Në zgjim ndjehej e përhumbur. Sikur të ishte vetëm një ëndërr! Fatkeqësisht nuk ishte. I duhej të fliste me dikë, përndryshe koka atëherë kur nuk e priste, do t’i shpërthente nga presioni i madh i mendimeve të ndrydhura brenda saj. Patjetër duhej të fliste me dikë, por me cilin? Nuk ishte e sigurt nëse dikush do ta kuptonte, por sidoqoftë ia vlente ta provonte.
Telefonoi të atin. Ai zgjohej herët, ende pa rënë drita. Zëri i tij oshëtinte si të përplasej në një ambient të zbrazët. Amardës iu duk e çuditshme. E pyeti ku ishte. Ai iu përgjigj se zëri oshëtinte ngaqë ishte në kabinën telefonike. I ati e harronte telefonin vend e pa vend, si ishte e mundur ta merrte me vete në banjë? U kujtua për telefonatat e shumta që ajo kishte bërë nga i njëjti vend për vite me radhë, ndaj i ati e quante kabinë telefonike. Edhe Arbri ankohej vazhdimisht se nuk e dëgjonte mirë.
Në zërin e tij kapi diçka të çuditshme. Nuk ishte prej zbrazëtirës, por diçka tjetër, të cilën s’mundi ta shquante qartë, megjithëse po sforcohej shumë për ta zbuluar. Ftohtësi, ja se çfarë arrinte të përçonte kjo telefonatë. Donte të fliste me të ëmën, por Sokoli i tha se ishte në gjumë të thellë. Sapo të zgjohej, me siguri ajo vetë do kërkonte të fliste me të. Kishte ditë pa ia dëgjuar zërin së ëmës. Ajo i kishte dërguar disa mesazhe, siç vepronte zakonisht. Nëse telefononte Amardën dhe telefonin celular e kishte fikur, atëherë ajo i dërgonte një sms, për t`i thënë atë që kishte ndër mend.
Sipas saj, për gjithçka ekzistonte koha e duhur dhe për asnjë arsye nuk duhej të zhvendosej në një kohë tjetër të mëpasme. Ditët e fundit, jo vetëm që nuk ia kishte dëgjuar zërin, por edhe mesazhet ia kishte dërguar pa i bërë më parë zile. Ja që nuk ishte vetëm kjo. Ato ishin më poetike dhe jo aq problematike sa mesazhet e zakonshme. Të ishte për shkak të moshës? Kush e di!
Me të atin nuk foli për asnjë shqetësim të sajin. Ftohtësia që kapi në zërin e tij e zmbrapsi. Pastaj, nuk iu duk e rastit që në një bisedë telefonike të fliste për pafundësinë e shqetësimeve të saj. Ai e pyeti disa herë për shëndetin, për Arbrin, duke këmbëngulur që ajo të thoshte diçka specifike. Iu përgjigj përciptas. Detajet e lëndonin aq shumë, sa në vend të zemrës ndjente t’i krijohej një plagë e madhe.
Me cilin të fliste? Kishte shumë nevojë për dikë që ta dëgjonte, ishte lodhur së foluri me vete. Për herë të parë ishte e gatshme të zgjidhte gjuhën, por me sa dukej askush nuk ishte njëkohësisht i përshtatshëm dhe i gatshëm për ta dëgjuar.
Dera e jashtme u hap lehtë dhe po në këtë mënyrë u mbyll. Mos ishte Arbri? Mendoi një hop. Jo. Duhej të ishte Ajla. Kishte harruar që ishte aty. Po si nuk i kishte shkuar mendja tek ajo? Ajla pothuajse i ishte përgjëruar që të hapej me të. Si mundi ta harronte? Ajo vriste mendjen për të gjetur dikë të gatshëm e të përshtatshëm për ta dëgjuar, kur Ajlën e kishte vetëm dy hapa larg. Sa e marrë dhe e patakt ishte treguar! Vetë i kishte kërkuar të mbyllej në dhomë. Ajla nuk e meritonte këtë.
