Pandi Rrënja dhe doktor Ksejdi i binin celularit të Amardës, por ai ishte jashtë funksionit. Telefoni i shtëpisë binte, por askush nuk përgjigjej. U ngjitën për në apartamentin e saj, i ranë ziles dhe trokitën disa herë radhazi. Dera ishte mbyllur dhe nga brenda nuk vinte asnjë zhurmë.
Pandi Rrënja ishte xhindosur. Ai kishte nuhatur në atë tenxheren imagjinare me presion një aromë jo të këndshme. Asgjë e mirë nuk mund të ndodhte, ndaj kishte dashur që Gerta të ishte me Amardën. I kishte kërkuar të mos e linte vetëm.
I telefonoi Arbrit. Ai ishte duke ardhur, por po vonohej. Me Pandi Rrënjën dhe doktor Ksejdin në pritje para derës së apartamentit të Amardës u bashkua edhe Ajla. Ishte shqetësuar pa masë kur shoqja e saj nuk i përgjigjej në telefon, ndërkohë që në klinikë i thoshin se ishte në apartament. Ishte hera e parë që ajo merrte leje në punë. Por, aq i bënte. Kur bëhej fjalë për Amardën, nuk donte t’ia dinte as nga rreziku i humbjes së vendit të punës.
E mbështeti disa herë veshin pas derës, madje edhe e ndërroi me tjetrin, por nuk dëgjohej asgjë. Asnjë pipëtimë.
Ishte penduar për mënyrën e ikjes në mëngjes. E kishte lexuar disa herë mesazhin që i kishte dërguar Amarda: Ajla, motrushja ime! E di se do të m’i falësh gjithë gabimet që kam bërë. A nuk i falim ne gjithë gabimet pa dashje? Të kam shumë xhan! Të puç.
Asnjëherë nuk i kishte kërkuar falje, as i kishte folur a shkruar në këtë mënyrë, ndaj dhe kishte ardhur, të fliste me shoqen e saj. S’duhej të ishte treguar aq e ashpër me të. Ajo s’e meritonte. Gjithsecili bluante në kokë diçka, por me fanatizëm e ruante për vete, duke mos e ndarë me të tjerë. Heshtjen e theu Pandi Rrënja.
- Kam frikë mos ka mbaruar atë që ka nisur një herë,- përdori një eufemizëm, për të mos përdorur fjalën vetëvrasje apo vdekje. Këto fjalë mund të ndillnin ters dhe ai ishte supersticioz.
- Për fat të keq, nuk ka qenë një herë, por dy,- foli Ajla ashtu siç qe, e zhytur në mendime.
- Unë di vetëm atë për të cilën kam dëgjuar në televizor,- tha Pandi Rrënja.
- Po hera e dytë, si ishte?- foli më në fund doktor Ksejdi.
- Ndodhi pothuajse një vit më vonë. Ishte më serioze dhe e frikshme se e para, por për fat të keq më e lehtë se tani. Jam e sigurt se ajo që nuk përgjigjet...
- Epo kjo vajzë nuk paska qenë në vete,- tha Pandi Rrënja që s’donte ta lejonte Ajlën të hamendësonte më tej për atë që mund të kishte ndodhur tani.
- Ajo ka pasur nevojë për ndihmë, por askush s’mundi ta ndihmonte.
- Nëse asaj i ndodh diçka nuk do ia fal vetes kurrë,- tha Ajla, që kishte marrë në fytyrë ngjyrën e limonit.
- Shpresoj të mos jetë vonë,- tha doktor Ksejdi, i cili shtrëngonte me nervozizëm kutinë e ndihmës së shpejtë që mbante në dorë. Pa mbaruar fjalën, nga ashensori doli Arbri. Ishte mbuluar në djersë dhe me zor merrte frymë. Me t'u hapur dera, te katert u derdhen ne apartament. Secili prej tyre donte te ndihmonte Amarden, nderkohe qe brehej nga ndjenjat e fajit. Ata s'kishin mundur te shmangnin me te keqen.
Amarda ishte shtrirë në këndin e kolltukeve që ajo kishte dashur të ishte patjetër i bardhë. Veshur kishte ende rrobëdëshambrin që gjithashtu nuk e kishte dashur veçse të bardhë. Gjysma e tij ishte bymyer dhe përskuqur prej gjakut të thithur. Kaçurrelat e artë kishin dalë përgjysmë nga peshqiri i bardhë, i cili më parë i kishte bërë të gjitha bashkë nën të.
