Arbri shkoi herët në spital. Diellit i duhej ndoshta edhe ndonjë orë të lindte. Sokoli e kishte kaluar natën aty. Me zor priste të shihte të bijën. Trupin e ndjente të dërrmuar prej stolit të drunjtë në të cilin kishte qëndruar mbështetur. S’kishte vënë asgjë në gojë dhe ndihej i lodhur për vdekje. Por, as që donte ta dinte për gjendjen në të cilën ishte katandisur. E vetmja gjë që i interesonte ishte shëndeti i së bijës. Infermieret dukeshin të bezdisura nga pyetjet e tij të pandërprera.
- Arbri! Përse u tregova aq i marrë dhe nuk erdha? Ndoshta do ta kisha shmangur. Jam fajtor. Ndjej se diçka më bluan përbrenda pa pushim. Është sikur e kam vrarë, sikur e kam prerë time bijë me duart e mia. Ai fliste dhe s’kishte guxim as për ta parë Arbrin në sy. Kokën e kishte vendosur mes duarve. Vështrimin e kishte të përhumbur. Ndjenjat e fajit po e bluanin pa mëshirë.
- Ti nuk je aspak fajtor. I vetmi fajtor në gjithë këtë histori jam unë. S’duhet ta kisha lënë vetëm. Nuk duhet t’i kisha dhënë të drejtë. Edhe sikur të më kishte shtyrë si një qen nga apartamenti i saj, s’duhej të kisha ikur prej aty pa u bindur plotësisht se ajo do ishte mirë. Këtë s’kam për t’ia falur vetes kurrë.
- Po të mos kishte qenë këmbëngulja jote, Soni tani mund të kishte ndërruar jetë. Ambulancat e spitalit shtetëror nuk e merrnin përsipër transportimin e saj. Ambulanca e Spitalit Mesdhetar të Tiranës ishte si një spital në lëvizje. As më kishte shkuar ndër mend që teknologjia kishte arritur në këtë stad zhvillimi. Pastaj, ne të dy e dëgjuam se ç’tha mjeku.
- Nëse nuk do të ishte kryer ndërhyrja, Sonit i mbeteshin vetëm disa orë jetë. Por, sidoqoftë, kjo që ndodhi rëndon mbi mua. Gjithë jetës kam për t’u ndierë fajtor.
- As Soni nuk ka për të ta falur. Vërtet ti i shpëtove jetën, por për të jeta e saj nuk vlen asgjë krahasuar me jetën e vajzës sonë. As mua s’ma fal që nuk i tregova se Ami kishte nevojë për ne. Sipas saj, të paktën unë, duhej të kisha ardhur patjetër, pa e menduar dy herë. Ti e di sa e dhënë është pas Amit, saqë nga lindja e saj nuk ka qoftë edhe një ditë që të ketë menduar për të mirën e vet.
- Rëndësi ka që tani të dyja janë mirë dhe mjekët na sigurojnë se do bëhen shumë mirë.
- Ti e ke zemrën flori bir,- i tha Sokoli duke i rrahur shpatullat dhe duke e parë drejt e në sy,- ime bijë s’mund të gjente dikë që ta donte dhe ta meritonte më shumë se ti.
- Dhe unë s’kisha ku gjeja një të dytë si Ami. Pavarësisht gabimeve që kam bërë në lidhje me të, unë jam i gatshëm t’i shlyej të gjitha. S’do ta lë pa e shfrytëzuar plotësisht këtë mundësi të dytë, madje këtë mundësi të artë që më dha jeta. Ndjehem me fat. Gjithashtu, më duhet të pranoj se Ami ka të drejtë kur thotë se ne jemi bërë për njëri-tjetrin. Vetëm kur jemi të dy bashkë jeta merr kuptim.
Arbri dhe Sokoli vijonin qetësisht bisedën, kur para tyre u ndalën dy policë. Ndoshta do pyesnin për ndonjë mjek, a ndonjë pacient. Edhe policët janë njerëz si gjithë të tjerët dhe kanë problemet e tyre.
- Ju jeni Arbri Spiro?
- Po, unë jam.
- Duhet të vini me ne. Jeni i dyshuari kryesor për vrasjen e Klara Ristanit.
- Çfarë? Klara ka vdekur?
- Jo, kjo nuk mund të jetë e vërtetë!
- Mos bëni sikur nuk e dini.
- Doni të më vendosni prangat?
- Arbri! Më mirë mos kundërshto! Me siguri është një kqkuptim që menjëherë do të sqarohet,- tha Sokoli i bindur në vërtetësinë e fjalëve të tij, pavarësisht se urdhërarresti, pasi e shqyrtoi me vëmendje iu duk i rregullt.
- Unë nuk jam kriminel që të më vendosni prangat!
- Nëse jeni apo jo kriminel s’është puna jonë, por e gjykatës. Ne kemi detyrë t’ju arrestojmë.
Ndërkohë që policët i vendosnin prangat Arbrit, Sokoli shihte ngultas veprimet e tyre. I dukej e pabesueshme që po ndodhte vërtet. Klara Ristani e vrarë! Ajo vajzë kishte qenë shoqja e ngushtë e së bijës dhe, praktikisht si edhe Ajla, ishte rritur në shtëpinë e tyre. Kishte pasur mosmarrëveshje mes vajzave, prej të cilave Ami ishte lënduar shumë. Sidoqoftë, ajo ishte përpjekur t’i harronte, ose së paku t’i bënte pjesë të së shkuarës.
Klara nga ana e vet kishte bërë çmos që asgjë të mos sheshohej, por mosmarrëveshjeve të vjetra t’iu mbivendoseshin të reja. Disa herë ai i kishte kërkuar të bijës ta falte Klarën. Ajo kishte vepruar në atë mënyrë nga dëshpërimi dhe jo nga inati. Jeta e saj ishte e zbrazur nga dashuria dhe e mbushur me mllef.
Amarda ishte përpjekur, po nuk ia kishte dalë mbanë. I kishte dhënë zgjidhje situatës sipas mënyrës së vet. Kishte shkëputur çfarëdolloj lidhjeje me të dhe ishte përpjekur ta harronte. Ditët e fundit ajo kishte bërë padrejtësi të njëpasnjëshme kundrejt Amardës, madje një pjesë e tyre i ishte kthyer mbrapsht. Ajo ishte diskretituar me videot që i ishin bërë publike. Sikur të kishte folur me të bijën, Sokoli s’do t’i kërkonte më ta falte Klarën. Ajo s’ishte më fëmijë, as adoleshente.
