Posa iu afrua Soni dhe Sokoli, Amarda u buzëqeshi. Ishte bukur t`i shihte prindërit e saj bashkë dhe pranë saj. Ata ishin njerëzit më të afërt për të. Pavarësisht gabimeve, ata i qëndronin pranë, e donin dhe e mbështesnin pa kushte. I shihte dhe e quante veten me fat që i kishte.
Pasoi një lumë fjalësh përkëdhelëse dhe dashamirëse të të dyve, përgjatë të cilave ajo s’dëgjoi asnjë. Ishte prekur vetëm duke parë fytyrat e tyre të ëmbla, ishin më të dashura dhe të këndshme se fjalët. Më pas, ata e përqafuan me shumë dashuri e ngrohtësi. Ishte përqafimi i saj i preferuar i fëmijërisë, përqafimi tresh, gjatë të cilit ajo u tregonte atyre se i donte njësoj, ndërsa ata se e donin më tepër se gjithçka në botë.
- S’mund të rri më këtu. Përse nuk i kërkoni mjekëve të na lejojnë të shkojmë në apartament? Do jemi më mirë. Edhe ti ma ke nevojë për pushim.
Soni e pa me habi. Ku e dinte e bija se ajo kishte nevojë për pushim? Mos e kishte dëgjuar në kohën kur e pandehte të pavetëdijshme dhe i kishte folur? Amarda e pa në sy të ëmën dhe i buzëqeshi sërish me shumë dashuri.
- Dukesh shumë e lodhur. Them se e meriton të qëndrosh në apartamentin që me mundim të madh po i paguan këstet mujore. Lëre mësimin për ca ditë, fundja nuk e ke bërë kurrë. Nxënësit do të të urojnë. Për këtë të sigurojë në emër të gjithë viteve të eksperiencës sime si nxënëse.
Vetëm pas këtyre fjalëve Soni u qetësua. Ami s’e kishte dëgjuar. Këto fjalë ia kishte thënë të shoqit dhe jo së bijës. Ishte vetëm një rastësi që ato mendonin në të njëjtën mënyrë. Mund të qëndronte e qetë. Sekretet e saj ishin të sigurta dhe ajo mund t’i merrte me vete në varr.
Mbrëmja i gjeti të tre në apartamentin e tyre. Sokoli qëndroi vetëm atë natë dhe të nesërmen u kthye në fshat. Mes tij dhe së shoqes situata dukej e nderë dhe kjo ishte e padurueshme për të. Ndoshta, ajo për të cilën kishin nevojë ishte hapësira dhe koha. Vetëm nëse i shfrytëzonin siç duhej këta elementë, gjithçka mund të kthehej si më parë.
Hë për hë ai ndjente se diçka ishte thyer mes tyre. Shpresonte të mos ishte përfundimtare. Në të mirë të të treve duhej gjetur gjuha e përbashkët. Për momentin i dukej e pamundur. Plagët i kishte akoma të pambyllura dhe ndjente dhimbje. Por, në të njëjtën mënyrë edhe ai kishte lënduar të shoqen. Nuk ishte luftë, që të krenoheshin me plagët që i kishin shkaktuar tjetrit. Mund të krenoheshin vetëm nëse mes tyre gjithçka kthehej si më parë. Nisur nga fjalët e fundit që kishin thënë, pajtimi mbetej vetëm ëndërr. Ama, ishte një ëndërr e bukur.
Qortoi veten për mënyrën si parafytyronte të ardhmen. Nuk ishte në moshën e sajimit të situatave të paqena në mendjen e vet. Më mirë të kthehej me këmbë në tokë. Le të shpresonte që e bija të fitonte sërish aftësitë lëvizore të duarve dhe që gjendja shëndetësore e së shoqes të stabilizohej.
Amarda i lëvizte duart shumë pak dhe me mjaft vështirësi. Akoma nuk kishte kaluar në atë fazë me ide fikse, nëse duart e saj do të aftësoheshin për t’iu kthyer punës si më parë. Ishte ende nën efektin e qetësuesve. Me gjithë përpjekjet që bënte, trurin e kishte gjysmë të mpirë dhe s’arrinte të kuptonte përse Arbri nuk po vinte për ta takuar. Për më tepër ai nuk i kishte bërë as një telefonatë. Dora-dorës po e pushtonte ankthi. Ishte e vendosur të mos e jepte veten. Ç’mund të bënte? Mendimet pa veprime konkrete s’do ta shpinin askund.
