Pandi Rrënja i kishte kërkuar disa herë Amardës të shkonte në apartamentin e saj dhe të çlodhej, pasi sipas tij kishte vërtet nevojë. Nga ana tjetër s’donte që ajo të qëndronte vetëm. Foli me Gertën, sanitaren. Me pretekstin se doktoresha ishte e lodhur dhe e sëmurë i kërkoi ta shoqëronte dhe ta ndihmonte.
Amarda asnjëherë nuk kishte marrë dikë që ta ndihmonte me punët, por ajo kishte një veçanti, ishte shumë-shumë e rregullt. Me gjithë kohën e paktë që kishte në dispozicion, apartamenti i saj shkëlqente nga pastërtia.
Ditët e fundit nuk i ishte përkushtuar ashtu siç do kishte dashur vërtet. Kishte bërë vetëm ato punë që i qenë dukur të domosdoshme. Për herë të parë dikush do ta ndihmonte. Për këtë as të ëmën nuk e kishte lejuar. E kishte marrë malli për të, sa do donte t`i dëgjonte zërin, por ishte orari i mësimit. Do ta merrte më vonë, në orarin e pushimit të gjatë.
Gerta nisi nga puna. Të linte përshtypjen se e njihte prej kohësh atë vend. Ajo e zotëronte këtë profesion më mirë se ç`kujtonte. Jeta e vendos njeriun në prova të vështira, dhe atij i duhet forcë dhe kurajë për ta përballuar. Gerta i kishte harruar ëndrrat e dikurshme për karrierë në fushën e mësuesisë. Jo se ishte njeri që kënaqej me pak, por është një sfidë më vete që t’u sigurosh fëmijëve nevojat më të domosdoshme jetësore. Pjesën tjetër që mbetej mangët, ajo mundohej me mish e me shpirt ta plotësonte me përkushtim, dashuri, përkujdesje. Ishte e gatshme për sakrifica. Dhe pjesa më e bukur ishte se ajo merrte jo vetëm dashuri, por edhe vlerësim në familjen e saj.
Amarda po ndjente një farë lehtësimi. Pastërtia ka efekt mjaft qetësues dhe pozitiv te femrat. U mbështet në shtratin e saj dhe u mundua të çlodhej e të qetësohej. Ishte e pamundur. Ai shtrat ishte aq i zbrazët pa Arbrin, saqë i dukej se në mesin e tij ishte hapur një humnerë, e cila do ta përpinte nga çasti në çast.
Shkoi në studio. Atje ishte një shtrat ku mund të çlodhej. Të mos mendonte për askënd e për asgjë, pikërisht kjo i duhej. Por ishte e pamundur. S’kishte pëllëmbë në apartamentin e saj, sikundër nuk kishte një ditë të vetme në jetën e saj, që të mos i kujtonte Arbrin. Kur mbështeti kokën mbi jastëk ndjeu një zhurmë bezdisëse, e cila vinte nga një letër e zhubrosur. Ishte letra që kishte shkruar Ajla. Gerta e kishte gjetur dhe e kishte vendosur mbi shtrat, ndoshta Amardës i duhet, kishte menduar ajo.
Hoqi mënjanë letrën duke e lënë të binte mbi dysheme. Rehatoi kokën mbi jastëk. Mbylli sytë. Nuk donte të mendonte asgjë, vetëm të qetësohej. Ishte e pamundur. Koka i dukej aq e rëndë sa nuk mund ta ngrinte.
- Doktoreshë, ju kam përgatitur vaskën.
- Si the?- nuk po i besohej se e kishte dëgjuar vërtet. Mos vallë po ëndërronte. Vetëm e ëma e llastonte kështu.- Unë nuk meritoj kaq shumë!
Gerta iu afrua pranë shtratit ku ajo ishte mbështetur. Përqendruar te sytë dhe shpërndarë në gjithë tiparet e saj, Amarda gjeti dhembshurinë dhe dashurinë e një nëne. Buzëqeshja e saj s’mund të ishte veçse një përkujdesje mëmësore. Dhe kishin vetëm disa vite diferencë moshe. Pyeti veten me zërin e brendshëm: Kaq mirë i bën mëmësia çdo femre?