Të rriturit nuk i lëndojnë të tjerët rastësisht, por me dashje dhe e bëjnë këtë për të marrë kënaqësi. Do ta kishte këshilluar të fliste me të dhe ta detyronte të përgjigjej dhe të mbante përgjegjësi për gjithë çka kishte bërë ndaj saj. Ajo ishte e detyruar t’i tregonte gjithë të vërtetën Amardës.
Pavarësisht të gjithave, Klara nuk meritonte të vdiste. Aq më tepër nuk meritonte ta vrisnin. Po kush e kishte bërë një poshtërsi të tillë?
Zhurma e mbylljes së prangave e solli në vete. Syri i kapi një detaj mbreslënës. Duart e Arbrit në pjesën e sipërme të tyre kishin pësuar diçka të çuditshme. Lëkura ishte dëmtuar në të gjitha shtresat e saj dhe linte të dukeshin fijet muskulore. Për të kuptuar saktësisht vendin, duhet të bësh duart grusht. Në dy vendet që krijohen kënde, aty ku përthyhen gishtat. Pra pikërisht aty lëkura mungonte plotësisht.
- Koli, njofto Klajdin të lutem dhe kujdesu për Amin!
- Mirë, mos ki merak!- u përgjigj ai në mënyrë mekanike.
Mendja i erdhi vërdallë. Vetëm pak minuta më parë ishte i bindur se e bija nuk mund të gjente një njeri që ta donte më shumë nga sa e donte Arbri. Por, ç’është në të vërtetë dashuria? Ajo nuk dëgjon, as sheh, por mbi të gjitha nuk arsyeton. Ai arrinte ta imagjinonte sa e madhe ishte dashuria e së bijës për Arbrin. Ajo nuk nguronte të shkonte drejt vdekjes nëse e mendonte jetën e saj pa dashurinë e madhe përkrah. Ndërsa Arbri... s’kishte forca të sillte sërish para syve të mendjes duart e tij pothuajse të përgjakura. Po veshja? Vetëm atëherë e vuri re se Arbri kishte po atë veshje. Ishte zhubrosur. Arbri që mbante të njëjtën veshje dy ditë! Ai që dukej se kishte lindur për t’u veshur e për t’u mbajtur si një kopertinë reviste. Ç’kishte ngjarë në të vërtetë? Jo vetëm që nuk e dinte po i dukej e tmerrshme të përfytyronte diçka të tillë.
E kishte lexuar shpesh në romane shprehjen: Të vrasësh nga dashuria. Nëse dashuria është kaq hyjnore sa shfaqet në libra, apo nga sa e tregojnë, atëherë si arriti Arbri deri në këtë pikë? Nuk donte ta shihte pas hekurave, e donte si ta kishte djalin e vet. Por, nga ana tjetër, edhe Klara ishte një qenie njerëzore. Ajo kishte të drejtë të jetonte pavarësisht padrejtësive që kishte bërë kundrejt Amardës. Ato ishin flluska sapuni krahasuar me atë që kishte pësuar ajo.
Jo! Nuk mund të imagjinonte se me ato duar të përgjakura ai do t’i prekte të bijën. Mos vallë duhej të friksohej se mos një ditë... Ai s’do ishte aty për ta mbrojtur. Nuk do jetonte përjetësisht, dhe Amarda do të mbetej fill e vetme në këtë botë. Sa shumë kishte dashur t’u lindte një djalë! Sikur kjo dëshirë e tij të ishte plotësuar nga fati, atëherë s’do donte të jetonte më tepër. Ishte aq i lodhur nga jeta, saqë e kishte të pamundur të mbante ende gjallë dëshirën për të jetuar.
Tentativat e vetëvrasjeve të së bijës e kishin bërë ta quante veten një prind të paaftë, të pavlerë, të pazotin. Ishte një baba i dështuar. Sëmundja e së shoqes e kishte sfilitur. Të vdesësh është më pak e dhimbshme se të shohësh se si vdekja luan me njerëzit e tu të dashur. Vdekja fizike s’është asgjë krahasuar me vdekjen e ngadalshme, por të pamëshirshme që ndodh brenda nesh. Nëse njeriu humb shpresat tek e ardhmja, nëse ndjehet i pafuqishëm për t’iu bërë krah të dashurve të tij, nëse zhgënjehet plotësisht nga njerëzit te të cilët ka besim, nëse humbet vullnetin për të ëndërruar një ditë më të mirë, ç’mund të ndodhë tjetër me këtë njeri?
Më në fund erdhi në vete. Mendja i vinte ende vërdallë, por u përpoq të zbonte nga sytë e mendjes parafytyrimet që po e rrëqethnin. Sikur të ishte vetëm një keqkuptim dhe asgjë më tepër!
I telefonoi Klajdit. Ai i tha se avokati për të cilin punonte kishte një gjyq të rëndësishëm dhe nuk ishte i disponueshëm, por sidoqoftë Klajdi do nisej menjëherë. Në zërin e tij ndjeu të përziera disa ndjenja së bashku: dhimbje, keqardhje, pikëllim, urrejtje, ndoshta-ndoshta edhe dashuri. Kur ishte fjala për dashurinë, Sokoli asnjëherë nuk mund të fliste me siguri. Justifikonte veten me faktin se nuk ishte i paafti i vetëm që s’mund të bënte përcaktime mbi këtë temë. Kjo ishte tema e parapëlqyer e poetëve dhe ai vetëm poet nuk ishte.