Duhej t`i kërkonte falje. I ra numrit të saj. E kishte fikur. Ajla s’e fikte kurrë celularin, as kur ishte në orarin e punës, vetëm sa i hiqte zilen dhe e vendoste me dridhje. Nuk mund të jetonte pa të. Me siguri e kishte bërë për të mos dëgjuar zërin e saj. Amarda do harronte ta merrte më pas, ishte më mirë të vepronte si nëna e saj. Do t`i dërgonte një sms ku t`i kërkonte falje. Ajla asnjëherë nuk i kishte mbajtur mëri. Mendoi të bëhej gati dhe të shkonte në klinikë. Aty mund të shpërqendrohej prej problemeve të saj të pafundme, duke i injoruar si zakonisht. Mund të ishte e dobishme. Duke veshur xhinsat blu dhe një këmishë ngjyrë mjalti, mendonte se gjëja më e mirë ishte të merrte leje në punë dhe të shkonte për disa ditë te prindërit e saj në fshat. Aty mund të çlodhej. Ishte shumë e lodhur dhe kishte nevojë të harronte. U përpoq të krihej, por krehri pothuajse nuk ia arriti të depërtonte në kaçurrelat e saj rebel. Leu buzët duke u dhënë vetëm pak shkëlqim. Do t`i kërkonte Ajlës të shkonin së bashku. Ajo vetë ia kishte shtënë në kokë këtë ide një natë më parë. Më pas u kujtua se duhej të priste të nesërmen. E premtja ishte pushim. Prej vitesh 22 Marsi ishte festë zyrtare. Kishin plot tri ditë pushimi në dispozicion. Duke veshur këpucët po mendonte se me prindërit dhe me shoqen e saj më të mirë do ndihej si në fëmijëri. Tani këta ishin tri njerëzit më të dashur dhe më të rëndësishëm të jetës së saj. Me Ajlën gjithçka rregullohej shpejt e shpejt, si përherë.
Para se të dilte u pa në pasqyrën e portmontosë, e cila ndodhej përballë derës kryesore. Pamja e saj ishte e rregullt si zakonisht. Në kokë i kumbuan fjalët e Klarës: Ti vesh xhinsa si adoleshente dhe këmisha të gjata si plakat që duan të mbulojnë celulitin. Flokët i ke si një kaçube.
Jo, ajo nuk do ndryshonte stilin e të veshurit për t’u bërë qejfin të tjerëve. Pamja e jashtme ishte hallka e fundit në zinxhirin e gjatë të problemeve të saj. Kishte nevojë që një prej personave të dashur të dëgjonte zërin e përvuajtur të shpirtit të saj dhe asgjë më tepër. Sa shumë dhimbje kishte në të! Kishte nevojë të ndjehej e çliruar prej ndrydhjes së vazhdueshme që i kish zënë frymën.
I ati dinte të lexonte edhe heshtjen. Ai kish aftësi të veçanta për të dëgjuar e kuptuar njerëzit. Krijonte aq afërsi, saqë të jepte përshtypjen se bëhej njësh me ta. Nuk besonte se mund të ekzistonte diku një njeri tjetër i ngjashëm.
Në komunikimin me të ëmën ndjente një mur të padukshëm. Çuditërisht, asnjëra nuk bënte përpjekje për ta kapërcyer, aq më pak për ta rrëzuar. Pavarësisht gjithçkaje, ajo mbetej nëna e saj, njeriu më i pazëvendësueshëm në botë. Ishte plotësisht e bindur të shkonte në fshat. Atje ishte vendi ideal për t`ia nisur nga e para. Kishte funksionuar në të gjitha rastet.
Kur hyri në klinikë mori frymë e lehtësuar. Kjo ishte mbretëria e saj. Këtu askush nuk mund t`i thoshte asgjë. Ishte e zonja, e kujdesshme, e palodhur pra një profesioniste e vërtetë. Sterilizoi mjetet e punës. Bëri kontrollin e pajisjeve, mbajti shënime për çfarë nevojitej dhe ishte gati për të nisur nga puna.