- Jo Gerta, jo! Unë nuk e meritoj përkujdesjen dhe dhembshurinë tënde, të paktën jo deri në këtë masë.
- Ju meritoni shumë më tepër. Lodheni aq shumë në klinikë, dhe nuk keni dikë që të kujdeset për ju. Më falni që ndërhyj në jetën tuaj, por me pagën që merrni nuk duhet të prekni asnjë punë shtëpie me dorë. Aq sa paguheni për një, apo dy orë punë që bëni, merrni dikë që bën gjithë punët e javës në apartamentin tuaj.
- Nuk e kisha menduar ndonjëherë.
- Nëse e shihni se keni nevojë për ndihmë, unë jam gati të punoj për ju në çfarëdolloj orari, pa asnjë lloj pagese.
- As mos e përmend atë fjalë.
- Unë vetëm nga ju u punësova në klinikë. Im shoq nuk do të më lejonte të punoja në shtëpitë e të tjerëve, ndërsa te ju është ndryshe. Unë bëj be për kokën tuaj.
- Ty të ka mbajtur në punë vetëm puna jote dhe jo unë.
- Në klinikë jam ndjerë e respektuar si askund tjetër, dhe kjo falë jush.
- Nuk ke marrë asgjë më tepër nga sa meriton. Dhe të lutem Gerta, më thirr në emër, sa herë ta kam thënë! Kur më drejtohesh me ju më duket vetja plakë. Vazhdimisht ia kishte përsëritur këtë Gertës, por ajo nuk hiqte dorë nga e saja. E ndjente veten tejet të respektuar. Një pjesë të respektit ajo e kthente pas në këtë formë. Kështu ishte ajo.
Amarda pasi veshi rrobëdëshambrin shpejtoi hapin drejt vaskës. Mori me vete edhe letrën për ta hedhur në kosh. Sigurisht edhe celularin, nuk donte të humbiste telefonatën e së ëmës, e kishte marrë shumë malli për t`i dëgjuar zërin.
Gertës i kërkoi, madje iu lut të largohej. S’mund të abuzonte më tepër me bujarinë e kësaj gruaje. Edhe asaj Amarda iu duk më e çlodhur dhe e qetë. Me punët hë për hë kishte mbaruar.
Amarda u fut në vaskë. Avujt e ujit kishin ngopur ajrin. I dukej vetja sikur ishte futur mes një mjegulle të dendur. Sa pas dore e kishte lënë veten. Gjithë problemet i kishin hipur mbi kokë dhe s’e linin të merrte frymë. Gerta kishte të drejtë. Ajo kishte aq para sa të paguante dikë për t`u kujdesur për apartamentin. Sot nuk e kishte ndjerë veten mirë, kur dikush tjetër bënte punët e saj. Ndoshta ishte normale t’i ndodhte një zonje shtëpie herën e parë që dikush merrte të drejtën të vinte dorë mbi objektet për të cilat ajo ka gjithmonë një histori për të treguar, në mos që nga lindja e tyre, qysh nga blerja, apo dhurimi. Gradualisht, të zonjat e shtëpive mësohen sa u duket diçka krejt normale, madje lënë çelësat e shtëpisë apo apartamentit, pa e ndjerë të nevojshme të jenë të pranishme gjatë pastrimit.
Mes asaj mjegulle avulli, Amarda nisi të analizonte zbrazëtinë e jetës së saj. Atë e mbushte vetëm puna. Nuk bënte asgjë për të fituar miq të rinj, dhe kohë mbas kohe humbiste nga miqësia e vjetër. Në këtë kategori nuk futeshin vetëm shoqëria e gjimnazit, por edhe e fakultetit. Adresën në facebook pothuajse nuk e përdorte, po ashtu edhe adresën në twitter që ishte hapur kohë më vonë. Ndërsa e-mailin e përdorte disi më dendur, por ndonjëherë një mesazh i ardhur priste ditë të tëra e ndonjëherë edhe javë për t’u lexuar.