Mbi tryezën e xhamtë qëndronin gërshërët e hapura e të gjakosura. Nga pulset e prera gjaku kullonte pikë-pikë, sikur të ishte duke mbaruar. Në dhomë nuk ishte thjesht një pellg gjaku, por një lumë i tërë. Një degë e tij drejtohej nga tualeti, ndërsa dega tjetër gjarpëronte drejt lavamanit të kuzhinës.
Amarda dukej se më në fund kishte gjetur qetësinë që i kishte munguar gjithë jetën, dhe që askush s’e kishte ndihmuar ta bënte të sajën për sa kohë ishte në jetë. Ia kishte dalë mbanë për të mos menduar asgjë, por kishte zgjedhur një rrugë ekstreme. Askush nga të katërt nuk fliste e as guxonte ta prekte.
Sytë ende të hapur kishin ngrirë në drejtim të derës. Ajo kishte pritur, ndoshta kishte shpresuar se dikush do të vinte, për këtë askush nuk mund të thoshte diçka të sigurt.
Doktor Ksejdi ekzaminoi sytë e Amardës. Provoi të ngacmonte nervat e tyre me dritën që lëshonte celulari, e cila ishte po aq e fortë sa drita e një elektriku. Asnjë reagim. Ai i bëri një shenjë shefit duke mohuar me kokë. Rasti ishte i pashpresë. Pandi Rrënja u ul në gjunjë pranë saj duke u përpjekur të mos shkelte mbi gjak. Ishte pjesë e trupit të saj dhe i dukej se duke shkelur mbi të do t’i shkaktonte dhimbje.
- Prehu e qetë bijë, mbetshin gjithë lodhjet, mundimet dhe brengat e tua në këtë jetë,- i pëshpëriti ai duke i mbyllur sytë, poshtë të cilëve ishin përzierë dhe hijezuar frikshëm ngjyra e zezë dhe bluja e errët. Buzët e thara e të plasaritura kishin marrë po atë ngjyrë.
Ishte momenti më i vështirë që kishte kaluar secili prej tyre, pavarësisht moshës. S’kishin humbur vetëm një njeri të dashur, por edhe një pjesë të shpirtit të tyre. Breheshin nga ndjenjat e fajit. Arbri ulëriu me sa forcë kishte. E mbërtheu prej supesh Amardën dhe e shkundi fort.
- Ami, përse ma bëre këtë, më thuaj përse?- Ajla e tërhoqi Arbrin pas. Doktor Ksejdi hapi çantën e ndihmës së shpejtë dhe nxori fashat llastik. I fashoi shpejt e shpejt kyçet e duarve duke u munduar t’i shtrëngonte sa më fort. Të tre shihnin të habitur. Amarda s’kishte më nevojë për to, ajo dergjej pa jetë. Por, doktor Ksejdi e dinte se në disa raste gjakderdhja mund të vazhdonte deri në pikën e fundit të gjakut edhe disa orë pasi njeriu vdiste. Kjo ishte e tmerrshme.
- Përse ma bëre këtë shpirt, më thuaj, përse?
- Arbri, ne nuk kemi asnjë të drejtë t`i kërkojmë llogari, aq më tepër tani. Lëre të qetë. Ajo vetëm këtë kërkoi, asgjë më tepër,- i tha Ajla, së cilës i dukej se shoqja e saj ende mund të ndjente dhimbje nga ajo shkundje e fortë. Arbri e shtyu Ajlën pas. Ajo kishte zgjedhur kohën më të papërshtatshme për ta qortuar.
Vendosi duart poshtë trupit të Amardës dhe e ngriti lehtë, si të qe një nga ato retë e bardha puplore. Më pas, duke vazhduar ta mbante në duar, u ul në vendin e tij të zakonshëm. Hoqi peshqirin që i mblidhte flokët dhe e la të rrëzohej ngadalë mbi dysheme. Edhe ai si rrobëdëshambri nisi të bymehej prej gjakut që po thithte me etje. Nisi t`i ledhatonte kaçurrelat ende të lagur. Sa herë kishte vepruar kështu! Kjo ishte përkëdhelia e saj e preferuar. Vetëm kështu ajo ndihej e qetë dhe e mbrojtur. Arbri e dinte mirë këtë, ndaj në çaste të tilla i thoshte: Fli zemra ime vogël, fli! Po tani fjalë të tilla ishin krejt pa vend. Ai mbështeti faqen në faqen e saj, si dikur, kur ajo ishte e ngrohtë. Pandi u bëri me shenjë doktor Ksejdit dhe Ajlës. Arbri kishte nevojë të qëndronte për disa çaste vetëm me të. Ai e gëzonte këtë të drejtë. Ata u bindën.