Diçka ka ndodhur, thoshte me vete, nuk është e mundur që Arbri të më ketë harruar. Por, se çfarë mund të kishte ndodhur, ajo nuk e dinte. Edhe kur i kishte kërkuar të largohej nga apartamenti, madje edhe kur ishte treguar e prerë se e donte një herë e mirë jashtë jetës së saj, Arbri asnjëherë nuk ishte ngutur për të thënë fjalën e fundit. Sipas tij duhej të flisnin më me qetësi, më vonë. Por a nuk ishte që tani tepër vonë?
Të jetonte pa Arbrin ishte si të mos jetonte. Me Arbrin jeta ishte jetë, pa të jeta ishte vdekje. Një dashuri e madhe si e tyrja nuk mund të kthehej krejt papritur në asgjë. Zemra i thoshte se ai ndjente për të më shumë se kurrë. Do t’i jepte kohë. Fundja, a nuk shëron koha çdo plagë?
Ndoshta edhe asaj i duhej kohë. Pa u qartësuar më parë me veten, s’mund të qartësohej për lidhjen me Arbrin. Një lidhje varësie ishte krejtësisht e pavolitshme. Të gjitha gabimet që kishte bërë në jetë kishin vetëm një shkak, varësinë e saj ndaj Arbrit. Duhej të gjente një rrugë të mesme. Të jetonte gjithë jetën me të, por jo vetëm për të, për vete. S’duhej të krijonte varësi prej tij. Sa e lehtë për t’u thënë!
Pikërisht atëherë kur mendoi se po merrte veten, mësoi për vdekjen e Klarës. Ende i dukej e pabesueshme. Nëse do kishin qenë në vendet e njëra-tjetrës, me siguri Klara do kishte hedhur valle e lumtur mbi kufomën e saj. Përse atëherë nuk ndjente asnjë lloj kënaqësie? A nuk ishte Klara ajo që e kishte shtyrë deri në çmenduri? A nuk ishte Klara ajo që e kishte bërë të mos e donte më jetën?
Për orë e orë me radhë u pushtua nga një valë zemërimi i pamatë, por këtë herë jo ndaj Klarës, ndaj vetes. Ja përse nuk arrinte asnjëherë të ishte plotësisht e lumtur. Ajo nuk kënaqej, madje hidhërohej nga fatkeqësitë që pësonin të tjerët. Përse dreqi e mori ishte kështu? Ku kishte shkuar gjithë ajo neveri, gjithë ai mllef, madje gjithë ai tërbim që kishte ndjerë ndaj Klarës?
Urreu veten, mënyrën si e kishin edukuar. Ajo nuk ishte destinuar për këtë botë. Jeta për të cilën e kishin përgatitur nuk ekzistonte veçse në libra. I dukej se jetonte jashtë realitetit dhe jashtë kohës. Gjithë ky absurditet e revoltonte aq shumë, sa nuk dinte ç’të bënte për t’u qetësuar.
Në dreq të shkonin të gjitha. Ajo kështu ishte dhe përfundimisht nuk mund të bënte asgjë për të ndryshuar. Sa ishte sfilitur për t’u përmirësuar! Ndërsa tani... Vetëm tani po bindej se çfarëdolloj përpjekjeje kishte qenë e kotë. E përse të sfilitej për t’u bërë e denjë kur jetonte në një botë që s’ishte e tillë?
Kur dallgët e urrejtjes ndaj vetvetes u qetësuan dhe revolta ia la vendin logjikës së kulluar, ajo u vendos përballë shëmbëlltyrës së vet. Ndjehej krenare. U ishte mirënjohëse prindërve për mënyrën si e kishin edukuar. Pavarësisht fëlliqësive që përmbanin fjalët dhe veprimet e të tjerëve që ishin përreth saj, ajo kishte mbetur vetvetja.
Në jetë me të drejtë mund të synosh për të arritur shumë, por të shohësh veten në sy dhe të mos ekzistojë askush dhe asgjë që të detyron të përskuqesh e turpëruar dhe të ulësh sytë përdhe, është një fitore më vete.