Më e çuditshme nuk ishte zbrazëtira, por mungesa e çfarëdolloj përpjekjeje për ta mbushur atë. Madje as që i bënte përshtypje gjithë ajo zbrazëtirë e kobshme. Ndoshta ishte pikërisht ky shkaku që e kishte bërë Arbrin herë pas here të lodhej prej saj dhe të kërkonte dikë tjetër. Përse vallë ishte rikthyer tek ajo? A e kishte dashur vërtet? Me këto mendime nuk do shkonte askund. Mbylli sytë sërish. U shkëput plotësisht prej realitetit. Kur ishte shumë e lodhur, i ndodhte të dremiste edhe në karrige. Arbri i thoshte me shaka se ndoshta ishte koha të dilte në pension të parakohshëm.
Ishte në klinikë. Një ditë e zakonshme pune. Aty hyn Klara, mikrofoni që mban në dorë ka logon e Kanalit të Lajmeve.
- Ç`di të bësh ti Amarda Kristo? Ke marrë fund. Ti nuk di të bësh asgjë, asgjë. As të sillesh me pacientët s’di. Ke marrë fund Amarda. Pranoje!
- Unë di ende të bëjë diçka e dashur, madje ndryshe nga gjithë mjekët stomatologë që ti mund të njohësh. Ulu të ta tregoj!
Klara duke qeshur gjithë ironi u ul në poltronë. Amarda mori darët. Klara ende e ironizonte dhe e pyeste duke zgjatur mikrofonin se ç`dinte të bënte.
- Ja, këtë di të bëjë ende, madje më mirë se çdokush tjetër.
Duart nuk i dridheshin, nuk përdori anestezi. Ia kapi dhëmballën e fundit sipër me darë, atë dhëmballë që shënohet nga mjekët stomatolog me numrin tetë, ndërsa gjyshja e quante dhëmballa e syrit dhe ia tërhoqi aq fort sa, së bashku me dhëmballën dara tërhoqi pas edhe një pjesë të nofullës.
Hapi sytë e tmerruar. Me zor merrte frymë. Nuk ishte gjendur ndonjëherë para një makthi të tillë. As në ëndërr s’kishte ndjerë kënaqësi. Amarda ishte e bindur se Klara i kishte shkatërruar jetën, por gjithsesi nuk ndjeu asnjë lloj kënaqësie kur i shkaktoi asaj këtë dhimbje të tmerrshme. Ndjeu të dridhura në trup.
Sa herë shihte ëndërr sikur i shkulte dhëmbë dikujt, ai ose dikush tjetër vdiste patjetër. Kishte ndodhur të paktën disa herë. Po dridhej e tëra. Edhe uji ishte ftohur, madje mjegulla e mëparshme pothuajse ishte davaritur. Gjurmët e saj dukeshin vetëm në xhamat dhe pasqyrat e veshura. Pllakat e kaltra të mureve i ngjanin një qielli dikur të kaltër, pushtuar nga re gri, të cilat rigonin shi mbyturazi.