- Zemra ime! Askënd asnjëherë s’kam dashur veç teje. Unë s’mund të jetojë pa ty, nuk di. E mban mend sa herë më ke bërë ta shohim bashkë Romeo dhe Zhuljetën përpara se ta interpretonim? Edhe unë do veproj si ai, s’mund të jetojë pa ty. Nëse më do, hapi sytë zemra ime!
Pandi Rrënja, doktor Ksejdi dhe Ajla nuk ishin larguar më shumë se nga dera. Të tre ndiqnin të pikëlluar e të mallëngjyer atë skenë, të denjë për tragjeditë shekspiriane. Prisnin kohën e përshtatshme që t`ia merrnin Amardën nga duart, por ende nuk po guxonin.
- I hape sytë zemër! Pra as ti nuk bën dot pa mua. Do jemi gjithë jetën bashkë, të pandarë, apo jo? Thuaj një fjalë zemra ime! Të tre u përlotën, u mallëngjyen, por edhe kuptuan se ishte koha ta merrnin prej duarve të Arbrit. Ai po delironte. U afruan ngadalë. Kur panë fytyrën e Amardës, shtangën. Sytë e saj gjysmë të hapur shihnin Arbrin. Ajo ishte duke buzëqeshur. Ende s’mund të shquaje nëse ishte duke i buzëqeshur atij, vdekjes, apo jetës.
- Ta çojmë në urgjencë! Shpejt! Shpejt!- foli Pandi Rrënja që e mblodhi veten i pari.
- Një batanije! Na duhet një batanije për ta mbështjellë!- thirri doktor Ksejdi, i cili e dinte se temperatura e trupit do vazhdonte të ulej dhe kjo mund të ishte fatale.
Ajla vrapoi për në dhomën e gjumit dhe mori një batanije jo shumë të trashë, por tepër të ngrohtë. Doktor Ksejdi e mbështolli me të pa e hequr prej duarve të Arbrit që tashmë ishte ngritur dhe i qe afruar derës. Të katërt dolën nga apartamenti me shpejtësi. Ajla vrapoi e para për nga ashensori, por ai ishte i zënë. Zbritën nga shkallët. Pandi Rrënja mori makinën që e kishte parkuar aty pranë. Para makinës hipi Ajla, ndërsa Arbri mbante po në të njëjtën mënyrë në duar Amardën të mbështjellë mirë me batanije, madje edhe në kokë. Ai ia largoi vetëm nga fytyra. S’duhej ta pengonte për të marrë frymë.
Doktor Ksejdi i kishte vendosur një tampon me alkool nën hundë, që të mos humbiste ndjenjat. Sytë e saj ishin të zbrazët dhe të ftohtë, pothuajse të frikshëm. Nguroi t’i maste presionin e gjakut. E dinte se shifrat do ishin të frikshme. Më në fund i zbuloi me kujdes parakrahun. Mbushi shpejt me ajër manzhetin nëpërmjet pompës prej llastiku, dhe pasi vuri pllakën metalike të stetoskopit nën manzhet hoqi dorën e djathtë prej pompës prej llastiku gjithë ankth. Me frymën pezull mbajti vesh. Pandi ngiste duke thyer sa të mundte rregullat e qarkullimit rrugor, por shpesh nuk kishte ç`të bënte, vetëm të priste. Zemrat e të katërve sa vinte dhe shpeshtonin të rrahurat.
- Fol Ksejdi! Sa është tensioni?- sëmundja e tij e kishte bërë ta maste shpesh presionin e gjakut me këtë aparat dhe të kishte të dhëna të mjaftueshme mbi shifrat kritike.
- Shpejto! Është gjashtëdhjetë me tridhjetë! Pandi Rrënjës i riguan sërish lot nga sytë e përskuqur prej dhimbjes. Shtrëngoi më tepër këmbën mbi pedalin e gazit. Nuk kishte zemër t’ia mbyllte sytë për së dyti Amardës. Ajo e meritonte një shans tjetër nga jeta. Me të mbërritur do t’i telefononte së shoqes të ndizte një qiri.
Sapo mbërritën në Spitalin Ushtarak u drejtuan për në urgjencën e politraumës. Kur po e shtrinin mbi shtratin e lëvizshëm doktor Ksejdi i foli mjekes së turnit, e cila shoqërohej edhe nga një mjek tjetër më i ri në moshë. Pas tyre qëndronte një armatë e tërë infermierësh.