Pasi e peshoi mirë situatën, vendosi t’i telefononte mamasë së Klarës për ta ngushëlluar. U habit me ftohtësinë që mori si shpërblim të sinqeritetit dhe keqardhjes së saj të sinqertë. U mundua ta kuptonte dhimbjen e madhe të një nëne. Nga njëra anë vdekja dhe morti i çelur në shtëpi, ndërsa nga ana tjetër trupi i Klarës qindra kilometra larg tyre.
S’arrinte të kuptonte përse i nevojitej aq shumë kohë mjekësisë ligjore për të kryer autopsinë e Klarës e për ta dërguar më pas trupin e saj pranë familjes. Ftohtësia e mamasë së Klarës në mënyrë indirekte po e akuzonte pa të drejtë si fajtore për vdekjen e së bijës.
Po cili ishte vrasësi i vërtetë i Klarës? Amarda ende nuk ia kishte bërë këtë pyetje vetes. Dukej se anestezia e kishte bërë trurin e saj që hë për hë t’i merrte xhirot ngadalë. I duhej ca kohë për t’u rikthyer në gjendjen e mëparshme. Do duhej që pastaj të risillte në sytë e mendjes vegimet e dikurshme në lidhje me vrasjen e Klarës, dhe kjo ishte tepër e dhimbshme, madje sfilitëse. Pas asaj që kishte kaluar Amarda, një traumë e re mund të rezultonte fatale.
Ajo mësoi rastësisht për ndërhyrjen që kishte kryer e ëma në zemër. I dukej e pabesueshme. Në fillim u habit më tepër nga fakti që s’kishte pikasur asgjë. Më pas i dukej e pabesueshme se si mamaja e saj ishte ngritur nga shtrati, ishte larguar nga spitali për të qenë pranë, madje në dispozicion të së bijës.
Kur Amarda ishte e vogël, i thoshte shpesh së ëmës se dashuria e saj për të ishte më e madhe nga gjithçka në botë. Soni qeshte dhe i përgjigjej se ishte e pamundur. Dashuria e një mamaje për fëmijën e vet ishte disa herë më e madhe se dashuria e fëmijës për të ëmën. Amardës i vinte plasje. Ajo s’imagjinonte se mund të ekzistonte një dashuri më e madhe se ajo që gjallonte në zemrën e saj.
Me kohën, ishte bindur mbi vërtetësinë e asaj që i kishte thënë e ëma. Dhe sot, në vend që të kënaqej, apo të ndihej krenare që ajo e donte deri në vetsakrificë, shqetësohet. Më tepër se për shëndetin e saj fizik, shqetësohej për shëndetin mendor. Ç’mund të ndodh me një njeri që nuk mendon aspak për vete? Ç’do të ndodhte këtej e tutje? Nëse ajo kishte arritur të mos llogariste veten, kjo do të thoshte telashe në horizont.
Soni kishte qenë gjithmonë posesive ndaj së bijës. Fillimisht shfaqej si kujdes, por më pas ishte kthyer në diçka që gati-gati ia zinte frymën. Po tani? Një shkëndijë mizore iu ndez papritur në kokë. Nuhaste dorën e saj në mungesën e Arbrit. Sa do donte të ishte duke gabuar!
Sikur të bëhej fjalë për dikë tjetër, ishte e gatshme t’ia tregonte vendin. Këtë herë ishte e vendosur të luftonte dhëmbë më dhëmbë me atë që do të përpiqej ta largonte nga dashuria e saj. Nuk besonte se jeta do tregohej sërish bujare. Sa herë kishte rendur drejt vdekjes, jeta e kishte tërhequr fort. Jo vetëm kaq, por ia kishte kthyer edhe Arbrin. Ç’mund të kërkonte më tepër?
Këtë herë nuk bëhej fjalë për një njeri çfarëdo, por për nënën e saj. Për të Amarda do kishte gjithmonë një vend të veçantë në zemër. E ëma ishte sinonim i dashurisë. Nëse dikush e pyeste kur ishte e vogël se ç’ishte dashuria, ajo përgjigjej: Dashuria është mami im. Dashuria është ta duash mamin shumë-shumë-shumë.