Hapi ujin e nxehtë. Trupi nisi t`i ngrohej nga pak. Sinjali i celularit për mbërritjen e një sms-je e shkëputi nga mendimet. U çua me të shpejtë nga vaska. Ndoshta ishte e ëma. Ndërsa trupi i saj lëshonte avull dhe kullonte ujë pikë-pikë, ajo fshiu vetëm duart dhe mori celularin. Koshi i plehrave i pambyllur plotësisht, ngjante sikur ishte duke kafshuar letrën e zhubrosur që ajo kishte hedhur më parë. E tërhoqi në mënyrë instiktive, sikur të ishte duke e shpëtuar nga gllabërimi. U fut sërish në vaskë dhe hapi mesazhin. Ishte thjesht një njoftim promocional për paketat e reja telefonike. U ftoha kot, tha me vete. Hapi letrën e zhubrosur. Diçka duhej të kishte aty. E njohu menjëherë shkrimin e Ajlës. Ajo shkruante shkujdesur e pa kokëçarje. Që kur kishte nisur punë në bankë thoshte se vetëm për të firmosur i hynte në punë shkrimi i dorës. Lexoi:
E dashur ish shoqja e jetës sime nuk është qëllimi i kësaj letre të të bëjë të më kërkosh falje për gjithë të kaluarën tonë sepse nuk më duhen as të falurat dhe as justifikimet e tua mund të qëndrosh e qetë dhe e pa bezdisur në guaskën tënde sepse unë që nuk munda të të nxjerrë prej saj një jetë të tërë nuk mund t`ia dal mbanë tani dhe as që shpresojë të më falësh për dështimin sidoqoftë ti vijo e qetë rrugën tënde duke ditur se unë isha e vetmja shoqe që të kishte mbetur të shpreh ngushëllimet për fundin e epokës së shoqërisë tënde nëse të ngushëllon dije se unë nuk do jem vetëm pasi kam një duzinë me shokë e shoqe të tjera nga të gjitha rrethet e Shqipërisë.
Mbeti e hutuar, madje ndjeu mpirje në gjithë trupin. Përse t’ia kishte shkruar Ajla një letër të tillë? Mungesa e shenjave të pikësimit vështirësonte të kuptuarit saktë. Apo, në rastin më të mirë e kishte bërë tekstin të humbiste kuptimin, ose të merrte një tjetër kuptim, që ndoshta nuk kishte aspak lidhje me të. Ishte si të shumëzonte me zero edhe një nga rolet e jetës së saj, atë të shoqes së ngushtë.
Kishte marrë fund. E zhubrosi letrën përsëri. Nuk dinte ç`të bënte me të. E pa t`i binte nga dora dhe të zhytej në vaskë. Ndjeu se uji u ndot nga prania e saj dhe ajo nuk mund të qëndronte më aty. U ngrit me të shpejtë dhe po me atë ngut u shpëla. S’mund ta duronte atë ndjesi të shëmtuar mbi lëkurë. U mblodh me rrobëdëshambër, ndërsa flokët i mblodhi shkujdesur me peshqir. Prej tij zgjatohej një fije dhe po i binte mbi sy. U drejtua për nga dhoma të merrte gërshërët, nuk mund të duronte diçka të parregullt.
Prej andej dëgjoi zërin e televizorit, i cili ishte hapur në Kanalin e Lajmeve. Ajo nuk mbante mend ta kishte ndezur. Në televizor u shfaq Pandi Rrënja. Intervista ishte live dhe realizohej nga Klara. Si kishte mundur ajo të hynte në klinikë? Si kishte guxuar? Me siguri shefi do ta mbronte. Do thoshte se Amarda nuk ishte as mendjemadhe e as hipokrite, dhe se punonte me përkushtim duke i respektuar në maksimum pacientët. Duhej të thoshte gjithashtu, se ishte mjaft rigoroze në punë. Ishte pikërisht kjo që i duhej.
- Në radhë të parë ju falënderoj për intervistën. Është nder për mua të dal në Kanalin e Lajmeve, një nga televizionet më prestigjioz dhe të besueshme në vend, dhe për më tepër të intervistohem prej gazetares më bukuroshe.
Sa për intervistat që ju paraqitët, sigurisht që i ndoqa dhe nuk mund të mohoj asnjërën prej dëshmive. Por, unë nuk e kam hapur këtë klinikë që njerëzit të vijnë e të paguajnë për të biseduar, dhe atyre, meqenëse nuk u pëlqen biseda, të ikin. Po të mos u pëlqejë të flasin me doktoreshën, le të vijnë e të fjalosen me mua. Unë jam gjithë ditën i papunë... Nëse të flasësh për njerëzit të quajnë thashethemexhi, flasim për kafshët. Unë jam veteriner dhe kam mjaft njohuri në këtë fushë.