- Prerje të venave, të cilët ia kam fashuar fort me fashë llastik. Ka humbur shumë gjak. Para pesë minutash presioni i gjakut ishte gjashtëdhjetë me tridhjetë.- Dy mjekët dëgjonin doktor Ksejdin e njëkohësisht shihnin pacienten e sapoardhur.
- Glukozë intravenoze!- urdhëroi mjekja duke i vendosur vetë menjëherë Amardës aparatin e oksigjenit. Infermierja shpejtoi për të zbatuar urdhrin. Mori me të shpejtë serumin me përbërje glukoze dhe lidhi aparatin, por vështirësia qëndronte në gjetjen e venës së përshtatshme.
- Gjak, ka nevojë urgjente për gjak,- tha mjeku tjetër i urgjencës, duke nxjerrë nga kutia aparatin për matjen e presionit të gjakut, mjekja që kishte vendosur aparatin e oksigjenit kishte hequr ndërkohë fashat nga duart. S’kishin parë ndonjëherë një prerje të tillë, aq të thellë.- Njoftoni menjëherë neurokirurgun!
Nuk ishte një prerje e cekët e venave, por një masakrim i kyçeve të duarve. Në tërë ato vite punë, nuk kishte parë e as kishte imagjinuar ndonjëherë, se dikush mund të qe i aftë t’i bënte vetes diçka të tillë. Ishte e pabesueshme.
Arbri u tregoi grupin e gjakut të Amardës. Ajla tha se po të kishin nevojë ajo kishte të njëjtin grup gjaku.
- Ke parë shumë telenovela Ajla,- i foli doktor Ksejdi,- gjaku s’mund të merret dhe të jepet në të njëjtën kohë. Duhet të kalojë në disa analiza e kontrolle, si dhe të qëndrojë për disa muaj.
Sapo kishte ardhur gjaku dhe nisi pikë-pikë rrugën drejt trupit të Amardës, mjekja i tregoi kolegut të saj monitorin me të cilin ishin lidhur aparaturat. Një infermiere zbrazi menjëherë sallën nga personat që kishin shoqëruar Amardën.
Pandi Rrënja telefonoi të shoqen. Ishte e vetmja ndihmesë që mund të jepte. Sipas tij, Zoti gjithmonë u gjendet atyre që i kërkojnë ndihmë me zemër. Të katërt kuptuan se Amardës i kishte ndalur zemra. Prisnin me shpresë që mjekët do ta bënin të punonte përsëri. Aparatura që u nevojiteshin ishte në të djathtë të shtratit të saj.
Në dhomë hyri infermierja që solli në një shportë plastike edhe katër qese të tjera me gjak. Arbri dëgjonte zhurmën që bënte aparatura, e cila përcillte goditje elektrike në zemrën e Amardës. Ai mblodhi të dyja duart grusht dhe goditi fort në mur. Ndjeu t’i depërtonin deri në kockë pjesët e ashpra të murit. Amarda po luftonte e vetme me vdekjen dhe ai s’mund të bënte asgjë. Ç’lloj burri ishte ai?
Pas disa minutash në sallë u fut mjeku neurokirurg.
- Ajo ia hodhi! Është gjallë,- tha doktor Ksejdi. Sytë e të treve u drejtuan nga ai. Asnjëri prej tyre nuk ishte bindur nga fjalët e tij.- Nëse nuk do ishte kështu, neurokirurgu do kishte dalë posa hyri. Një profesor i tillë s’ka asnjë minutë të tepërt për ta çuar dëm.
Doktor Ksejdi kishte të drejtë. Pas pesë minutash mjeku neurokirurg doli të komunikonte me ta.
- Pacientja ka humbur me të vërtetë shumë gjak. Zemra e saj pushoi, por mjekët e urgjencës së politraumës që ende janë me të, bënë një punë të mrekullueshme duke e kthyer sërish në jetë. Do gënjeja po të thosha se gjendja e saj është e stabilizuar. Orët në vazhdim janë kritike.
Përveç prerjes, në humbjen e një sasie më të madhe gjaku ka ndikuar edhe vendosja disa herë radhazi e duarve në ujë të ngrohtë. Prerja është e thellë. Ajo ka kaluar pulsin dhe ka dëmtuar rëndë tendinat, të cilat janë nervat që në këtë rast kontrollojnë muskujt e duarve. Prerjet mund të shkaktojnë reduktim të përkohshëm, ose të përhershëm të aftësive lëvizore dhe ndjesore.
Unë jam neurokirurg dhe kam kryer disa herë ndërhyrje të tilla. Jo gjithmonë sigurojnë sukses, ndaj duhet që dikush të firmosë nëse është dakord me ndërhyrjen, duke marrë parasysh edhe dështimin.