Megjithatë, s’do ta lejonte të ëmën ta trajtonte si fëmijë. Por, as nuk donte që ta lëndonte. Kjo s’kishte lidhje me ndërhyrjen që kishte kryer ajo në zemër. Dashuria e madhe që ndjente për të i sugjeronte kujdes. Për asnjë arsye në botë s’duhej t’ia thyente zemrën. Nëse do ta bënte, qoftë edhe pa dashje, e para që do të vuante, madje thellësisht, ishte vetë Amarda. Shqetësimet e Amardës mund të ishin të pafundme, por një prej tyre nuk ishte thjesht dhe vetëm shqetësim. U zgjua vetëm dy orë pas mesnate dhe s’u përgjum më. Qetësuesit e kishin humbur efektin e tyre. Realiteti tani i shfaqej plotësisht i zhveshur. Ishte mizor. Me dhjetëra, madje me qindra herë i drejtoi vetes po ato pyetje, pa marrë as edhe një përgjigje të vetme: A do shërohen plotësisht duart e mia? A do t’i lëviz si më parë? Nëse po, sa kohë do të kalojë deri atëherë? Nëse jo, si do ia bëjë për të punuar? A mund të jetojë pa ushtruar profesionin tim?
Kjo ide fikse e godiste pa ndërprerje në kokë, si një çekan. Në pesë të mëngjesit u ngrit nga shtrati. Mori lojën formuese me pjesëza dhe e hapi mbi dyshemenë e studios. Në të ishin plotësuar dhe ngjitur vetëm katër pjesëzat anësore. I përhapi të gjitha mbi dysheme. Për disa minuta i pa ashtu të hedhura përtokë e pa kujdes. Kështu si këto pjesëza ishte rrëmujë edhe jeta e saj, por mbi të gjitha ajo.
Nga duhet t’ia niste për të vendosur rregull? Kush e dinte edhe për sa kohë akoma nuk do ishte në gjendje për të shkuar në punë? Këtë herë u mundua ta merrte lehtë. Çdo e keqe sjell edhe një të mirë nga pas. Do kishte kohë të lirë si kurrë më parë. Kështu, mund të mendonte dhe të vendoste rregull në mendjen dhe në jetën e saj. E pa të udhës që gjatë kësaj periudhe të mos dëgjonte askënd veç zërit të mendjes dhe të shpirtit të vet. Nëse dëgjon të tjerët, më pas zërat sfumohen mes tyre dhe nuk arrin të dallosh zërin tënd.
Ku dhe në çfarë kishte gabuar? Pyetjet kërkonin përgjigje dhe ajo duhej t’i gjente, patjetër. Nëse nuk lante një herë e mirë llogaritë me të shkuarën, s’mund të bënte përpara.
Sado të mëdha të ishin gabimet që kishte bërë karshi vetes, apo të tjerëve, duhet të gjente një zgjidhje për to. Zgjidhja që kishte bërë plot tri herë për t’u dhënë fund problemeve e bënte të turpërohej nga vetja dhe dobësitë e saj. Ishte betuar mbi gjënë më të shtrenjtë, mbi dashurinë e saj, që s’do ta çonte më nëpër mend të kryente veprime të tilla. Ajo kishte mjaftueshëm guxim dhe forcë për të vendosur rregull në jetën e vet. Madje, mund të shlyente edhe gabimet e së shkuarës.
Kur solli ndër mend këtë frazë të fundit, i erdhi plasje. Edhe kur ishte vetëm, zëri i të tjerëve ishte në mendjen e saj. Pasoi një çast qetësie e më pas i tha vetes: Arbri nuk është të tjerët, ai është dashuria ime e madhe, dashuria ime e vetme e megjithatë, mendimet e tij janë të tijat. Unë duhet të përpiqem të mendoj me kokën time. Nëse nuk do kisha dëgjuar zërat e të tjerëve, s’do kisha bërë atë që bëra.
Fytyra e Amardës mori papritur një shkëlqim rrëzëllitës. Prej ditësh kishte qenë e menduar dhe e ngrysur. Në mendje i endeshin fijet e pafundme të kujtimeve, të cilat me t’u bërë të gjitha së bashku, e çonin pashmangshmërisht në një pikë të vetme, te dashuria e saj.