Kishte harruar të shihte lulet. Doli në ballkon dhe po i sodiste me ëndje. Nuk i dhanë atë ndjesinë e çlodhjes së përhershme. Ndërkohë kishte hyrë në klinikë një grua. Ishte një paciente e rregullt e saj. Amarda u mundua që të buzëqeshte, por me gjithë përpjekjet nuk ia doli mbanë. Nga ana tjetër edhe pacientja iu duk ndryshe, madje u interesua për doktor Ksejdin. Vetëm kur mësoi se ai do vonohej për të paktën dy orë, vendosi të ulej. Nuk ishte në gjendje të priste gjatë. Një dhëmballë i ishte infektuar dhe e kishte lënë gjithë natën pa gjumë.
- Ju thashë herën e kaluar që duhet shkulur zonjë, por ju patët frikë.- i tha Amarda pasi shqyrtoi filmin e grafisë.
- Kisha frikë, shumë frikë doktoreshë. Nuk kam shkulur asnjë dhëmbë a dhëmballë në jetën time dhe më duket e tmerrshme. Por tani jam e gatshme ta shkul, sepse dhimbjet kanë qenë të padurueshme. Vetë e di se si e kam pritur mëngjesin.
- Me këtë infeksion nuk mund ta shkulim. Do bëj vetëm pastrim dhe mjekim dhe do t`ju jap antibiotik. Pa u zhdukur infeksioni s’mund të ndërhyjmë. Amarda përfundoi mjekimin dhe po plotësonte recetën. Në këtë rast antibiotiku i vetëm që do bënte punë ishte augumentina.
- Doktoreshë, ju pashë në televizor, në Kanalin e Lajmeve. Ishit ju, apo jo? Unë besoj...
- Po,- u përgjigj Amarda e bezdisur nga pyetja, së cilës për fat të keq nuk kishte si t`i dredhonte.
- Im shoq më kërkoi të mos vija te ju, kishte frikë. Por unë i thashë se ju njihja mirë. Duhej të qe vetëm ngjashmëri e rastësishme.
- Ndaj pyetët se kur vjen doktor Ksejdi, apo jo?
- Po. E pashë që s’ju pëlqeu.
Amarda u ndje e rrënuar. Mbretëria e saj e patundshme po goditej nga themelet. Ç`mund të bënte për ta shpëtuar? A ishte me vend të largohej për ca ditë, apo jo? Po sikur pacientët e saj të kishin frikë? Duhej të fliste me këtë grua, sepse kishte nevojë të kuptonte më shumë në lidhje me mendimet e pacientëve në këtë situatë të re dhe të pazakontë.
- Si mendoni zonjë, përse dikush, p.sh. bashkëshorti juaj duhet të ketë frikë prej meje?- e pyeti Amarda duke depërtuar thellë në sytë e saj. Donte ta merrte mesazhin sa më të plotë, verbalisht dhe joverbalisht.
Gruaja u drodh si të kishte parë një shpirt të keq. U çua, mori recetën, çantën dhe u drejtua për nga dalja.
- Më falni, por nuk kam kohë, më duhet të marr antibiotikët dhe t`i pi çdo tetë orë, siç më thatë.
Amarda sa nuk plasi nga marazi. As përgjigje nuk kishte denjuar të kthente ajo grua. Përgjatë dy viteve punë nuk i kishte bërë keq askujt. Kishte marrë vetëm falënderime dhe mirënjohje. Po sikur Pandi Rrënja t`i kërkonte të largohej nga klinika? Ky po që do ishte fundi, mendoi. Më mirë të vepronte siç kishte menduar më parë. Të ikte për ca ditë sa ujërat të qetësoheshin. Ishte e sigurt se brenda një kohe të shkurtër kjo histori absurde do harrohej.
