Një javë pas daljes nga spitali, Amarda vendosi të shkonte në klinikë. S’kishte arsye për të qëndruar e mbyllur, apo më keq akoma e izoluar në apartament. Nuk ishte në gjendje të punonte dhe ende s’mund ta dinte nëse do ishte ndonjë ditë, por s’mund të sillej sikur ai vend të mos ekzistonte.
Atje ishte rritur profesionalisht. Por, jo vetëm për këtë. E kishte marrë malli për të gjithë, pa përjashtim. Vetëm tani po e kuptonte sa për zemër i kishte. Asnjëherë asnjë kontradiktë, asnjë keqkuptim, asnjë fjalë të tepërt, por mbi të gjitha asnjë keqdashje s’i kishte sjellë rasti me ata njerëz. Respekti dhe ndihma e pakursyer kishin qenë reciproke me gjithsecilin.
E kishte marrë malli për të veshur bluzën e bardhë. Nuk e mendoi dy herë, e veshi dhe u pa në pasqyrë. Buzëqeshi si nuk kishte buzëqeshur prej ditësh. Mblodhi flokët pas me të parën kapëse që i zuri dora, mbathi këpucët dhe doli. Ishte mësuar aq shumë me të jetuarit vetëm saqë s’e lajmëroi të ëmën se po dilte.
Duke ngjitur shkallët për në klinikë fiku celularin. Ishte kthyer prej kohësh në një mënyrë jetese. Edhe nëse donte, s’mund të vepronte ndryshe. Në hyrje të klinikës takoi Pandi Rrënjën, i cili ishte duke dalë me ngut. U gëzua që e pa, por më shumë akoma që kishte veshur bluzën e bardhë. Diçka jo e vogël krahasuar me atë që i kishte ndodhur. Kishte një punë urgjente, të cilën s’mund ta shtynte. I tha të futej brenda dhe ta priste, sepse kthehej shpejt.
Enejda, e cila ishte njëkohësisht kasiere dhe recepsioniste, sapo e pa iu hodh në qafë e përlotur. Por, sakaq kujtoi porosinë e shefit, se kur të vinte doktoresha, të gjithë duhej të silleshin si zakonisht dhe të mos i thoshin gjë në lidhje me atë që kishte ndodhur. Vetëm nëse ajo vetë do ta hapte e para këtë bisedë, atëherë ata ishin të lirë të flisnin. Megjithëse u përpoq të mbante veten, nga sytë i rrëshqitën dy pika lot. Amarda i buzëqeshi me dashamirësi. Asnjë fjalë më tepër. Pandi Rrënja kishte arritur ta njihte. Ajo s’kishte për ta hapur ndonjëherë atë bisedë në klinikë, me askënd.
Nga dera që kishte mbetur pak e hapur pa doktor Ksejdin që po punonte. Pacienti që kishte doktor Ksejdi ishte një çamarrok i vogël. Çudi! Ai s’punonte kurrë me të vegjlit. Pyeti Enejdën dhe ajo i tha se kishte telefonuar disa herë stomatologet e tjera, të cilat punonin me kohë të pjesshme, por ato mund të vinin vetëm pas mesditës. Doktor Ksejdi kishte qenë i detyruar të punonte me këtë rast. S’mund ta kthenin pacientët pas.
Ajo e dinte sa të vështirë e kishte Ksejdi të punonte me fëmijët. Kjo çështje duhej të kishte patjetër një shpjegim, por arsyet i dinte vetëm ai dhe Amarda s’mund t’i kërkonte shpjegime. Por, mund ta ndihmonte. E vendosur në vendimin e porsamarrë shtyu derën dhe hyri brenda. Garëzat e bardha dukeshin mbi kyçe, pavarësisht mëngëve të gjata e të puthitura mirë.
- Mirëdita! Më fal që u vonova doktor Ksejdi, por kishte jashtëzakonisht shumë trafik.
Doktor Ksejdi ngriti kokën i habitur pa masë si nga zëri i koleges edhe nga mënyra origjinale e përligjjes së pranisë së saj. Le më pastaj për trafikun që ajo kishte hasur në zbritjen e shkallëve! Bulëza djerse ia kishin mbuluar ballin dhe gjithë fytyrën doktor Ksejdit. Djali i vogël posa ishte ulur në poltronë.
- Si të quajnë ty zemra vogël?- iu drejtua Amarda duke vendosur dorezat.
- Marko.
Doktor Ksejdi përfitoi nga rasti për të bërë dy hapa më tutje dhe për të fshirë djersët me pecetë. Pasi e hodhi pecetën në kosh u kthye. E priste një dhëmbë për të shkulur. Amarda mund ta ndihmonte me trajtimin psikologjik, por duart e saj nuk mund të tërhiqnin me darë.
- Marko, a ke hipur ndonjëherë në ashensor ti?