- Ku konsiston ndërhyrja profesor?- pyeti Pandi Rrënja më shumë nga shqetësimi se nga kurioziteti.
- Dëmtimi na detyron t`i peshkojmë tendinat e këputura, të cilat janë me dhjetëra dhe t`i lidhim me ato që vijnë nga pjesa e sipërme, pra nga pjesa e parakrahut. Vetëm në këtë mënyrë ato mund të kryejnë sërish funksionin e mëparshëm. Të paktën kështu shpresoj. Atëherë, cili nga ju do firmosë? Kush është i afërmi i saj?
- Ky është i fejuari!- tha Ajla duke drejtuar të dyja duart nga Arbri.
- Çfarë ndodh nëse nuk kryhet ndërhyrja?
- Duart dhe gishtat s’mund të lëvizen dhe kjo është e përhershme.
- Nëse nuk firmos ti bir, e marr përsipër unë,- tha Pandi Rrënja, i cili dukej plotësisht i vendosur në ato që thoshte.
- Pranoj, s’kam rrugëdalje tjetër,- tha Arbri. Babai i Amit nuk mund të vijë, pasi mamaja e saj ka kryer mbrëmë një ndërhyrje në zemër.
Pandi Rrënjës i vrau veshin ajo që posa dëgjoi. Si shpjegohej që Amarda nuk dinte asgjë për ndërhyrjen në zemër të së ëmës? Ja përse prindërit e saj nuk kishin ardhur për t’i qëndruar pranë në periudhën e vështirë që ajo ishte duke kaluar. S’bëhej fjalë për neglizhencë, siç kishte menduar ai disa herë. Ata s’kishin ardhur, sepse nuk kishin pasur mundësi.
Arbri s’e kishte zhgënjyer. Ai patjetër i kishte ndihmuar dhe u kishte qëndruar pranë prindërve të Amardës. Pandi Rrënja kishte nuhatje të fortë. Ata të dy ishin bërë për njëritjetrin. Doktor Ksejdi le të mendonte e të thoshte ç’të donte. Ai njihte më shumë librat se njerëzit. Kur i shihte pranë e pranë Arbrin dhe Amardën, i dukeshin si çift pëllumbash. Ata e meritonin të ishin gjithë jetën së bashku e të lumtur, si në përralla. Ndaj dhe fati ishte treguar bujar me ta, duke iu dhënë një mundësi të dytë.
- Je duke bërë zgjedhjen e duhur Arbri! Duart e saj duhet të bëhen si më parë,- i tha doktor Ksejdi, duke menduar se nëse operacioni nuk do kishte sukses, ajo s’do ta ushtronte më kurrë profesionin e saj. Kjo për Amardën do të ishte si një dënim me vdekje.
Arbri firmosi me duart që i dridheshin. Pas kësaj Amardën e zhvendosën për në sallën e kirurgjisë. Pritja ishte e gjatë. Asnjëri prej të katërve nuk lëvizte prej aty, por as fliste për atë që kishte ndodhur. Dukej sikur po i jepnin jetë teorisë së Amardës, se e shkuara duhet lënë pas. Rëndësi kishte që ajo të bëhej mirë. Sytë ishin nga dera. Dhe sa kohë do të kalonte akoma derisa ajo të hapej?
E megjithatë, pritja nuk ishte pjesa më e vështirë, siç e kishin menduar. Të katërve iu desh të shkonin në rajonin e policisë dhe të jepnin dëshmitë e tyre. Jo se kishin diçka për të fshehur, përkundrazi ata mund të rrëfenin gjithçka deri në detaje. Por, ishte aq e dhimbshme të flisje për atë që sapo kishte ngjarë! Akoma më të vështirë e bënte vendi ku ndodheshin. Asnjëri prej tyre s’kishte qenë më parë në një rajon policie.
Kur e sheh veten në spital, qoftë edhe rastësisht, për t’i bërë vizitë një të afërmi, ose për të shoqëruar dikë, e ndjen veten të sëmurë. Por, kur gjendesh në një rajon policie, përballë njerëzve me uniforma që të marrin në pyetje të duket vetja fajtor. Kjo peshë është më e rëndë nga të gjitha ato që mund të mbajë ndërgjegjja jonë.
Sidoqoftë, ata merrnin frymë thellë kur mendonin se Amarda do dilte shëndoshë e mirë nga salla e kirurgjisë. Si do ndjeheshin sikur ajo tani të gjendej në morg? Kjo ishte e tmerrshme për t’u menduar. Ka brerje ndërgjegjeje, të cilat s’na ndahen për gjithë jetën, ndaj gjithsecili ishte dyfish i lumtur që Amarda ishte gjallë.
