritshëm. Si e mbanin në punë!? Uli pizhamet me shpirtin ndër dhëmbë. Ia rrëmbeu tamponin me alkool nga dora dhe e mbajti vetë në vendin ku u bë injeksioni. Me zor e duronte para syve, mbi lëkurën e saj duhej të qe shumë më i neveritshëm. Kur u rrotullua dhe zuri pozicionin e mëparshëm ai qëndronte akoma aty. Me atë përveshjen e buzëve që i nxirrte në pah dhëmbët e nxirosur. Ishte i neveritshëm. - Kot thonë se ka Zot!- shfreu Amarda duke parë atë skelet të lëvizshëm e të ligë pranë saj. - Paskemi diçka të përbashkët, as unë nuk besoj në Zot. Po të kishte Zot do na jepte mundësinë të rrinim më shumë bashkë për t`u njohur më mirë. Kush e di dhe sa të përbashkëta të tjera kemi për të zbuluar! Ai hapi derën dhe në dhomë u futën prindërit e Amardës. - Tani pacientja është më mirë. Siç po i thosha edhe asaj, tani ka nevojë të jetë e qetë dhe me njerëzit më të afërt që të ndiejë dashurinë e tyre, e cila do t’i japë mbështetjen e madhe për të cilën ajo ka aq shumë nevojë. Pas ndonjë ore plotësojmë kartelën dhe mund ta merrni në shtëpi,- tha ai dhe doli, pa u ndalur të dëgjonte prindërit e Amardës që e falënderonin për gjithçka kishte bërë për bijën e tyre. - Ka Zot,- tha Amarda duke parë sa ishin hidhëruar prindërit e saj,- sigurisht që ka Zot! - Ka Zot bijë,- thanë prindërit e saj thuajse njëzëri,- ndaj na dha një mundësi të dytë. - Ishte fati yt dhe yni bashkë,- foli i ati i mallëngjyer. - Ami, bija ime! Për pak më plasi zemra,- tha e ëma duke vendosur dorën e majtë mbi zemër. Amarda e pa e habitur. Ishte hera e dytë që ia thoshte këtë frazë. Ajo ishte në shtrat dhe e ëma fliste për veten. Ç’nënë ishte kjo? Egoiste? Oh, ishte shumë e lodhur për të bërë analizën e së ëmës. Pas pak do shkonin në shtëpi. 242 Elda Gjini Kur mendoi shtëpinë, për herë të parë Amarda bëri lidhjen e plotë me realitetin. E analizoi shpejt, duke vlerësuar reflektimin e tij në jetën e saj. - Ba, të lutem nuk dua ta marrë vesh askush për këtë incident të vogël. Duke kaluar gojë më gojë kush e di se ç’përmasa merr. Dhe në fakt, ishte vetëm një incident, asgjë më tepër. - Të njëjtën gjë tha edhe mamaja jote. Nuk do t’i themi askujt. Do shkojmë në shtëpi dhe do qetësohemi. - Asgjë nuk ka ndodhur,- tha Amarda,- asgjë! Prindërit e saj ishin të përlotur. Të dy falënderonin Zotin që nuk kishte ndodhur asgjë. Kur u kthyen në shtëpi, askush nuk e theu marrëveshjen e fshehtë për të mos folur as mes tyre për atë që kishte ndodhur. Ndoshta, duke mos folur, ishte më lehtë për ta lënë pas, madje për ta varrosur atë episod të shëmtuar të jetës së tyre. Vetëm buqeta me lule mbi komodinë i kujtonte episodin e hidhur, të cilin ajo donte me gjithë shpirt ta harronte. Lulet ishin aq të bukura, saqë i vinte keq t`i hidhte. Kush t`i kishte dërguar? Arbri jo. Vetëm Geri mund të vepronte në këtë mënyrë, ishte gjithmonë diskret. - Ami e mbusha vaskën, do lahesh zemër? Ke nevojë të çlodhesh. Po deshe vij të ta fërkoj shpinën. - Ma, nuk jam më fëmijë! Si nuk u lodhe duke më thënë përherë të njëjtën gjë? Soni, me zërin e saj të brendshëm, i pëshpëriti vetes se për të Ami do mbetej gjithmonë fëmijë. Kur mendonte për të bijën, ndjente një të therur në zemër. Sa më shumë rritej Amarda, aq më shumë ajo e donte dhe i përkushtohej. - Duhet të bësh një vizitë te kardiologu! Ti ke diçka nga zemra Soni.