Në mbyllje të bisedës, Klajdi i tha se do flisnin kur të shkonin në komisariat. Sokoli as që kishte ndër mend të shkonte atje. Ai nuk ishte as dëshmitar, as avokat, as prokuror dhe aq më pak gjyqtar. Ishte thjesht një njeri i pikëlluar prej situatës në të cilën ndodhej. Tek e fundit ç’i mbetej të bënte? Në fakt diçka mund ta bënte. Duhej të njoftonte Arbenin për atë që i kishte ndodhur të birit. I vinte keq që duhej t’i jepte një lajm të tillë, por për nga rrethanat në të cilat ndodhej ishte e pashmangshme. Arbeni vendosi të nisej urgjentisht për në Tiranë së bashku me bashkëshorten dhe djalin e tij të vogël Ilvin, i cili ishte maturant. Në fillim mendoi ta linte Ilvin në shtëpi. Pasi u mendua një hop, kuptoi se gabohej. Ishte parim i tij që t’i trajtonte djemtë si të rritur, qysh në kohën e fëmijërisë së tyre. Tani që djali ishte i rritur, nuk mund të sillej me të si të ishte fëmijë. Djali i madh ishte martuar dhe jetonte në Tiranë me bashkëshorten e tij. Ata i kishin kërkuar, madje i ishin lutur Arbrit të jetonte në apartamentin e tyre, por Arbri s’kishte pranuar. Ishte më mirë të jetonte me Oltin dhe Klajdin. Madje edhe kur ishin student, secili prej vëllezërve kishte qëndruar me shokët e vet. Sipas Arbrit, vëllai ishte vëlla dhe shoku shok. Vetëm Arbeni ishte për të njëkohësisht baba, shok dhe vëlla.
Më në fund Sokolit i dhanë leje për të parë të bijën. Gjendja e saj tani ishte më e satabilizuar, ndaj dhe mund të qëndronte më gjatë në dhomën e saj. U ul në karrigen që ndodhej pranë shtratit. I vendosi dorën e djathtë mbi kaçurrelat e artë. Nuk mbajti mend porosinë që i kishte dhënë e shoqja një ditë më parë, ishte instiktive.
Lotët i mbushën sytë. Më pas i ndjeu t’i rigonin faqeve dhe t’i mblidheshin në gushë. Ku kishte gabuar? Ai, njeriu i mirë që i kuptonte njerëzit edhe pa folur, njeriu i drejtë, i dashur, i devotshëm, altruist. Ndjehej një dështak.
E bija dergjej aty, pranë tij, dyllë e verdhë e pa gjak në fytyrë. Në deje i lëvrinte gjaku i kush e di se kujt. Sa qese me lëngun e jetës kishin ardhur brenda atyre shportave plastike? Pyeste veten dhe s’dinte të përgjigjej: Vallë sa për qind nga gjaku i saj i lëvrinte ende në deje? Sikur të kishte qenë një baba më i mirë e bija nuk do kishte arritur deri këtu.
Ndërsa brehej i tëri nga ndjenjat e fajit, i duhej t’i pranonte vetes se jeta e tij ishte një dështim i plotë. Ai nuk vlente për asgjë. Maksimumi që kishte arritur në jetë ishte të punonte si robot. Punonte dritë me dritë. Kështu e quanin në fshat. Puna nuk matet vetëm me orë, por edhe me dritën e diellit. Shpesh Amarda i thoshte se duhej t’ia dinte për nder diellit që perëndonte çdo ditë.
Si nuk kishte mundur të bëhej më i afërt me të bijën, të bëhej shoku i saj? Për herë të parë ndjeu zili për Arbenin. S’duhej shumë mend për ta kuptuar se ai ishte shoku më i mirë i të birit. Por, ndoshta kjo vinte se në ndryshim nga Arbeni ai kishte vajzë, dhe vajzat ndoshta është më e zakonshme të hapen me nënat e tyre. Këtu qeshi me vete gjithë ironi. Po mbrohej duke i hedhur fajin së shoqes. Kishte mbërritur në atë fazë që po i dhimbsej edhe vetes.
Amarda nisi të lëvizte ngadalë. E kuptoi menjëherë se do zgjohej. Nxori shaminë nga xhepi i xhaketës dhe fshiu lotët. Nuk donte që dikush të vinte re dobësinë e tij, as e bija. Kur ajo ishte bebe i pëlqente të qëndronte përkrah shtratit të saj të vogël dhe ta priste të zgjohej. I dukej po aq e brishtë dhe e pambrojtur, sikur koha të ishte kthyer pas. Ajo i buzëqeshi e lodhur. Sokoli njoftoi menjëherë infermieren, duke ndjekur udhëzimet që kishte marrë më parë.
Mjekja erdhi menjëherë. Ajo i hoqi Amardës aparatin e oksigjenit.
- Tani vogëlushe je e zonja të marrësh frymë vetë, kjo nuk të duhet më. Ndoshta më vonë të nxjerrim nga reanimacioni dhe të çojmë në një dhomë tjetër. Megjithëse këtu për mendimin tim je më mirë dhe më qetë, apo jo?- Amarda pohoi joverbalisht, lëvizi sytë dhe kokën lehtë. Duke u kthyer nga Sokoli vazhdoi,- neokirurgu do ta vizitojë sapo të dalë nga salla e operacionit.- vijoi më tej në një tonalitet çuditërisht shumë më të ulët,- tani Amarda duhet të japë dëshminë e saj.
- Dhe duhet pikërisht tani? Duhet ta lënë për nesër. Ami nuk ka ku të shkojë, këtu do jetë.
- Nuk di ç’të them. Ne s’kemi forcë të ndërhyjmë në punën e tyre,- iu afrua pak më tepër Sokolit dhe qëndroi në po atë tonalitet,- ata duhet të verifikojnë patjetër nëse bëhet fjalë për tentativë vetëvrasjeje, apo vrasjeje. Kjo është diçka e rëndësishme dhe që sipas tyre nuk mund të shtyhet asnjë sekondë.
- Babi! Ku është Abi? Dua të flas me Abin! Duhet t’i kërkojë falje!
- Zemra babit! Sa më kishte marrë malli për zërin tënd!
Sapo doktoresha doli, hyri punonjësi i policisë. Ai përshëndeti, u prezantua, tregoi dokumentin e identifikimit dhe i kërkoi Sokolit të dilte. Dëshmia duhej marrë në mënyrë të pavarur dhe në qetësi. Ishte hera e tretë që Amarda jetonte të njëjtën situatë. Punonjësi i policisë s’kishte përse të lodhej duke e informuar. Ajo i njihte të gjitha procedurat.