Në veçanti Arbrit iu copëtua zemra kur i kërkuan arsyen që mund ta kishte shtyrë Amardën të ndërmerrte këtë vendim ekstrem. As ai vetë nuk e dinte. Sillte e risillte në mend po ato pyetje: Kaq i verbër isha? Përse s’arrita ta ndihmoja?
Kur iu desh të përgjigjej edhe për dy tentativat e mëparshme të vetëvrasjeve, kuptoi se disa plagë s’mbyllen asnjëherë, përkundrazi, në cilindo rast ato janë gati të pikojnë gjak. Asgjë s’kishte për të ndryshuar sikur ai të pranonte me zë të lartë, para të gjithëve se kishin ndodhur për faj të tij. Edhe Amardën s’mund ta ndihmonte në këtë mënyrë.
Vetëm pas tri orësh dera e sallës u hap. Mjeku neurokirurg pati mirësinë të fliste me ta dhe t’ua bënte të qartë situatën.
- Ndërhyrja përfundoi me sukses. Zemra e saj u tregua e fortë. Kjo është shenjë e mirë. Aftësitë lëvizore s’do fitohen menjëherë, por gradualisht. Duart s’duhet të kryejnë lëvizje të sforcuara, ose të papritura, por nuk duhet as të qëndrojnë të palëvizura. Sidoqoftë, më e rëndësishmja është që ndërhyrja përfundoi me sukses. Për të tjerat do kemi kohë të flasim.
- A mund ta shoh doktor?
- Është nën efektin e anestezisë. Më pas do kalojë në reanimacion. Ende s’kemi marrë përgjigjen e plotë të analizave. Për këtë do flasim më vonë. Për momentin gjendja e saj është e pastabilizuar plotësisht.
- Shumë faleminderit doktor dhe ju lumshin duart! Nuk dimë ç’do kishim bërë pa ju!- i foli Pandi Rrënja me zemër në dorë. Mjeku s’ktheu përgjigje.
Falë atyre duarve të arta kush e di sa jetë kishte shpëtuar dhe sa falënderime kishte marrë. Miratoi me kokë dhe i buzëqeshi Pandi Rrënjës. Disa njerëz e kanë më të lehtë të flasin përmes punës se sa përmes fjalëve.
- Kush do kafe?- tha Ajla.- Po shkoj të marr në barin që është poshtë.
- Të gjithë e duam nga një kafe,- tha Pandi Rrënja.
Pas disa minutash të katërt ishin duke pirë ngadalë kafetë, në pritje të daljes së Amardës nga salla e kirurgjisë. Përgjatë kësaj kohe pati vetëm copëza bisedash në lidhje me orën, apo nëse ajo ishte zgjuar. Pritja përherë është e lodhshme, po t’i shtosh edhe ankthin bëhet e padurueshme.
Në daljen e saj Amarda dukej e zbehtë, pothuajse e tejdukshme. Sytë i kishte të mbyllur, por dukej qartë se hijezimi i frikshëm poshtë tyre ishte zhdukur. Buzët i kishte të thara dhe të plasaritura, por edhe ato ishin çliruar prej ngjyrave të vdekjes. Me siguri kishte etje. Këtë mendonte Arbri teksa ia shihte buzët e zhuritura. S’e dinte nëse ishte pa ndjenja, apo nën efektin e narkozës.
Po sikur të ishte zgjuar dhe të vijonte të mbante sytë mbyllur, sepse nuk donte të shihte askënd? S’ishte çudi. Ata ishin njerëzit të cilët s’kishin mundur ta ndihmonin. U përlotën. E cili është ai që arrin t’i mbajë lotët në një rast të tillë?
Pasi kaloi më shumë se një orë dhe lutjet e Arbrit kishin rrjedhur lumë, mjekja më në fund dha leje që në dhomë të hynte një person, por vetëm një ama. Të tre panë nga Arbri. S’ishte nevoja për diskutime.
Në kohën kur Arbri ishte gati të futej në reanimacion, drejt tyre po vinte një çift rreth të pesëdhjetave. Fytyrat e të dyve ishin të menduara, vetullat të mvrejtura. Gruaja, e cila dukej e lodhur mbahej pas krahut të burrit që me sa dukej ishte bashkëshorti i saj. Sytë e të katërve u drejtuan nga ata. Ishin prindërit e Amardës.