Sa bukur është të kujtosh dashurinë e parë! Pyet shpesh veten se ç’e bën aq të veçantë. Nis me rrahjen e parë të zemrës me forcë. Atëherë kupton se megjithëse ajo është brenda nesh, është një qenie më vete. Dashuron një qenie tjetër me tërë forcën e vet. Në të njëjtën kohë na bën të lumtur e na brengos. S’mund ta kontrollojmë zemrën. Ajo është programuar e tillë që nga zanafilla e saj. Nëse e quajmë me përçmim thjesht dhe vetëm një muskul, ajo kundërpërgjigjet, por jo ashpër. Kundërpërgjigjet ëmbëlsisht. Ajo është njëkohësisht motori i trupit dhe i shpirtit tonë. Ajo pompon gjakun deri në ekstremet e trupit tonë, së bashku me të dashurinë. Dhe ne ndjejmë. Dashurojmë me çdo qelizë të trupit. Krejt papritur na zgjohet shpirti poetik:
Mendim’i parë kur zgjohem,
I fundit kur fle.
Të ndjej në çdo frymëmarrje,
Për ty zemra rreh.
Çdo pjesëz së cilës ajo i gjente vendndodhjen dhe e ngjiste, i sillte ndër mend një momenti të së shkuarës me Arbrin, por që për fat të keq nuk kishte ditur ta jetonte. Kështu, përpara saj ato qindra pjesëza klithnin njëzëri, deri në përgjërim: Përse s’na dhe jetë?! S’dinte të përgjigjej. Pavarësisht se tani dëshironte me shpirt të kthehej në të shkuarën, ishte e pamundur.
Ishte e gatshme të zbatonte idenë e Arbrit, të cilën e kishte quajtur përherë të çmendur. Të korrigjonte gabimet e së shkuarës për t’iu kthyer e qetë së tashmes. Do kishte bërë gjithçka për ta pasur më pranë vetes, që ai të mos kishte krijuar distancë prej saj. Ishte e gatshme të pranonte me zë të lartë para vetes se kishte gabuar.
Edhe kjo nuk e shpinte askund. Koha s’mund të kthehet pas dhe askush nuk ka mundësi të korrigjojë gabimet e veta. E shumta, do arrinte të mësonte prej tyre. Po a do t’i vlente? Sigurisht që ia vlente, për të mos gabuar rishtazi.
S’mund të jemi të përsosur, madje edhe nëse përpiqemi ditë e natë për t’ia arritur. Por, është më mirë të pendohemi për diçka që e kemi thënë, se për diçka që s’kemi pasur guximin ta themi. Përtypet më lehtë pendimi për një veprim të kryer gabim, se për një mosveprim. Kështu, gjithçka që i dilte si detyrë Amardës ishte as më shumë e as më pak se detyra e kujtdo në jetë. Të jetonte jetën e vet plotësisht, pa e shpërfillur dhe pa e shpërdoruar.
Njëra nga pjesëzat i kujtoi adresën që i hapi Arbrit në facebook, por që asnjëherë nuk iu shërbeu për t’i afruar më tepër. Sa e sa diskutime e ngatërresa të kota. Net të tëra pa gjumë në pritje të qetësisë së mëparshme. Përse vallë s’kishte gjetur mënyrën për ta shijuar këtë eksperiencë deri në fund?
Një pjesëz tjetër i kujton përpjekjet e kota të Arbrit kur vendosi t’i mësonte t’i jepte makinës me Benzin e të atit. Edhe kjo eksperiencë, për fat të keq, në vend që t’i afronte i largoi. Problemi më i madh i Amardës ishte në ndërrimin e marsheve. Pothuajse asnjëherë s’ia dilte mbanë. Të bërtiturat e Arbrit se po i shkatërronte makinën e të atit e bën të humbiste durimin. Frenoi menjëherë makinën dhe kokat e tyre për pak sa nuk arritën te xhami i përparmë. Përplasi derën me forcë dhe u kthye në këmbë, pavarësisht këmbënguljes së Arbrit për të hipur në makinë.
Është e vendosur që të përfundojë bashkimin e pjesëzave dhe të përballet një herë e mirë me të shkuarën, por mbi të gjitha me veten. Sa shumë ka gabuar! Në vend që të përpiqej t’i gjente dhe t’iu jepte zgjidhje problemeve, i fshihte nga sytë e mendjes, siç vepron struci me kokën e vet duke e futur nën rërë posa i shfaqet një rrezik.
Soni s’mund të rri pa ndërhyrë. Qëllimi i saj është të trazojë mendjen dhe shpirtin e së bijës, dhe ta largojë sa më parë nga Arbri. Ajo nuk tërhiqet pa përmbushur deri në fund qëllimin e vet. Megjithëse Amarda do të qëndrojë vetëm, nuk mund t`i kërkojë së ëmës të largohet. Kështu, në vend që të dëgjojë veten, zërat bashkohen dhe s’arrin të kuptojë ku mbaron njëri e ku nis tjetri. Fijet e mendimeve të cilat me zor i ka endur, nisin të ngatërrohen rishtazi. Soni nuk e lë të qetë që të ketë mundësinë të reflektojë. Ky është edhe qëllimi i saj. Sa më konfuze të jetë Amarda, aq më e lehtë do jetë për ta bindur.