Sokoli u ul në stolin ku kishte kaluar natën. I menduar mbështeti mjekrën mes shuplakave të duarve. Ndjeu gërvishtje. Kishte ditë që nuk rruhej dhe po kaq ditë që nuk ishte parë në pasqyrë. Duhej të kishte marrë pamje të frikshme. Sidoqoftë, puna e mjekrës rregullohej në pak minuta, të tjera ishin problemet të cilave nuk u jepte dot zgjidhje. Ç’do t’i thoshte së bijës për Arbrin? Sapo hapi sytë pyeti vetëm për të. Ishte ndjerë i tepërt. Le pastaj, kur donte t’i kërkonte edhe falje. Falje duhej t’i kërkonte ai, madje në gjunjë.
Reflektoi një copëz herë më me qetësi. E bija e donte Arbrin, pavarësisht si ishte ai dhe nuk e konceptonte jetën pa të. Ndërsa Sokoli nuk e konceptonte jetën pa të bijën. S’kishte zgjidhje tjetër. Duhej të vepronte në mënyrën që kërkonte ajo. Dëshira e fëmijës kthehet në urdhër për prindin.
I telefonoi Arbrit, por ai e kishte celularin fikur. Provoi të merrte Klajdin. E njëjta gjë edhe me të. Me siguri duhej të ishin në komisariat. Telefonoi të shoqen, çuditërisht edhe ajo e kishte celularin fikur. E mori në telefonin fiks, por aty s’përgjigjej njeri. U habit, por nuk u shqetësua për të shoqen. Nuk ishte vetëm, një infermiere kishte qëndruar në apartament për t’u kujdesur për të gjatë gjithë natës dhe do ta shoqëronte deri në spital te e bija. Nëse do kishte ndodhur diçka, ajo do t’i kishte telefonuar menjëherë. Ndofta ishin rrugës për aty.
Kur Amarda mbeti vetëm, ai hyri në sallën e reanimacionit. Ajo dukej e lodhur dhe kërkonte vazhdimisht Arbrin. Sokoli u habit që ajo, jo vetëm nuk gëzohej që kishte të atin aty, por nuk po përmendte as të ëmën. Situata e vështirë e bënte Sokolin të mos dinte si të vepronte. Doktoresha duke parë gjendjen e acaruar të Amardës i bëri një qetësues. Ajo do të flinte e qetë për të paktën disa orë.
Pak minuta pasi Arbri mbërriti në rajonin e policisë erdhi Klajdi. Avokati për të cilin ai punonte s’mund të vinte për shkak të një gjyqi, por i kishte lënë makinën e tij meqenëse ishte një rast urgjent.
Arbrin e kishte akuzuar i dashuri i Klarës. Sipas tij, ishte i vetmi person që kishte arsye për ta vrarë Klarën. Ai donte të hakmerrej ndaj saj. Kjo shpjegonte edhe faktin se Klara e kishte lënë atë të futej brenda,- dera nuk kishte shenja të hapjes me forcë,- ngaqë ajo e njihte Arbrin dhe nuk dyshonte tek ai.
Krimi paraprakisht klasifikohej si krim pasioni. Klara ishte mbytur në shtrat. Edhe kjo përkonte. Ata kishin qenë të dashur për një kohë të gjatë, dhe sipas dëshmisë të të dashurit të saj ishte Klara ajo që i kishte dhënë fund lidhjes së tyre.
Klajdi këmbënguli në faktin se të gjitha këto prova që ata kishin kundër klientit të tij, në thelb nuk ishin prova, por akuza të pabaza, të cilat mbeteshin thjesht supozime. Ai ishte i aftë t’i rrëzojë të gjitha një për një. Nuk ekzistonte asnjë dëshmitar që të kishte parë Arbrin të hynte, apo të dilte në apartamentin e viktimës. S’kishte shenja gishtash të të pandehurit dhe asnjë provë të vërtetë kundër tij. Ekspertizës i duhej kohë për të dalë në përfundime të sakta e të detajuara. Pra, arrestimi i klientit të tij ishte i parakohshëm.
Por, nëse Arbri kalonte nga masa paraburgim në masën burgim pa afat, gjithçka komplikohej. Një zot e dinte se ç’duhej bërë për ta nxjerrë prej andej. Përveç provave që duheshin rrëzuar, duhej dhe një mal me para. Gjyqi pastaj do të ishte shumë i vështirë. Dhe një gjyq në Shqipëri dihet se kur fillon, por nuk dihet se kur mbaron.
Në shqyrtimin e çështjes së bashku me prokurorin, Klajdi e ndjeu veten në vështirësi të madhe. Prokurori mendonte se kishte prova të mjaftueshme për t’i dhënë Arbrit masën burgim pa afat. Klajdi ndihej i pafuqishëm. Ai ishte i bindur se shoku i tij nuk ishte vrasës, por nga ana e tij Arbri qëndronte i heshtur dhe nuk thoshte absolutisht asgjë për t’u vetëmbrojtur. Më e keqja ishte se ai nuk i tregonte ku e kishte kaluar natën, dhe nëse ekzistonte ndokush që të konfirmonte dëshminë e tij.
Klajdi u dorëzua në vetvete dhe kuptoi se hë për hë nuk mund të bënte asgjë. E kuptonte se çfarëdolloj përpjekje ishte e kotë nëse Arbri s’kishte një alibi.
Ndodhi ajo që nuk pritej. Në komisariat hyri Soni, ndjekur nga infermierja që kujdesej për të. Arbri i kishte parë të dyja një ditë më parë në spital. Soni, e vendosur plotësisht në atë që po bënte, pyeti se ku duhej të jepte dëshminë e vet.
- Arbri nuk është vrasësi i Klara Ristanit dhe ai nuk mund të jetë vrasësi i askujt,- dëshmoi ajo me zë të plotë e të qetë,- dhe për këtë jam më se e sigurt. Dy net më parë ai më mori me ambulancën e Spitalit Mesdhetar të Tiranës nga Lushnja, duke më shpëtuar jetën dhe ndenji në spital derisa mjekët kryen ndërhyrjen në zemrën time, madje deri në daljen e narkozës.
Ndërsa një natë më parë, pra mbrëmë, ai u kujdes sërish për mua duke qëndruar në apartamentin tim. Në këtë apartament ai ka bashkëjetuar prej disa muajsh me time bijë. Së bashku me ne ishte edhe infermierja, vajza që erdhi me mua dhe është ulur në atë karrigen atje pas. Nëse është nevoja, ajo gjithashtu mund të dëshmojë. Pothuajse gjithë natën unë nuk mbylla sy për shkak të dhimbjeve, dhe infermierja së bashku me Arbrin u kujdesën për mua, duke mos vënë gjumë në sy.