- i tha Sokoli, i cili e kishte vënë re disa herë këtë veprim të së shoqes. - Nuk është asgjë Koli. E kam nga mosha dhe brengat e shumta që na është dashur të kalojmë. Ti e di më mirë se kushdo se nuk kemi arritur lehtë këtu ku jemi. Prej kohësh 243 Më prit... e kam kuptuar se jam bërë më e ndjeshme, por nuk jam e sëmurë. S’kam nevojë për vizitë. Jam mirë dhe nuk ndjej as dhimbje e as lodhje. - Atëherë, përse herë pas here vendos dorën te zemra? Edhe ngjyra e fytyrës në këto raste të ndryshon. Dukesh e lodhur dhe e zbehtë. - S’di përse, por kur mendoj për Amin, dora ime shkon vetë mbi zemër,- ia ktheu të shoqit, i cili po e dëgjonte me vëmendje,- ndoshta ngaqë, Ami është vetë zemra ime. - Tani po bëhem xheloz, sepse për mua asnjëherë nuk e ke vendosur dorën mbi zemër. Kaq pak më do? Soni iu përgjigj me buzëqeshje dhe me një përqafim. Atij i pëlqeu përgjigja dhe hë për hë s’kishte pyetje të tjera. E shumta do t’i bënte edhe një herë të njëjtën pyetje. Asnjëherë nuk kishin debatuar. Pa dashje, ai mund ta kishte tepruar ndonjëherë me fjalë. E kishte zakon të bënte vërejte, por ajo gjithmonë i përgjigjej ëmbël. Vërejtjet e tij i zbatonte, për t’u bërë më e denjë për të shoqin dhe vajzën e tyre. Asnjëherë nuk i kishte thënë qoftë edhe një fjalë të vetme të pavend. Të afërmit i vlerësonin si çiftin më harmonik e të lumtur në rrethin e tyre, dhe me shaka u kërkonin formulën e lumturisë. Sokoli u thoshte se ishte thjesht fat. Vetëm se fati nuk i kishte ardhur si gjithë të tjerët nga toka, por nga qielli. Në ndonjë rast të tillë Soni mallëngjehej. Ç’do t’i kishte ndodhur po të mos kishte takuar Sokolin? Dhe kur se, në periudhën më kritike të jetës së saj. E pra, asaj po që i kishte rënë fati nga qielli. Amarda u zhyt në vaskë. E ëma kishte të drejtë. Po ndjehej e lehtësuar. Mori sfungjerin dhe nisi të fërkonte trupin ngadalë. S’e kishte me ngut. Pas muajve të tërë lodhjeje nga studimi dhe orët e pakta të gjumit, kohën e kishte me tepri. Për në fund linte gjithmonë shpinën. Duke zgjatur herë krahun e majtë e herë të djathtin, herë nga sipër e herë nga poshtë, i kujtohej kur ishte e vogël dhe e 244 Elda Gjini lante e ëma. I dukej se prej atëherë shpina e saj nuk ishte larë ndonjëherë aq mirë sa duhej. Gjithmonë i kushtonte shpinës së saj pjesën më të madhe të kohës. Shpesh e shihte edhe në pasqyrë këtë pjesë. Donte të ishte e sigurt që nuk kishte më nevojë për ndihmën e së ëmës. U shtang sapo u pa në pasqyrë. Nga shpatulla, deri në drejtim të ijëve kishte disa