Amarda fiku televizorin dhe përplasi telekomandën pas murit. Gërshërët e rënda i ranë nga dora me zhurmë. Gjithçka kishte marrë fund për të. Roli i stomatologes gjithashtu nuk kishte përmbushur pritshmëritë e nevojshme... as për mendimin e shefit. Ndjente se koka po i shpërthente. Vetëm e ëma mund ta nxirrte nga kjo situatë. Formoi numrin e saj. Asnjë përgjigje. Provoi ta merrte me numër të fshehtë. Përse të mos e provonte ndryshe? Në fund të fundit s’kishte ç’të humbiste. Le të ishte në mësim, le ta linte një herë dreqin e mësimit përgjysmë për të folur me të bijën që ishte në pragun e çmendurisë. Në fund të fundit rregullat janë bërë për t`u thyer.
Zilja po binte. Sa mirë që nuk e kishte fikur!
Sapo telefoni u hap ajo priste të dëgjonte zërin e ëmbël të së ëmës, por kur dëgjoi një zë mashkulli t`i përgjigjej, e mbylli telefonin. Mos kishte gabuar numër? Jo. I ra sërish.
- Alo! Kush jeni?
- Ju kush jeni që përgjigjeni në telefonin e Soni Kristos?
- Unë jam shoku i dhomës.
- Cili thatë se jeni?
- Shoku i dhomës thashë. A doni t`i them diçka kur të zgjohet? Më vjen keq ta zgjoj tani, sepse ka kaluar një natë mjaft të lodhshme dhe unë mund ta kuptoj më mirë se kushdo tjetër. Edhe unë vetë ndjehem i sfilitur.
Amarda nuk mund të thoshte asnjë fjalë. I dukej se gjithkush po tallej me të dhe po e vinte në lojë. Ç’ishte ky shok dhome i së ëmës? Ç’ishte ky mirëkuptim i plotë dhe kjo sfilitje e përbashkët?
- Edhe një herë ju lutem, cili thatë se ishit?
- Dëgjoni vajzë, na lini të qetë, sepse nuk mund t’ia lejojmë vetes luksin të merremi me njerëz që nuk kanë ç`të bëjnë veçse t`na bezdisin.
Amarda mbylli celularin. Ja ku dështoi dhe në rolin e saj të fundit, si vajzë. E ëma nuk donte t’ia dinte për të. Ia kishte lënë celularin në dorë një zot e di se kujt dhe për ç’arsye. Për ditë të tëra as i kishte rënë ndër mend të fliste me të bijën.
Pati sërish atë marrje mendsh si edhe më parë në klinikë. Nga përhumbja e solli ndër mend vetëm zilja e celularit. E hapi, por askush nuk përgjigjej. Dëgjoheshin vetëm të qeshura. Kush tallej me të? Deri këtu kishte arritur! Zilja e celularit s’pushonte së rëni. Ajo shtrëngonte veshët me duar, por zhurma i depërtonte deri në tru. Tani askush nuk dilte ballazi të fliste me të, madje as për të folur nuk denjonin. Kishin ndot prej saj. Ajo nuk vlente më asgjë, asgjë.
Vrapoi në banjë. E hodhi celularin në vaskë. Duhej të shpëtonte prej tij. Në vesh i oshtinin të qeshura. Ajo kishte dështuar gjithkund dhe nuk vlente as si stomatologe, as si e dashur, as si shoqe, as si vajzë. Ajo ishte një zero.
Të gjitha fytyrat e njohura, dikur të dashura qeshnin dhe talleshin me të. Secili prej tyre në fazën e vet finale. Vetëm e ëma s’denjonte të shfaqej vet. Në vend të saj shfaqej një djalë i ri, i cili i kërkonte ta linte të qetë të ëmën që ishte në shtrat. Të gjitha këto ishin shumë, jashtëzakonisht shumë, për t’u përballuar. Mbi tryezë ishin gërshërët që ajo kishte lënë më parë. Ky ishte imazhi i fundit që u regjistrua në kujtesën e saj.
No comments:
Post a Comment