Pas disa minutash erdhi edhe një pacient tjetër. Ishte një mesoburrë. E shihte si të donte të zhbironte çdo muskul në fytyrën e saj. I vinte t`i ulërinte në fytyrë dhe ta flakte jashtë. Nuk e donte përqindjen që do fuste në xhep nga pagesa e tij. Por, ishte një profesioniste dhe duhej të sillej si e tillë. Etika profesionale nuk duhej anashkaluar për asnjë arsye.
Pastrimi i dhëmbëve ishte një procedurë mjaft e gjatë, plot 40 minuta, dhe ajo ndihej e torturuar nga sytë e tij që i nguleshin ngado. Ishte një fytyrë e parë, por s’mbante mend se ku. Në klinikë nuk kishte qenë ndonjëherë, për këtë ishte e sigurt. Më në fund mbaroi. Kur i dha këshillat e fundit për higjienën orale, iu duk sikur shpëtoi nga një sëmundje e pashërueshme. Gati-gati sikur nxori një masë tumorale nga trupi i saj. Në kohën kur po hiqte dorezat e punës, pacienti ishte duke i zgjatur dorën.
- Urime doktoreshë! Jeni një profesioniste e vërtetë.
Amarda i dha dorën e hutuar. Në shtrëngimin e dorës dhe në shkëmbimin e fundit të vështrimeve, iu duk njeri tjetër dhe jo ai pacienti i mëparshëm që e bezdiste me vështrime dhe me ankime të kota se ishte duke ndjerë dhimbje.
Pati përshtypjen se më parë ishte duke aktruar dhe vetëm ky i tanishmi ishte i vërteti. Nuk e pyeti nëse e kishte parë në televizor. Nuk donte që edhe ai të ikte pa e përshëndetur si zonja më parë. Për më shumë se një orë nuk pati asnjë pacient dhe kishte kohë të mjaftueshme të mendohej, por edhe të shqetësohej në lidhje me atë që do të ndodhte në klinikë këtej e tutje. S’mund të duronte që vendi i punës të kthehej në arenë cirku dhe pacientët të performonin si palaço.
Kur erdhi doktor Ksejdi, në klinikë nuk kishte asnjë pacient.
- Amarda, nga koha kur ke ardhur në klinikë ke folur me dikë në telefon?
- Jo. Ti e di se unë e fik celularin para se të nis punën dhe e ndez kur mbaroj.
- Po lajmet i ke parë sot?
- Nuk i shoh pothuajse asnjëherë, aq më pak në mëngjes. Vetëm për çështjet që më interesojnë vërtet mund të ulem para ekranit dhe të shoh kronikën përkatëse.
- As unë nuk i shoh lajmet, por sot do bëjmë një përjashtim. E di që nuk do të të pëlqejë.
- Jam e sigurt se do ta hapësh në Kanalin e Lajmeve. Përsëri Klara... si nuk u lodh kjo vajzë?
E intervistuara e parë ishte mamaja e Xhoelit të vogël. Më tepër se një intervistë, dukej sikur Klara ishte interesuar për një rrëfim të gjatë dhe të plotë të saj.
- Të çuarit e djalit tim shtatëvjeçar, Xhoelit në një klinikë dentare, në klinikën dentare Meteor u kthye në një nga eksperiencat më të pakëndshme të jetës së tij dhe simes njëkohësisht. Dentistja që punon aty, Amarda Kristo, përfitoi prej besimit që unë tregova ndaj saj, duke i lënë në dorë tim bir, dhe e ktheu atë kundër meje, duke bërë që unë të dukem një nënë jo e mirë dhe e pakujdesshme. Në këtë mënyrë ajo mundohej të krijonte personalitetin dhe të lartësonte figurën e saj.