Sapo i shihje tek vinin, kuptoje se Amarda kishte pasur ç’të merrte nga secili. Të dy ishin shtatlartë dhe me trupin e drejtë si selvi. Vështrimi krenar tregonte se ishin njerëz, të cilët mbështeteshin fuqishëm në forcat e tyre. Soni ishte brune, me flokë të drejta dhe sy të zinj. Me sa dukej, flokët biond me kaçurrela dhe sytë e kaltër Amarda i kishte marrë nga i ati. Por, fytyra e tij, pavarësisht tipareve pothuajse identike me të bijën dukej krejt ndryshe. Të shihje sytë e tij, ishte si të shihje shpirtin. Ai s’mund të ishte veçse i çiltër.
Pavarësisht tipareve tërësisht të ndryshme, fytyra e Sonit dhe e së bijës kishin një të përbashkët më se të dukshme, enigmën e cila endej gjithandej. Sytë në të shumtën e kohës ishin të padepërtueshëm. Ata të sillnin para syve një libër, i cili edhe sikur të ishte i hapur, s’kishe për të kuptuar asgjë, pasi ishte shkruar në një gjuhë të vdekur.
Por, nëse je një vëzhgues i mirë, do të gjesh ndryshimin thelbësor mes dy fytyrave enigmatike. Sytë e Sonit, nuk janë vetëm të padepërtueshëm, por edhe të akullt. Buzëqeshja e saj, e cila shfaqet mjaft rrallë është e ngrirë dhe duket si një maskë që e bezdis, që nuk është në masën e saj, por mbi të gjitha që nuk i shkon.
Në sytë e Amardës, megjithëse enigmatikë, mund të depërtohet përmes dashurisë. Kur ajo është e lumtur shkëlqimi i tyre është i madh, pothuajse verbues. Atëherë buzëqeshja e saj çel. E nëse vyshket shpejt, kjo s’ka të bëjë as me fallcitetin dhe as me hipokrizinë. Dhimbja e madhe që shpesh mbyllet për të mos dalë prej saj, duket se i helmon gjakun, i vret shpirtin, i vyshk buzëqeshjen. Shkëlqimi i syve zbehet deri në shuarje.
Atëherë bëhen të padukshme edhe ato gropëzat në faqe. Ka raste që për ditë të tëra ato nuk shfaqen. Edhe vetë Amarda mendon ndonjëherë se ato mund të jenë zhdukur përfundimisht. Ndoshta për shkak të moshës. Por, s’kanë qenë ndonjëherë të lidhura me moshën.
- Koli! Si e lejove të vijë këtu?- Arbri nuk priti përgjigjen e Sokolit dhe u kthye nga Soni.- Nuk duhet të ishe këtu. Lëvizja mund të ketë pasoja fatale. Mos harro se nuk kanë kaluar as 24 orë nga ndërhyrja.
- Fatale është ajo që mund t’i ndodhë Amit. Nëse duart e saj nuk fitojnë aftësinë e mëparshme ky po që është fundi i botës.
Prindërit e Amardës u munduan të përmbanin dhimbjen në kohën kur takuan Pandi Rrënjën dhe doktor Ksejdin. Ajla i përqafoi dhe i puthi të dy me sinqeritetin e një fëmije, sikur ata të ishin prindërit e saj. Arbri e pa veten ngushtë. Ai ndjehej aq fajtor për atë që i kishte ndodhur Amardës, saqë s’merrte guximin të zgjaste dorën për të takuar prindërit e saj. Fundja ai vetëm disa orë më parë ishte ndarë prej tyre.
- Ku është mjeku që kreu ndërhyrjen? Mund ta shohim Amin tani?
- Mjeku ka dhënë leje vetëm për një person.
Në atë kohë shohin të vijë drejt tyre neurokirurgu shoqëruar nga një infermiere. I duhet të provojë reflekset në duart e Amardës. Arbri bën prezantimin e rastit.
- Ju nuk jeni mirë zonjë?! Më dukeni shumë e zbehtë. Pa u bindur plotësisht për shëndetin tuaj nuk mund t’ju lejojë të shihni vajzën. Ju diçka keni.
- Mbrëmë ka kryer një ndërhyrje të lehtë në zemër. Sapo erdhën nga Spitali Mesdhetar i Tiranës, është vetëm disa kilometra larg.
- Kur bëhet fjalë për zemrën asnjë shqetësim dhe aq më tepër ndërhyrje nuk është e lehtë dhe e parëndësishme. Me siguri keni bërë angiografi me kateter. Pasi mori miratimin e tyre vijoi:- Edhe kjo lloj ndërhyrjeje ka vështirësitë e veta. Regjimi i shtratit me sa di unë duhet të jetë absolut.