Dëshmia e Sonit po printohej dhe ajo duhej vetëm ta lexonte dhe më pas ta nënshkruante për ta rikonfirmuar. Në këtë kohë gjëja e fundit që pritej ishte ndonjë shaka nga ana e saj.
- A e dini përse Arbri nuk u tregoi të vërtetën më parë?- Prokurori e pa me habi. Ç’i duheshin atij arsyet e të pandehurit? Ai ishte mësuar të dëgjonte e të pranonte si të mirëqena vetëm dëshmi dhe fakte,- nuk duhet ta pandehni fajtor për këtë që bëri, pasi në thelb ishte një gjest fisnik. Gjithandej e quajnë vjehrrën mamadhia, dhe të thuash se je kujdesur për vjehrrën e ardhshme, duke ndenjur dy net të tëra pa gjumë, askush nuk të beson. Madje mund të të quajnë të marrë.
Arbri e pranoi në heshtje versionin e saj, madje edhe shakanë që iu duk pa shije. Prokurori vuri buzën në gaz, ndoshta thjesht për mirësjellje. E pa Sonin të firmoste dëshminë e vet pa iu dridhur dora. Ai arrinte të shquante ngrohtësinë e fletës të sapodalë nga printeri dhe ftohtësinë në sytë e akullt të Sonit.
Edhe infermierja dha dëshminë e saj, dhe më pas firmosi. Përpara se të firmoste nguroi një çast. Shkëmbeu vështrimin me Sonin dhe Arbri vuri re dorën që i dridhej lehtë, por mjaftueshëm për t’u kapur prej syrit të tij të mprehtë. Ishte i sigurt se Soni s’i kishte dhënë para për ta bindur që të dëshmonte sipas variantit të saj. E njihte mirë, nuk ishte një grua që shpërdoronte në këtë mënyrë paratë e veta. Me siguri ajo kishte përdorur si një as nën mëngë sëmundjen e saj.
Ndoshta ajo i kishte thënë se nëse nuk pranonte, ishte sikur të vriste një njeri, një grua, një nënë me duart e saj. Ajo tashmë ishte gjysmë e vdekur dhe nuk i duhej ndonjë gjë e madhe për të shkuar një herë e mirë në atë jetë. Por, nuk do ishte aspak e lehtë për infermieren që të brehej nga ndjenjat e fajit dhe të mbante një vrasje në ndërgjegje. Madje jo një, por plot dy vrasje, sepse kur Amarda të mësonte se Arbri ishte në burg dhe e ëma e saj kishte vdekur, me siguri do vriste veten pa mëshirë, ose do të vdiste nga dhimbja.
Vjehrra e tij e ardhshme dinte të zgjidhte fjalët e duhura, jo vetëm për të kumtuar, por edhe për të ndikuar fuqishëm te të tjerët. Sa më shumë e shihte dhe mendonte për natyrën e saj, i gëzohej faktit që Amarda s’kishte marrë shumë prej së ëmës. E megjithatë, deri vonë ajo kishte qenë një njeri shumë i dashur për të. Ai kishte lënë vetëm Amardën që kishte aq shumë nevojë për të, dhe kishte rendur nga Tirana në Lushnje dhe anasjelltas. Edhe sikur të bëhej fjalë për të ëmën nuk kishte ç’të bënte më tepër. Kur ishte fëmijë, kujtonte se kishte dy nëna, aq shumë e ndjente dashurinë dhe ngrohtësinë e Sonit. Atëherë ç’e bënte tani kaq të padashur dhe të largët?
U përqendrua i tëri në figurën e saj, duke e parë ngultas. Vinte re një dridhje të lehtë në muskujt e fytyrës. S’e kishte prej sëmundjes, për këtë ishte i sigurt. Po të ishte prej saj do ishte shfaqur edhe dje edhe pardje, dhe ai do ta kishte vënë re. Ndryshimi më i madh ishte te sytë. Ato kishin një shkëlqim të çuditshëm, gati-gati djallëzor.
Mos po marrosej? E ç’i duheshin këto detaje? Rëndësi kishte se pas pak ai do ishte i lirë dhe do qëndronte pranë Amardës. Nuk do ndahej më prej saj, kurrë. Këtë herë do ishte përgjithmonë. As jeta, as zemra e madje as shtrati i tij s’kishin nevojë për tjetër femër veç saj.
Meqenëse Soni kishte mbaruar punë mund të ikte, por ajo ishte e vendosur të mos dilte prej aty pa dhëndrin e saj të ardhshëm. Askush tjetër nuk do kujdesej aq mirë për të. Pasi kaluan në disa procedura dhe firmosi disa shkresa, më në fund e lanë të lirë, duke i kërkuar të mos largohej nga Tirana.
Arbri, Soni dhe infermierja hipën në makinën e avokatit, të cilën e ngiste Klajdi. Ishte një BMV X5, të cilën ai e kishte ëndërruar për vite me radhë. As ai vetë nuk e dinte se kur do bëhej e tija një makinë e tillë.
Rrugës nuk shkëmbyen asnjë fjalë. Arbri çuditej që Soni qe drejtuar për në apartament pa shkuar më parë te e bija, e cila posa ishte zgjuar. Klajdi përgjatë rrugës nuk hapi asnjë bisedë. E pa më të udhës të bënte sikur timonit i nevojitej gjithë vëmendja e tij. Ai i jepte makinës në heshtje të plotë. I la para klinikës, i përshëndeti dhe u largua pa thënë një fjalë më tepër. Madje, Arbri i kurseu aq shumë fjalët, sa nuk e falënderoi Klajdin. Të dy e dinin se më pas do kishte një shtrëngim duarsh të sinqertë.
Sapo zbritën nga makina, Soni e dërgoi infermieren në farmaci. Kur po rrotullonte çelësin në derën e apartamentit ajo vendosi dorën mbi zemër. I kujtohej hyrja aty një ditë më parë. Nuk e dinte nëse zemra e saj do duronte të shihte gjakun e së bijës shpërndarë gjithandej.