Falë Kanalit të Lajmeve u binda për atë që dyshoja, se ajo nuk ishte një vajzë normale dhe të qenët pacient i saj, sidomos në rastin e një fëmije përmban në vetvete një rrezik, i cili duhet shmangur me çdo kusht. Zgjidhja e vetme është të mos hysh në këtë klinikë. Ndaj dhe unë vendosa të ndaj eksperiencën time me ju.
Amarda mbeti gojëhapur nga habia për mënyrën se si ajo grua shtrembëronte realitetin. Në vend që ta falënderonte se i mësoi të birin të lante dhëmbët dhe ia hoqi si me dorë frikën e të shkuarit te dentisti, fliste për të në ekran si të ishte duke folur me gratë e shkallës.
E intervistuara e dytë ishte vajza që ngjante me një kukull barbi. Ishte veshur sërish me po ato ngjyra. Fustani i saj ishte i bardhë e i shkurtër, ndërsa xhaketa, gjithashtu e shkurtër ngjyrë rozë. Amarda instiktivisht ngriti kokën, si të donte të shihte ngjyrën e këpucëve të saj. Të bardha apo rozë?
- Të vajturit në një klinikë dentare mund të jetë gjithmonë e frikshme për këdo. Por, eksperienca ime e fundit nuk kishte në vetvete thjesht frikë të papërligjur. Hyra në klinikën dentare Meteor me besimin e plotë për të marrë shërbimin e specializuar për të cilin kisha nevojë, dhe që në fund të fundit e meritoja, meqë isha unë që paguaja.
Kjo u kthye në një nga eksperiencat më të pakëndshme të jetës sime. Në ekranin tuaj pashë fytyrën e dentistes, e cila jo që nuk më trajtoi me respekt siç dhe e kishte për detyrë, por më bëri të ndjehesha aq keq sa të humbisja ndjenjat. Kuptova se ajo kishte vërtet diçka që nuk shkonte dhe kjo nuk ishte thjesht përshtypja ime. Kjo eksperiencë kaq e hidhur është e para dhe njëkohësisht shpresoj të jetë e fundit në jetën time.
Unë jam tani aq e informuar dhe kjo vetëm falë Kanalit të Lajmeve, sa për të mos shkelur më në klinikën dentare Meteor. Kur të dëgjoni arsyet e mia besoj se të gjithë do të më jepni të drejtë...
Ajo vijoi me rrëfimin e saj se si kishte humbur ndjenjat, sepse dentistja, jo vetëm që nuk e kishte trajtuar me respekt, por e kishte ofenduar.
- Po tani, si do veprojmë?- pyeti Amarda së cilës i kishin shembur kështjellën e ndërtuar me aq mund.- Kjo situatë po merr tatëpjetën.
- Them se duhet të presim shefin. Kjo çështje po bëhet e madhe. Në rastin e përmendjes së klinikës ka diçka më shumë se një konflikt personal mes teje dhe asaj gazetares...
- Klara Ristanit.
- Duhet zbuluar gjithçka rreth saj. Jam i sigurt se edhe shefi që po vonohet është duke u marrë me këtë çështje. sapo tha këto fjalë, doktor Ksejdi e ndjeu veten të ulët. Ishte duke menduar vetëm për klinikën dhe imazhin e saj dhe jo për mënyrën që mund t’i kishte përjetuar Amarda të gjitha ato shpifje. Vetëm dy ditë më parë ajo kishte humbur ndjenjat. Ç’mund t’i ndodhte tjetër?
- E di se ç’po mendoja? Të marr disa ditë pushim dhe të shkojë te prindërit.- As Amarda nuk ishte duke menduar për vete. Puna u kishte hyrë të dyve në gjak. Klinika ishte bërë pjesë e pandarë, jo vetëm e jetës, por edhe e shpirtit të tyre. Përbaltjen e emrit të saj e shihnin si zvetënimin e vlerave morale të një qenieje njerëzore.
- Në asnjë mënyrë! - Si the?- e pyeti e habitur. Ishte hera e parë që i fliste kështu. Ai po ndërhynte në jetën e saj, në vendimet që duhet të merrte ajo.