- Në rregull. Le të futet i ati atëherë. Shko Koli dhe të lutem mos harro t’ia ledhosh flokët, ti e di që gjithmonë i ka pëlqyer.
- Ejani me mua zonjë! Të bëjmë më parë një vizitë. Ju nënvlerësoni mjekët tanë duke shkuar në spitalet private, por ne kemi mjekë kardiologë dhe njëkohësisht profesorë të nderuar. Nëse gjendja juaj është e stabilizuar siç thoni, nuk mund t’ju ndalojë të shihni vajzën tuaj. Madje mund të qëndroni edhe përgjatë kohës që unë do provoj reflekset e saj. Jam i sigurt se më kuptoni. Me zemrën nuk bëhet shaka! Aq më tepër me zemrën e një nëne që i duhet të përballojë emocionin e fortë që i shkakton rikthimi në jetë i vajzës së vet.
Ndërkohë Sokoli hyri të shihte të bijën. Ajla shoqëroi mamanë e shoqes së saj me po atë dashuri e përkushtim që do kishte treguar për mamanë e vet. As Soni e as Amarda s’mund të liheshin vetëm në gjendjen që ishin. Pas vizitës, mjekët vendosën ta linin për pak çaste të hynte tek Amarda. Më pas i rekomanduan regjim shtrati absolut. Për asnjë minutë ajo nuk duhej të qëndronte vetëm, madje ishte e domosdoshme prania e personelit të specializuar. Gjithashtu, duhej të zbatonte rigorozisht këshillat e mjekut. Të nesërmen në mëngjes mund të vinte sërish për të parë të bijën.
Megjithëse ishte marrë vendimi i prerë se askush tjetër nuk duhej të hynte tek Amarda, mjekja bëri një tolerim të fundit. Nuk mund të mos thyhej prej lutjeve, madje prej përgjërimeve të një djali të dashuruar.
Kur hyri në dhomë dhe e pa Amardën të vënë në gjumë të detyruar nga qetësuesit dhe të zbehtë si pasojë e humbjes së gjakut, Arbri u pushtua nga një ndjesi e çuditshme, të cilën jo vetëm nuk e kishte provuar më parë, por as që e dinte se mund të ekzistonte. Ishte pranë njeriut më të dashur për të. Gjithë jeta nuk i kishte mjaftuar për të kuptuar sa shumë e donte. Ajo ishte rrezja diellore e jetës së tij. I jepte plotësisht të drejtë vetes që kishte vendosur të martohej me të pa e diskutuar më parë me askënd.
Por, ai ndjente një pengesë të padukshme, ngritur si një mur i xhamtë mes tyre. Nuk i mungonte as forca e as guximi për ta kapërcyer, por trembej nga ajo që do gjente përtej. Ajo diçkaja e padukshme e bënte të stepej. Ç’do të ndodhte më pas? Amarda s’mund të fliste, por kush e di edhe dëshira për ta bërë këtë mund t’i mungonte. Ndoshta ajo i mbante sytë mbyllur pasi nuk kishte dëshirë të shihte askënd. Arbri do ishte i duruar me të. Kur një njeriu i është mërzitur jeta e vet, s’mund t’i vësh faj nëse i është mërzitur edhe gjithkush, apo gjithçka tjetër.
Kishte kaluar vetëm disa minuta pranë saj, kur infermierja erdhi dhe i tha se duhej të dilte. Neurokirurgu nuk do t’i jepte leje askujt të hynte aty deri të nesërmen. Urdhri ishte i prerë. Arbrit i vinte plasje. Infermierja doli. I mbetej edhe një minutë e vetme, minuta e fundit. Sa ironik është fati ndonjëherë! Pas një jete të kaluar bashkë, me çaste të jetuara e të pajetuara, dikush ndez kronometrin dhe të mat minutat. Ndoshta po kaq e pamëshirshme e ndofta edhe më tepër është edhe jeta e zakonshme, por ne s’e vëmë re, pasi ajo vepron heshturazi. Arbri këtej e tutje do ishte më vigjilent. Asnjë çast nga jeta e tyre s’do ta linte të fluturonte pa e jetuar dhe shijuar plotësisht.
Fati jo më kot u kishte dhënë një mundësi të dytë. Amarda ishte nisur për në atë jetë dhe qe kthyer sërish. Kjo ishte një shenjë. Askush dhe asgjë veç dashurisë s’bën mrekulli të tilla. U mbetej vetëm të shijonin deri në fund të jetës magjinë e dashurisë së tyre të pakufi.
No comments:
Post a Comment