U habit kur pa apartamentin e pastër e të rregullt, sikur asgjë të mos kishte ndodhur. Nuk shkoi ta kalonte natën në spital. Aty do ndjente si ta kishte të bijën pranë. Kishte kaluar nga korridori në kuzhinë, në banjë, në dhomë dhe më pas në studio. Askund nuk kishte asnjë pikë gjak, asnjë shenjë që të tregonte se aty dikush ishte përpjekur të vetëvritej, dhe në këtë përpjekje kishte humbur disa litra gjak. Po atë ankth kishte edhe sot, sikur koha të ishte ndalur.
-Të lutem Arbri ulu, dua të flas me ty!- i tha, pasi kishin hyrë në dhomën e ndenjes.- Në radhë të parë të përgëzoj për punën që ke bërë me pastrimin. Askund nuk ka asnjë shenjë. As ekspertët e kriminalistikës nuk do dyshonin për diçka po të vinin këtu. S’do gjenin asnjë provë.
- Mos je duke aluduar për diçka dhe unë nuk po e kuptoj? Sa për gjakun që ishte gjithandej e ka pastruar Gerta, sanitarja e klinikës dhe njëkohësisht shoqja e Amit. Unë nuk kam asnjë meritë në këtë mes. Pandi Rrënja, pronari i klinikës më kërkoi çelësat dhe unë ia dhashë. S’bëra gabim, apo jo? Kam besim të plotë tek ai njeri.
Arbri e shihte Sonin dhe përpiqej ta kuptonte, por ishte e pamundur. I kishte shpëtuar paq burgut, ndërsa tani ndihej sikur ishte në bankën e të akuzuarve. Ish mësuesja e dikurshme, mamaja e njeriut më të dashur për të, kandidatja për vjehërr, shoqja më e mirë e mamasë së tij, e cila ishte sjellë gjithmonë si mama për të, tani ishte njëkohësisht prokurore dhe gjyqtare. S’e kishte menduar kurrë se do vihej ndonjëherë në një pozitë të tillë, sidomos prej saj.
- Nëse nuk ke besim te mua, përse sajove një alibi, për të cilën ende nuk të kam falënderuar?
Soni zgjodhi të heshtte. Por, Arbri kërkonte përgjigje. Ai nuk kënaqej asnjëherë me hamendësimet që mund të bënte duke studiuar detajet në pamjen e të tjerëve. Vetëm kur fjalët e tyre dhe hamendësimi i tij ecnin paralel, ai ndjente siguri në vetvete, por edhe një farë lehtësimi. Është mirë të kuptosh se në situata nga më të ndërlikuarat ke nuhatje të mprehtë.
- E bëre sepse ke besim te mua, apo jo?- shkëlqimi djallëzor në sytë e saj e siguronte që s’ishte kjo arsyeja. Ai hamendësonte të kundërtën, por zgjodhi t’i thoshte këto fjalë, sepse kështu do ta nxiste më tepër për t’u shprehur një herë e mirë.
- Nuk besoj aspak te ty, dhe nuk kam nevojë për falënderime, vetëm më dëgjo me kujdes sepse nuk kam ndër mend të ta shpjegoj për së dyti. Të kam dashur si djalin tim, si djalin që nuk e pata kurrë. Dhe shpesh je sjellë si i tillë, veçanërisht në rastin e fundit.
Nëse ti nuk do kishe këmbëngulur për të më sjellë në Tiranë, dhe s’do kisha kryer ndërhyrjen, nuk do ishim duke folur bashkë. Mjeku tha se pa ndërhyrjen, jo ditëve, por orëve të mia po u vinte fundi.
Isha e lumtur kur të shihja me time bijë. Të kam falur dhe arsyetuar gabime shumë më tepër nga sa i kam falur apo arsyetuar Amit. Por, duhet të jem e sinqertë deri në fund. Sado e hidhur të jetë e vërteta, ajo përsëri përmban një farë ngushëllimi, nuk ka asgjë të gënjeshtërt dhe asnjë fallcitet brenda saj. Nuk do të të dua kurrë aq sa dua time bijë. Është ajo mishi i mishit tim, gjaku i gjakut tim. Ti ke qenë gjithmonë një djalë në shpirtin tim, por tani jo më. Shpirti im është aq i copëtuar dhe i tkurrur, saqë ka vend vetëm për Amin.
Ti e ke shkatërruar plotësisht time bijë. Unë nuk dua që ajo të kalojë jetën e saj me një njeri që e ka zhgënjyer, ia ka hidhëruar jetën, madje ia ka neveritur deri në atë pikë, saqë plot tri herë ka qenë gati t’i japë fund. Jo Arbri, jo! Unë më mirë vdes se të lejoj që ime bijë të kalojë jetën e saj me një vrasës.
- Por unë nuk jam vrasës!
- Sipas dëshmisë sime jo. Pa alibi, do kishe përfunduar në burg, dhe atje duhet të jenë duke të të pritur me padurim. Nuk u ndodh shpesh t’u shkojë atje një djalë kopertinash... Por, le të kthehemi te thelbi i çështjes. Lirinë duhet ta paguash dhe ajo kushton shtrenjtë bir. Babai yt citon një autor spanjoll: Për dashurinë sakrifikoj jetën, për lirinë sakrifikoj dashurinë. Është koha ta vësh në zbatim.
- Nuk e kam vrarë unë Klarën.
- Nëse nuk ke vrarë Klarën ke vrarë time bijë dhe jo një, por plot tri herë. Nuk dua të të shoh pranë saj, kurrë më.
- Por unë e dua Amin.
- E ç`di ti nga dashuria? Nëse dashuri do të thotë të gënjesh, të tradhtosh dikë, ta poshtërosh, ta shkatërrosh, ta shtysh drejt greminës, duke ia mërzitur jetën deri në atë pikë sa të vrasë veten, këtë ke bërë ti. Dhe ja ku po ta them, nëse të shoh t`i afrohesh sime bije, do të të vras!
- A e kupton se ç`po thua?
- Po dhe dua të jem e sigurt se po e kupton edhe ti. Nuk është shaka. S’është kërcënim, thjesht një e vërtetë. Nuk dua ta di më nëse nxora një vrasës nga burgu, apo nëse shpirti i Klarës së gjorë nuk do gjejë paqe për sa kohë ti vijon buzëqesh kopertinave, dhe ajo qëndron dy metër nën dhe. Nuk dua t’ia di më as për shoqërinë, as për moralin, as për të vërtetën e të drejtën. Unë dua që ime bijë të jetojë ashtu si jeton çdo vajzë në moshën e saj. Është privuar mjaft në jetë, dhe kjo vetëm e vetëm se të deshi dhe asnjëherë nuk provoi të jetonte pa ty.