të nxira. I skeletosuri s’e kishte gënjyer. Kontrolloi në qafë, aty ku Geri e kishte puthur dhe pothuajse kishte ndjerë dhëmbët e tij. Aty nuk kishte nxirje aq të fortë sa në shpinë, por më tepër një hijezim të lehtë. Nuk e kishte parë, pasi ishte pjesa e pasme dhe e kishin zënë flokët. Kur ishte larë dy herët e fundit në dush e me të shpejtë, as i kishte shkuar mendja të shihej në pasqyrë. Mbështeti duart pas pasqyrës që ndodhej në anë të vaskës dhe përplasi kokën disa herë pas saj. Donte të ndjente dhimbje. Duhej. Vetëm kështu mund të shmangte ndonjë shpërthim të mundshëm të kokës. As që i shkoi ndër mend të shpëlahej siç duhej. U fshi me të shpejtë dhe u vesh. Sapo hapi derën e banjës pa të ëmën tek vinte me celularin e saj në dorë. - Foli Gerit!- tha ajo duke i zgjatur celularin Amardës, e cila qëndronte si e ngrirë në pragun e derës dhe meqë ajo nuk po reagonte, i tha për t`u shfajësuar,- i ra disa herë, dhe u ndjeva e detyruar ta hapja. Nuk dinte si të vepronte. E ëma qëndronte në këmbë si xhandare dhe nuk lëvizte pa e dëgjuar t’i përgjigjej Gerit. Soni donte dëshpërimisht që episodi i shëmtuar të lihej pas, dhe për këtë mënyra më e mirë sipas saj ishte që Amarda të mos shkëputej nga shoqëria. Ajo duhej të vijonte jetën sikur asgjë të mos kishte ndodhur. Nga ana e vet, Amarda nuk donte që e ëma të dyshonte. S’donte të përsëritej skena me dorën në zemër. Në fillim iu duk e ekzagjeruar. Kur e mendoi më thellë, kuptoi se shkaktarja për vuajtjet e së ëmës ishte ajo dhe askush tjetër. Por, jo me mërzitë e zakonshme. Dora mbi zemër tregonte sfilitje. Ç’të bënte? 245 Më prit... Kur e pa se nuk i mbetej zgjidhje tjetër u bind dhe mori celularin. Nuk mund ta mbyllte siç e kishte menduar, pasi Soni s’lëvizte prej aty. E hutuar nuk pa zgjidhje tjetër, veçse të kthehej në banjë, madje mbylli edhe derën. Në këtë mënyrë do linte përshtypjen se donte të fliste e qetë, pa e dëgjuar askush. - Ami, a je mirë tani? - Më dëgjo me kujdes Geri! Me lulet u mundove kot, nuk kam nevojë për to. E di si është puna? S’dua të ta dëgjoj më zërin në jetën time. Nuk dua të të shoh surratin, nuk dua të di asgjë as për ty e as për bëmat e tua. - Ami, të lutem mos e mbyll! Ami unë të kërkoj... unë të... Amarda përplasi fort celularin pas pasqyrës, aty ku më parë kishte përplasur kokën. Celulari s’i duhej më. Sa për pasqyrën as e ktheu kokën të shihte në ishte krisur a thyer. Nuk donte të fliste me askënd. Edhe së ëmës i tha se celulari nuk i hynte më në punë. Këtej e tutje do jetonte e pavarur prej tij. Soni e pyeti se ç’duhej të bënte po të vinin për ta takuar në shtëpi, siç kishte vepruar Klara. Amarda iu përgjigj se një mësuese nuk kishte nevojë të mësohej nga dikush, aq më pak nga ish nxënësja e saj. Soni e mori për shaka dhe nuk u mërzit. S’shqetësohej nëse Amarda i thoshte diçka të pakëndshme pas asaj që kishte kaluar. Atë e trembte ideja se e bija mund të strukej