- Po të më dëgjosh mua, duhet ta marrësh atë pamje dhe ato pjesëza dhe t`i vërvitësh tutje. Janë vetëm sajesa dhe asnjëra prej tyre s’përmban asgjë të vërtetë. Arbri është vetëm një pengesë për ty. Ai është një ferrë që të është ngatërruar keqas nëpër këmbë dhe nuk të lë të bësh përpara. Nuk të ka lënë kurrë të qetë, të ka kushtëzuar jetën, zgjedhjet, ka kushtëzuar gjithçka pa të lënë dorë të lirë për të vendosur.
- Dakord ma,- iu përgjigj ajo duke u përpjekur të ruante qetësinë,- unë e dëgjova mendimin tënd dhe e respektoj, ashtu si të respektojë edhe ty. Por, meqenëse është jeta ime, besoj se kam më shumë detyrime ndaj vetes, ndaj mendimeve dhe ndjenjave të mia, sesa ndaj mendimeve të të tjerëve, përfshi këtu edhe mamanë time.
Amarda mundohet të kujtojë diçka të bukur, por nuk mundet. Fjalët e së ëmës, pavarësisht përpjekjeve titanike për të mos i marrë parasysh, zgjuan tek ajo atë pjesë të kujtimeve që hë për hë ishte munduar t’i linte mënjanë. Secila prej pjesëzave tani i duket e larë me gënjeshtra, me dhimbje, tradhti.
- Dëgjo bija ime! Jeta është jotja dhe ti mund të bësh me të ç`të duash. Unë të them se ti nuk duhet ta falësh Arbrin për çfarë të ka bërë. Nëse një njeri e fal një herë, atëherë do të të duhet ta falësh për gjithë jetën tënde. Shiko ku ke arritur! Shiko si je katandisur! Ai të ka vrarë bija ime, por të ka vrarë me duart e tua. Kështu, asnjë gjykatë në botë s’mund ta dënojë, ndërsa ti po. Lëre një herë e mirë dhe më beso, do të jetë sikur të heqësh një masë tumorale nga trupi dhe shpirti yt.
Amarda nuk i ktheu përgjigje së ëmës. Vetëm para pak minutash i kishte thënë se çfarë mendonte. E njihte mirë dhe e dinte se ajo nuk hiqte dorë nga e veta. Tani për tani detyra e Amardës ishte të dëgjonte zërin e mendjes dhe të shpirtit të vet. Pavarësisht qëllimit të madh që i kishte vënë vetes, sytë iu përlotën. Ndoshta e ëma nuk kishte plotësisht të drejtë, por nuk ishte as tërësisht gabim.
Pas orësh të tëra përkushtimi secila pjesëz ishte ngjitur në vendin e vet. Amarda e vari në mur dhe u ul për t’iu gëzuar suksesit. Duart i kishte të tejlodhura, madje të sfilitura. Dhimbja tashmë e kishte kaluar bërrylin dhe ishte duke përparuar edhe më. Mjeku e kishte këshilluar të mos ngrinte pesha, të mos bënte lëvizje të menjëhershme. Plagët s’duhej të lageshin absolutisht. Fashoja e ndihmonte për të mbajtur kyçet e duarve shtrënguar e të palëvizshëm, kështu dhimbja reduktohej pjesërisht. Kjo ndoshta vlente në ato raste ku ajo ishte përqendruar në diçka tjetër.
Kishte veshur një bluzë me mëngë të gjata e të gjera, kështu fashat strukeshin mirë nën të dhe nuk i vrisnin sytë. Ato dëshmonin mizorisht dobësinë e saj dhe paaftësinë për t’i bërë ballë vështirësive të jetës. Sa e lehtë është të vendosësh rregull në objektet konkrete, ndërsa kujtimet, mendimet, ndjesitë janë që të gjitha si era. Bën t’i kapësh e të shkasin mes gishtash dhe kështu i ke humbur përgjithmonë.
No comments:
Post a Comment