- S’duhet të largohesh nga klinika. Nëse kjo ndodh është si të pranojmë se gjithçka që u tha është e vërtetë. Ti nuk je kështu, nuk dorëzohesh lehtë, apo gaboj?
- Unë nuk dorëzohem lehtë, por këtë herë janë bërë shumë probleme bashkë.
- Mjaft të kesh vullnetin t`i marrësh një nga një dhe ato zgjidhen. Nëse i lë të gjitha së bashku, përfundojnë të të marrin frymën.
- Kujt i thua!
- Në rastin konkret, asnjëra nga të intervistuarat nuk përmendi joprofesionalizmin tënd. Secila prej tyre e vuri theksin te mënyra e komunikimit. Një dëgjues i kujdesshëm do vinte re se në fakt, ishte një problem i tyre dhe jo yti. Komunikimi është përparësia e vetme që ke kundrejt meje, në veçanti me fëmijët. Doktor Ksejdi priti që ajo të qeshte pas këtyre fjalëve, por nuk mori as buzëqeshje. - Vërtet pacientet nuk përmendën joprofesionalizmin tim, por as profesionalizmi im nuk u përmend gjëkundi, apo gaboj? Dhe ishte pak e vështirë për t’i kuptuar drejt, pasi që të dyja pohonin duke mohuar.
- Edhe një herë të lutem Amarda, si the që pohonin?
- Të pohosh duke mohuar është një nga mënyrat e parapëlqyera të mjaft shkrimtarëve, të cilët u përkasin epokave dhe stileve të ndryshme. E kam mësuar në gjimnaz. Edhe vetë u habita që e mbajtkam mend ende.
- Ti veçove një tipar të përbashkët të të folurit të tyre, por jam i sigurt se kishte shumë më tepër.
- Sigurisht. Fjali të gjata, të cilat të lodhin veshin kur i dëgjon. Struktura e njëjtë: hyrja ku përmendej eksperienca e pakëndshme me dentisten, njohja me figurën time përmes Kanalit të Lajmeve, vetëndërgjegjësimi, thirrja për ndërgjegjësim teleshikuesve, duke i bërë kundër reklamë klinikës sonë. Pjesa e fundit, të gjitha detajet e eksperiencës së hidhur e të papërsëritshme në klinikë për shkak të mungesës sime të taktit në komunikim. Stili i ligjërimit ishte më shumë libror se bisedor. Dhe diçka tjetër. Klara pothuajse nuk ndërhyri me pyetje. Më shumë se intervistës i ngjante vetërrëfimit spontan.
- Nëse dy vepra do të kishin kaq shumë të përbashkëta, në ç’përfundim do kishe arritur ti Amarda?
- Fare e thjeshtë. I ka shkruar i njëjti autor.
- Bingo! Këto nuk janë dëshmi, por...- doktor Ksejdit i ngecën fjalët në grykë. Nga arka u njoftuan për ardhjen e një pacienti.
- Do punosh ti. Dakord? Është një ditë normale pune.
Amarda po mundohej të mblidhte veten. Doktor Ksejdi kishte të drejtë. Ishte një ditë normale pune. Zemra po i dridhej. Problemi më i madh ishte se ajo ndjente edhe duart t`i dridheshin. Herë-herë mendonte se ç’do të ndodhte me të pas disa dhjetëra vitesh.
E tmerronte ideja se një ditë duart e saj do të dridheshin në mënyrë të pavullnetshme, dhe ajo do ishte e paaftë për të punuar. Për momentin e harroi emrin e asaj sëmundjeje nga e cila vuante edhe gjyshi i saj. Ai kishte qenë infermier, por në fshat të gjithë e thërrisnin doktor. Këshilli i komunës i kishte dhënë titullin Qytetar Nderi. Ishte aq krenare kur përmendte se ishte mbesa e tij! S’kishte njeri të mos e njihte. Sa e sa jetë kishte shpëtuar ai duke rendur ditën dhe natën, në shi apo në diell, me atë biçikletën e tij të lartë e të rëndë. Ndërsa tani, për ironi të fatit duart e tij s’mbanin dot gotën për të pirë ujë. Jeta ndonjëherë di të jetë edhe më mizore se vdekja.