e mbyllej përfundimisht në guaskën e vet. Me të shkuar në dhomë Amarda shtyu derën dhe u mbështet pas saj. Ky vend ishte i saji dhe i askujt tjetër. Këtu nuk ndërhynte kush. Mbi komodinë, brenda një vazoje të madhe të zezë me ujë, Soni kishte vendosur lulet që i kishte dërguar Geri. I mori në duar dhe i bëri copash, duke i shpërndarë gjithandej nëpër dhomë. Ishte vetëm një hap larg çmendurisë. Nuk dinte cili i kishte bërë të keqen më të madhe: Arbri, Klara, apo Geri. Kur copëtonte lulet i dukej sikur 246 Elda Gjini shkëpuste lidhjet prej të treve. Kur përfundoi me to, hodhi sytë nga vazoja. Ajo nxinte mbi tryezën e bardhë. E mori vazon dhe e përplasi me sa forcë kishte pas murit. Muri u lag, ndërsa copërat e vazos u përhapën ngado nëpër dhomë. Nuk mund t’i lejonte vetes luksin e të menduarit për rrëmujën që kishte shkaktuar. Mendja dhe jeta e saj ishin shumë më rrëmujë. E ëma e dëgjoi dhe vrapoi për në dhomën e saj. Sokoli e ndali. Le të thyente ç`të donte, vetëm të qetësohej. Asgjë aty nuk vlente sa vajza e tyre. Soni vendosi dorën mbi zemër. Ajo nuk ishte aq e fortë për të duruar këto dhimbje të pafundme. Edhe gur po të kishte qenë do ishte copëtuar. Sokoli u prek kur e pa të shfaqej aq e brishtë dhe e përqafoi. Edhe ai kishte nevojë të ngushëllohej në krahët e së shoqes. - Ardhka një kohë,- tha ai,- kur fëmijët bëhen të mëdhenj dhe prindërit ndjehen të vegjël. Jemi si dy fëmijë dhe nuk dimë ç`të themi e ç`të bëjmë. Mos është më mirë ta çojmë te psikologu? - Është gjëja e duhur, por duke njohur natyrën e saj, jam e sigurt se nuk do pranonte kurrë. - Po ç`të bëjmë? Të rrimë duarkryq? - Të ulemi e ta peshojmë më mirë. Duhet të ketë një zgjidhje. - Po, na mbetet vetëm ta gjejmë. - Kjo është dhe pjesa më e vështirë. Amarda u ndje e sfilitur. Duhej të shtrihej. Mbi mbulesën e bardhë të shtratit disa copëra nga vazoja dukeshin si të nxirat në shpinën e saj. Kapi me kujdes e me radhë katër cepat e mbulesës, i bashkoi në një dhe e hodhi jashtë nga dritarja që ishte hapur. Më pas e mbylli dritaren, perdet e trasha, dhe u shtri. Pas pak minutash ishte në gjumë të thellë. E ëma erdhi në dhomë dhe e mbuloi. Mblodhi copërat e vazos, lulet dhe fshiu murin me pecetë të thatë. Kur dhoma mori pamjen e zakonshme, u afrua tek Amarda, i ledhatoi flokët dhe u 247 Më prit... largua. Para se të dilte nga dera ktheu kokën pas. Ajo ishte vogëlushja e saj, që, sa më shumë rritej, më shumë vend i zinte në zemër. Frikësohej kur mendonte se do vinte një ditë kur ajo të mos kishte më vend për askënd tjetër. Edhe tani, pas shtatë vitesh, Amarda vriste mendjen për të gjetur domethënien e luleve. Geri nuk vepronte pa një arsye të fortë, as pa një qëllim të caktuar. Ai nuk i futej një rruge pa pasur objektivin se ku donte të arrinte. Nuk ishte njeri i udhëkryqeve, as i dilemave. Mos kishte dashur t`i kërkonte të falur? Ishte vetëm një hipotezë. Në dymbëdhjetë vitet që