- Por nëse Ami...
- Nuk ke më të drejtë as t’ia përmendësh emrin sime bije. Unë nuk do të ta lejoj. Për ty ajo ka vdekur. Ti e di se ç`më tha mjeku për zemrën. Megjithëse këtë radhë ia hodha, kjo nuk do të thotë asgjë. Askush nuk më jep siguri për jetën. Nga çasti në çast mund të më pushojë. Po të pashë pranë saj, do të të vras pa m’u dridhur as qerpiku dhe as dora.
Nëse po uron që unë të vdes për t`iu afruar sime bije, e ke gabim. As e vdekur nuk do të të lejojë t`i afrohesh. Dhe tani mblidh ç’ke për të mbledhur dhe mos u duk më këtu dhe kudo që është ime bijë. Më jep çelësin para se të dalësh! E di se e ke ende. Të siguroj se nuk do të të hyjë më në punë.
- Çelësin nuk e kam, merre poshtë në klinikë! Sa për të tjerat, tani nuk më lidh më asgjë me këtë apartament. Po iki duke marrë me vete pamjen e mjerë të triumfit tënd. Është mirë të gjesh një dash për kurban, apo jo? Të shohim sa do të të zgjasë shija e triumfit.
Arbri doli pa e zgjatur më tepër. Nuk ishte rasti t`i kujtonte ç`kishte bërë për të. Sipas saj ishin barazim. Nuk dinte ç’të bënte. A duhet ta dëgjonte? Me siguri ajo tani do shkonte në spital tek e bija. Nëse do ta gjente Arbrin atje do bënte ndonjë skandal. Nuk dinte si të vepronte. Ç’të bënte? Detyrimisht do kthehej në apartamentin e shokëve të tij, duhej të çlodhej sepse ndjehej i sfilitur.
Kishte nevojë të fliste me Klajdin. Duhet të gjenin cili kishte vrarë Klarën, përndryshe ai e kishte punën pisk. S’mund të jetonte duke ditur se liria e tij ishte e kushtëzuar nga Soni. Duhej t’ia nisnin nga e para. Cili kishte vendosur videon e Klarës në internet?
Ndërkohë, siç e kishte parashikuar edhe Arbri, Soni shkoi në spital te e bija. Ende i përplaseshin në kokë fjalët e Arbrit. Ai kurrë nuk kishte guxuar t’i fliste në këtë mënyrë, dhe aq më tepër me një ton të tillë. Pesha e fjalëve të tij i rëndonte aq shumë, saqë ndjente nevojën e domosdoshme për t’u zbrazur diku.
Sokoli ishte i pafati. Ajo derdhi mbi të një lumë të tërë fjalësh. S’e mbante dot ndjenjën e fajit që Arbri ishte përpjekur t’i hidhte mbi supe. Soni e bënte fajtor të shoqin që s’i kishte treguar për bisedën me Arbrin. E kishte ditur se Amarda kishte nevojë për ta. Gjithashtu, ajo nuk ia falte që ai kishte qëndruar me të në spital, dhe s’kishte rendur te vajza kur mësoi për situatën e vështirë që ajo ishte duke kaluar. Ishte grindja e tyre e parë në njëzetë e gjashtë vite që kishin qenë bashkë. Në pjesën e parë foli vetëm Soni. Ajo ishte aq e bindur për vërtetësinë e fjalëve që thoshte, saqë nuk e mendoi se biseda e tyre do kishte edhe një pjesë të dytë.
Në ndryshim nga ajo, Sokoli e kontrolloi më shumë veten. Toni i zërit të tij ishte gjithashtu më i ulët. Në lokalin e vogël që ishin ulur, hynin e dilnin njerëz dhe tryezat ishin të gjitha të zëna. Dashur pa dashur ata u bënë objekt i vëmendjes dhe i bisedave copa-copa të të pranishmëve. Herë tjetër Soni do ta etiketonte këtë situatë me fjalët gazi i botës, por këtë herë s’deshi të dinte për të tjerët, madje as i hodhi ndonjëherë sytë rreth e qark.
- Më korrigjo nëse gaboj, sepse nuk jam i sigurt se të kuptova drejt. Ti thua se unë duhej të të lija ty të vdisje e vetme në spitalin e Lushnjes, dhe të vija te Ami vetëm se ajo kishte dalë në televizor, sepse që do t’i mbushej mendja për të vrarë veten nuk kisha si ta dija.
- Po. Sigurisht që këtë duhej të bëje. Madje më vjen çudi që jemi akoma duke e diskutuar edhe një herë.
- Si do kishe vepruar ti po të ishim në vendit e njëritjetrit?
- Ashtu si të thashë se duhej të veproje ti. -Je plotësisht e sigurt?
- Më duket absurde që jemi duke e diskutuar ende. Ti e di se Ami vjen para gjithçkaje.
- Domethënë, për një shqetësim të sajin do rendje për në Tiranë, ndërsa mua do më lije të vdisja.
- A ka prind që do vendoste jetën e vet para jetës së fëmijës së tij?
- Kemi rastin konkret Soni, as më hyjnë në xhep përgjithësimet. Kaq pak vlej unë për ty? Pra, sikur unë të jem duke vdekur dhe Amit t’i hyjë një gjemb në këmbë, ti do vraposh të nxjerrësh gjembin e jo të më shpëtosh jetën?
- Dëgjo Koli! Mund të thuash ç’të duash, por nuk do ia arrish të ndjehem fajtore që e dua time bijë, dhe jam e gatshme të jap edhe jetën për të.
- Po të jetë nevoja edhe unë e jap jetën time, por ty nuk do të të shkelja kurrë me këmbë për të arritur tek ajo.
- Duhet ta pranosh Koli, se ti ke pasur gjithmonë një karakter më të dobët se unë.