Kur i gërryente dhëmballën pacientit i dukej se ishte duke gërryer shpirtin e saj. Kur hoqi nervin me gjilpërën e posaçme mendoi: Sa mirë do të qe sikur edhe nga shpirti i njerëzve ta hiqnin dhimbjen në këtë mënyrë. Pothuajse nuk e shihte fytyrën e pacientit. Në vend të saj shihte fytyrat e pacienteve që ishin ankuar për të në mikrofonin e Klarës.
Sapo pacienti doli nga klinika u qetësua dhe mori frymë thellë. Duart ca nga ca u qetësuan. Në klinikë erdhi Pandi Rrënja. Ishte koha e mbledhjes. Amarda sapo hyri në zyrën e tij pothuajse humbi ndjenjat. -Doktor Ksejdi e ndihmoi të ulej në karrike. Pandi Rrënja u inatos me doktor Ksejdin që e kishte lënë Amardën të punonte. Ishte hera e parë që veprimi i tij i dukej jo vetëm i gabuar, por edhe i papërgjegjshëm. Ai s’kundërshtonte vetëm punën e Amardës, por edhe qëndrimin e saj në klinikë. Ishte tepër e lodhur. Këmbëngulte se ajo duhej të çlodhej. Doktor Ksejdi nisi t’i fliste tërë vetbesim për përfundimet në të cilat kishin arritur me Amardën. Vetrrëfimet ishin thjesht sajesa. Pandi Rrënja buzëqeshi nën buzë.
- Dëgjoni me vëmendje. Libri që unë po u lexoj nipit dhe mbesës sime titullohet Hetuesit e vegjël. Është i shkrimtarit amerikan Ron Roi dhe krijon një seri me rreth 18 libra nëse nuk gabohem. Ju të dashurit e mi nuk jeni Roza dhe Dinku që të hetoni, ndaj do t’ju lutesha të vijoni të qetë punën tuaj.
- Amarda! Ne nuk jemi hetues, por mjek stomatologë, dhe si të tillë, tani duhet të ngrihemi e të bëjmë punën tonë. Hetimet do ia lëmë në dorë Joshit. Më fal, shefit.
- Doktor Ksejdi! Urime, nuk e dija se edhe ti lexoje libra për fëmijë. Lëre mënjanë ironinë dhe ulu shpejt, sepse do flas vetëm një herë dhe nuk pres absolutisht asnjë koment për këtë që do them!
Kam zbuluar se pronari i Kanalit të Lajmeve është njëkohësisht edhe pronar i një klinike dentare të porsahapur fare pranë nesh. Thelbi i problemit është konkurrenca, e cila fshihet dhe struket më së miri pas figurës së gazetares, Klara Ristanit. Më e shumta që publiku mund të perceptojë është xhelozi dhe mllefe të vjetra mes vajzash, pra mes saj dhe Amardës.
Një hakmarrje e vogël televizive është e këndshme për t’u ndjekur nga kushdo. Sidomos tani që vëmendja është përqendruar te videot e shumta të gazetares bukuroshe të publikuara në internet. Askujt nuk i bie ndër mend për konkurrencën. Askujt veç meje sigurisht,- foli ai më i sigurt se kurrë,- unë kam në dispozicion njerëz të specializuar dhe planin e përsosur për të vënë çdo gjë në vendin e vet. Këtë bisedë e deklaroj të mbyllur.