e kishte pasur shokë klase, nuk e kishte dëgjuar t’i kërkonte të falur ndokujt. Pra, kjo hipotezë rrëzohej përfundimisht, pasi nuk gjendej qoftë edhe një rast i vetëm për ta vërtetuar. Mos ishte një veprim për t’i treguar se e donte? Hipotezën e dytë e fshiu në çast. Një njeri i tillë me siguri nuk dinte të dashuronte. Në një nga ato mbrëmjet që organizonin herë pas here në kohën e gjimnazit, kur ishin duke vallëzuar, Geri i kishte pëshpëritur vargjet e këngës në sfond, për t’i shprehur ndjenjat e tij, dashurinë e zjarrtë që sipas fjalëve ndjente për Amardën. Ajo iu përgjigj në po të njëjtën linjë, duke i thënë se i mungonte veshi për muzikë dhe shija për vargjet. Ndaj i sugjeroi të hiqte dorë, pasi ishte një rast i pashpresë. Vallëzimi dhe biseda ishin mbyllur njëherësh. Herën e dytë që Amarda i bëri keq vetes zgjodhi ujin si xhelatin e saj. Rastësia e solli që dikush ta ndihmonte, një djalë i ri. Ishte peshkatar dhe notar i zoti. Ai rrezikoi seriozisht jetën e vet për ta nxjerrë nga uji i rrëmbyer i lumit Shkumbin. Prindërit e Amardës i thanë se meritonte një shpërblim për mirësinë që u kishte bërë. Varfëria e skajshme në të cilën jetonte, duhej ta bënte të priste me padurim marrjen e shpërblimit, qoftë edhe modest. Por, për habinë e tyre ai u qe përgjigjur me shaka të mos i luteshin kot, s’mund t’ua merrte të bijën për grua, pasi ishte i martuar, madje me fëmijë. Por do t’i kërkonte 248 Elda Gjini të shpëtuarës t’i kuronte dhëmbët falas binjakëve të tij, të cilëve hë për hë nuk u kishte filluar akoma mbirja. Dukej sikur jeta me vështirësitë e saj e kishte mposhtur, por ai kishte parimet e tij: Bëj mirë dhe mos kërko e as mos merr gjë në këmbim, sepse edhe fati do të të japë fat e mirësi, pa të kërkuar asgjë. Më pas ai ishte zhdukur nga spitali. Dhe ata nuk morën vesh asgjë për të, madje nuk i mësuan as emrin. - Jo vetëm të shpëtoi jetën, por të dërgoi edhe lule.- iu drejtua Soni së bijës me një buqetë të madhe me lule në dorë. U kërkoi infermiereve një vazo dhe i vendosi menjëherë lulet në ujë.- Mendo sikur të ishte beqar! Me siguri në këtë fazë të jetës të së bijës, do preferonte më tepër një dhëndër peshkatar që jetonte në skamje, por që kishte parimet e veta, sesa një djalë me një të ardhme të ndritur para tij, por që nuk dinte t’ia çmonte të bijën. Ishte tradhtia e tij e radhës që e kishte bërë Amardën t’i mërzitej jeta. Kishte marrë furgonin dhe ishte nisur për në shtëpi. Shoferi i furgonit tregonte se ajo gjithë rrugës kishte qarë. Kur kishin arritur në Rrogozhinë, mbi urën e lumit Shkumbin, ajo i kishte kërkuar shoferit ta ndalonte pak furgonin sepse nuk ndjehej mirë. Ai nuk ia kishte bërë fjalën dy. Amarda ishte afruar te parmakët e urës dhe ishte mbështetur pas tyre. Më pas askush nuk po e shihte, megjithëse të gjithë ishin duke e kërkuar me sy. Ku ishte zhdukur aq shpejt? Shoferi dhe pasagjerët zbritën të alarmuar nga furgoni, por