- Dëgjo këtu,- i tha Sokoli duke e kapur ngadalë, por fort në parakrahun e majtë, sa ajo që s’e priste një lëvizje të tillë nuk po çlirohej dot prej tij. Ishte sikur krahun po ia shtrëngonte një darë,- dashuri prej nëne quan të nxjerrësh nga burgu një vrasës, një kriminel?- Sokoli ishte i bindur se Klarën e kishte vrarë Arbri. Nuk i hiqej nga mendja imazhi i duarve të tij, ku lëkura ishte rrjepur plotësisht dhe indet muskulore dukeshin gjithandej. Duhej të kishte ndodhur ndërkohë që Klara e gjorë përpiqej të mbrohej.
- Unë e shpëtova nga burgu me një kusht, që të mos i afrohej më Amit.
- Po sikur ta bëjë?
- Jam e sigurt se jo. Unë e kam në dorë. Nëse unë mbyll dorën e bëj kështu, grusht, ai është i mbaruar. Dera e burgut është shumë lehtë për t’u hapur.
- Po nëse është Ami ajo që do t’i afrohet atij?
- Nëse ai bën siç duhet pjesën e vet, ajo s’ka për ta kërkuar kurrë.
- Duket që ti nuk e di sa e fortë është dashuria e tyre.
- Ndërsa ti nuk e njeh mirë Soni Kriston.
- Tani që po e njoh mirë, po më neveritet deri në atë shkallë saqë më vjen ndot të qëndrojë pranë saj. Sapo Ami të dalë nga spitali do kthehem në shtëpi. Nëse ajo ka nevojë për mua di ku të më gjejë.
- Ndërsa unë do të qëndrojë këtu, derisa ime bijë të mësojë të jetojë edhe pa Arbri Spiron.
- Mund të qëndrosh dhe të shijosh çorbën që gatove. Por, të kujtoj se mund të humbasësh vendin e punës. Ti e di se me gjithë këta mësues që janë pa punë vërdallë, nëse del nga puna s’hyn kurrë më.
- Mos u shqetëso për këtë. Ja ku e kam raportin me tri vula,- foli ajo duke e nxjerrë nga çanta dhe duke ia afruar aq shumë të shoqit, saqë thuajse ia bëri njësh me fytyrën,- E mora dje nga mjeku që më vizitoi. Në gjendjen shëndetësore që jam unë, jo me tri vula por edhe me treqind vula mund ta marrë.
- Po këtu lexon një muaj! Sa mirë që ke planifikuar gjithë jetën tënde dhe të të tjerëve. Por mos harro një gjë Soni,- ai hoqi dorën nga parakrahu i saj dhe u ngrit në këmbë,- planet e tua bëji pa mua. Unë nuk jam i gatshëm të bëhem palaçoja i teatrit tënd.
- Si të duash. Askush nuk të detyron.
- Por, një gjë duhet ta kesh gjithmonë parasysh Soni! Ndërgjegjja s’ka për të t’u pastruar as me një muaj e as me një vit raport. Gabimet e bëra përgjatë çerekshekullit, s’mund të fshihen duke u kthyer në një nënë të përkushtuar, mbrojtëse dhe posesive. Pyes veten nëse do arrish të vësh gjumë në sy duke ditur se po i copëton zemrën sat bije.
Më fal, sepse sapo thashë një budallallëk. Ty nuk t’u prish gjumi dy herët që Ami i bëri keq vetes, ti nuk ndryshove stilin e jetesës dhe as e prishe rrjedhën e jetës tënde...
Soni nuk e kishte menduar se fjalët mund të kishin aq forcë. Ishte lënduar thellësisht në shpirt. Madje, ajo ndjente sa ato fjalë i kishin hapur plagë të thella, pothuajse vrastare. Këto fjalë s’kishin për të dalë nga koka e saj edhe sikur ajo të jetonte njëqind vite të tjera. Fjalët e Sokolit kishin tingëlluar gati-gati profetike.
- Dëgjo me vëmendje Soni dhe ngulite mirë në kokë, sepse do të të duhet. Sikur jot bijë të tentonte të vriste veten për të njëqindtën herë, nuk do të të thoshte asgjë, pasi ti kurrë s’ke ditur të krijosh afrimitet me të, dhe më e keqja, ti nuk ke bërë asgjë për ta merituar besimin e saj. Mund të kesh qenë për të një kujdestare e shkëlqyer, një dado e përkushtuar, por ky është maksimumi që ke arritur. Madje edhe tani je e gatshme të ofrohesh dhe sakrifikohesh si një dash për kurban, dhe jo të bësh rolin e nënës që e ke për detyrë.
Për disa minuta Soni qëndroi e përhumbur, mpirë e gjitha prej fjalëve të pamëshirshme që i kishte thënë i shoqi. Por, më në fund ajo arriti ta mblidhte veten. Ngriti kokën duke drejtuar qafën e gjatë dhe fshiu lotët me pjesët e prapme të duarve. Jo, Koli s’i kishte pasur me tërë mend ato fjalë. Ajo kishte qenë përherë një nënë e mirë, e dashur e përkushtuar, madje vetëmohuese, në mos ai nuk do kishte pritur njëzetë e pesë vjet për t’ia thënë. Sokoli kishte dashur ta lëndonte, kjo ishte e vetmja arsye që i binte ndër mend. Me siguri ai donte të shkarkonte ndjenjat e fajit nga vetja, ashtu si edhe Arbri më parë.
Zemrën e saj të dobësuar nga ndrydhja, dhimbja dhe sakrifica e një jete të tërë, s’do ia dilnin ta dobësonin edhe më. Ajo nuk ishte e sigurt për jetëgjatësinë e saj, zemra mund t’i pushonte atëherë kur s’e priste. Por, kishte akoma guxim që do t’i jepte forcën që i duhej.
Dy gjëra ishin të sigurta në jetën e Soni Kristos: vdekja dhe përkushtimi deri në frymën e fundit, deri në rrahjen e fundit të zemrës, ndaj vajzës së saj. Askush nuk mund ta ndalte në rrugën e saj, absolutisht askush. Ajo s’do joshej nga asnjë lloj kompromisi për të devijuar nga rruga, madje nga misioni i saj. Nëse do të kryente sërish, qoftë edhe një gabim të vetëm ndaj së bijës, nuk kishte alibi në botë që ta mbronte nga gjyqi i pamëshirshëm i ndërgjegjes së saj.
No comments:
Post a Comment