Amardës i erdhi në mend videoja e Klarës në internet. Me sa kuptoi nga ato që tha Pandi Rrënja, duhet të qenë publikuar edhe shumë të tjera. Pra, ajo thirrje që kishte lexuar një natë më parë kishte funksionuar. Sa do donte që reputacioni i Klarës të binte nën zero! Pas publikimit të videove ajo nuk duhej të kishte sy e faqe as për të dalë në rrugë, dhe jo më në një ekran televizori. Për herë të parë që nga mëngjesi vuri buzën në gaz.
Me siguri qëllimi fillestar ishte për ta diskretituar Klarën, por efekti ishte i kundërt me atë që pritej. Reagimi erdhi shpejt, jo vetëm nga Kanali i Lajmeve, por edhe nga kanale të tjera televizive. Shoqata e gazetarëve e pa si sulm ndaj figurës televizive të një gazetareje, dhe jo si përpjekje për të diskretituar moralisht një vajzë. U bë një temë dite në rrjetet e ndryshme sociale. Të gjithë ishin të një mendimi, se ai djalë, apo ata djem, cilëtdo qofshin ata, nuk kishin asnjë të drejtë të publikonin video të tilla. Vajza ishte me të dashurin e saj dhe mund të bënte ç`të donte. Intimitetin e tyre, cilido djalë nuk kishte të drejtë ta bënte publik.
Çudia më e madhe ishte se në këtë debat u përfshinë të gjitha moshat. Kjo temë shërbeu si kryeartikull me komente për disa nga gazetat me tirazhin më të madh në vend.
Amardës i vinte plasje. Përvoja e punës së saj dyvjeçare shumëzohej me zero nga videoja që kishte dalë prej kamerave të sigurisë së qendrës tregtare Mesdheu dhe dy intervistave të pacienteve të depresuara të shfaqura në ekran. Ajo madje diskretitohej publikisht se kishte dashur të vriste veten. Më e keqja ishte se edhe këtu kishte dështuar, si në shumë aspekte të jetës së saj.
Nga ana tjetër, Klara që vepronte si një prostitutë me eksperiencë shumëvjeçare, dilte viktimë, madje një heroinë. Kot nuk thoshin: I paç fatin, por jo zanatin. Mungonte vetëm që t`i jepnin ndonjë medalje, apo ta bënin qytetare nderi në fshatin e tyre të lindjes. Ky ishte kulmi i hipokrizisë së kësaj shoqërie meskine, me rrënjë e me degë konservatore, po që sillej si moderne, duke i dhënë të drejta të plota një vajze të ekranit të sillej si një aktore filmash porno.
Nga përhumbja në mendime e solli në vete zilja e celularit, të cilin e kishte vendosur mbi tryezë. As që e mbante mend se e kishte hapur. Por, në situatën e rëndë në të cilën ndodhej, mund edhe t’ia falte vetes gabime të tilla. Të tre lexuan qartë se thirrja që po kryhej ishte nga Arbri. Gjëja e parë që i erdhi ndër mend ishte ta bllokonte thirrjen, por s’donte që problemet e saj t’i mësonin të tjerët. E hapi pa dëshirë dhe me përtesë.
- Ami, në klinikë je? Kam për të të dhënë një lajm vërtet të mirë. Çështja për të cilën në asnjë mënyrë nuk të flisja dot mbrëmë, pasi të tilla ishin rrethanat, më në fund u zgjidh në mënyrën më të mirë të mundshme. Do të duhet të presësh disa orë derisa të vijë personalisht për të të dhënë lajmin e mirë. Kjo do të jetë një ditë e paharrueshme në jetën tënde, jam i sigurt. Amarda ia mbylli telefonin pa e përshëndetur. Pandi Rrënja dhe doktor Ksejdi shkëmbyen vështrime të habitur. Amarda u ndje edhe më keq. Doktor Ksejdit i dukej se ajo po e përballonte situatën mjaft mirë. Nëse do t’i tregonte vendin Arbrit, jeta e saj do të qe më pak e komplikuar. Me siguri ishte shumë më e fortë nga sa pandehnin të tjerët dhe ajo vetë.
No comments:
Post a Comment