nuk mund të bënin asgjë për ta shpëtuar, vetëm të kërkonin ndihmë. Binte një shi i lehtë, ndërsa lumi ishte i rrëmbyer si kurrë më parë. Në një krizë paniku ata të gjithë njëzëri thërrisnin për ndihmë. Por, një peshkatar symprehtë e kishte parë vajzën para thirrjes, madje edhe para zbritjes së tyre. Ia kishte dalë mbanë ta nxirrte në breg. Shoferi ishte i pari që mobilizoi pasagjerët. Tani, jo vetëm vajza, por edhe djali kishte nevojë 249 Më prit... për ndihmë. Me vështirësi i ngjitën dy të rinjtë në furgon dhe i shpunë urgjent në spitalin e qytetit. Gjatë rrugës, kur të gjithë pasagjerët mendonin për shëndetin e dy të rinjve, një grua e moshuar rrihte tjetërkund me mendjen e vet. Asnjëri prej tyre nuk duhej të tregonte se vajza ishte hedhur me dashje, se në fund të fundit askush nuk e kishte dëgjuar që ajo ta pohonte me gojën e vet. Të gjithë pranuan në heshtje se do t’i bindeshin fjalës së saj. Në atë furgon çdokush kishte të drejtë të ndihej nga pak hero. Ata i kishin marrë dy të rinjtë në krahë dhe i kishin vendosur në sedilje. Vetë rrinin në këmbë dhe përpiqeshin t’i ndihmonin si të mundnin. Asnjëri prej tyre nuk kishte vijuar rrugën e nisur. Vajza ishte e bukur, e bukur si dritë. Ndërsa djali me pamjen e vet të fuste në botën e përrallave. Tek e shihje ashtu, gjysmë të zhveshur të dukej si princi i përrallave, të cilin shtriga e ligë e kishte shndërruar në peshkatar. Po Geri ku e kishte mësuar që ajo ishte në spital pothuajse menjëherë pas shtrimit të saj? Mos i kishte vënë njeri nga pas për ta ndjekur? Kjo i kallte tmerr. Dhe nëse ishte e vërtetë se lulet i dërgonte ai, ç’donte të thoshte me anë të tyre? Ajo kishte më shumë se një vit që as e kishte parë dhe as dinte gjë për të. Sa për herën e tretë, nuk ishte nevoja t’i vinte njeri nga pas për të mësuar se ishte shtruar në spital. Në internet mund t’i gjeje lajmet në çdo kohë. Dhe për më tepër, Klara do ishte kujdesur që t’i përditësonte lajmet me ndodhi të reja por edhe me të vjetra. Se ç’kishte diçka ai njeri që e trembte. Nëse donte t’i dhuronte lule, përse nuk e bënte në një ditë të gëzueshme, për shembull për ditëlindje, apo në një ditë tjetër feste? Në mendje i feksi një tjetër kujtim, fjalët që i kishte thënë Geri në mbrëmjen e maturës: Të kanë lënë pas dore? Po edhe në qendër të vëmendjes nuk je. Pra, ja dhe strategjia e tij. Ai qëmtonte rastet në të cilat Amarda ishte më e dobët. Ajo i bënte keq vetes kur ndihej 250 Elda Gjini e vetmuar dhe e braktisur. Pikërisht atëherë mund të thyhej më lehtë. Dhe nëse të gjithë i kishin sytë te shëndeti i saj, ajo do kthente kokën nga lulet dhe do mendonte për dërguesin anonim të tyre. E ku mund të gjesh më mirë se ai që të kujton atëherë kur ke më shumë nevojë? Tri buqetat e luleve visheshin nga misteri, njëlloj si dërguesi i tyre. Ndoshta ekziston vetëm një pyetje që ia vlen: A ishin dërguar me dashuri?
No comments:
Post a Comment