- Përditë, e kemi në pallat.
- Po, por nuk besoj se ke hipur vetëm dhe e kanë përdorur prindërit, apo jo?
- Ëhë,- pohoi djali, i cili ende dridhej nga frika dhe nuk pranonte të hapte gojën.
- Shtype pak këtë butonin këtu të lutem!- djali shtypi butonin që i tha Amarda dhe poltrona u zhvendos disa centimetra më sipër. Djali buzëqeshi i çliruar.
- Pa shtype edhe një herë!
- Oopaa, tani jam në katin e tretë,- entuziazmi lexohej qartë në sytë e tij.- Edhe sa kate ka?
- Tani ka mbetur vetëm tarraca zemër. Shtype edhe një herë!
- Oopaaa, tani jam në tarracë. - Tani nga tarraca do ta hapësh pak gojën të ta shohim ne nga kati i parë?
- Ëhë!
Amarda i bëri shenjë me sy doktor Ksejdit që ishte çliruar njësoj si Markoja. Dhëmbi duhej shkulur.
- Marko, të ka mbirë një dhëmb i ri dhe shumë i bukur. Sa ta kapë doktor Ksejdi me ato darët e vogla dhe do ta heqë këtë të vjetrin që nuk po e lë të riun të rritet.
- Dua të ma shkulësh ti dhe jo doktori.
- Unë kam një punë tjetër tani. Më thuaj ç’frut të pëlqen më tepër?
- Luleshtrydhet. Po mami nuk më ka blerë se më thotë se janë me hormone.- Amarda qeshi. Iu duk sikur po dëgjonte fjalët e së ëmës. Të shkretët fëmijë!
- Në rregull atëherë! Unë kam një shurup me shije luleshtrydheje, sigurisht pa hormone. Do të ta spërkas pak dhëmbin dhe do të më thuash a të pëlqeu.
- Ëhë! Shumë i mirë.
- Kur të ndjesh miza në gojë më thuaj!
- Po mizat pëlqejnë shurup me mjaltë dhe jo me luleshtrydhe. Unë nuk kam asnjë mizë në gojë.- gjyshja e djalit qeshi dhe u afrua për t’i shpjeguar se ç’qenë mizat për të cilat po fliste doktoresha. Pasi ia doli mbanë me sukses shpjegimit dhe Markoja pranoi se në gojë ndjente miza, ajo u ul në vendin e mëparshëm.
- Tani doktor Ksejdi do të të shkulë dhëmbin e vjetër.
- Po ti çfarë do bësh?
- Unë do mbaj gati një tampon me betadinë që ta vendosim menjëherë në vendin ku do shkulet dhëmbi, që të ngordhim mikrobet, por do të të mbaj edhe ty fort që të mos biesh nga tarraca. Si thua. Je gati?
Djali pohoi me kokë. Doktor Ksejdi, me duar që i dridheshin, afroi darët. Amarda e shihte dhe dukej sikur e luste me sy që ta tërhiqte dhëmbin. Doktor Ksejdi nuk po vepronte.
- Marko, harrova të të them diçka. A e di si m’i shkulte babai im dhëmbët? Me fije peri. Po, po me fije peri, sepse dhëmbët e qumështit nuk kanë rrënjë dhe shkulen menjëherë, duke mos kërkuar shumë forcë. Mjafton ta kapësh dhe ta tërheqësh pas lehtë, pa ushtruar forcë të madhe. Në fund e merr dhëmbin, e dezinfekton dhe ia jep djalit të vogël. Ai e hedh mbi çatinë e shtëpisë, ose në tarracën e pallatit dhe puna mbaroi.
- Po pse, babi yt e tërhiqte dhëmbin lehtë, nuk ishte i fortë?- por Amarda ishte duke i folur më shumë doktor Ksejdit sesa djalit. E preku lehtë në bërryl dhe e pa në sy. Sërish po i lutej, madje po i përgjërohej që ai të vendoste një herë e mirë darët përreth dhëmbit.
- Ti je ndryshe Marko. Jo si babai im. Ti je shumë i fortë, vetëm se nuk e di dhe ke nevojë ta zbulosh këtë.- fliste ajo duke parë doktor Ksejdin në sy. Më në fund ai vendosi, kapi dhëmbin me darët e vogla dhe e tërhoqi pas lehtësisht. Amarda i buzëqeshi, ndërsa ai i sfilitur bëri një hap pas.
- Doktor! Ma jep dhëmbin! Edhe unë dua ta hedh mbi çati.
Në këtë kohë doktor Ksejdi dezinfektoi dhëmbin me alkool borik, ndërsa Amarda i zgjati një pecetë për ta vendosur. Më pas ia dha djalit. Tamponin steril me betadinë e vendosi në vendin që kishte mbetur i zbrazët.
- Po i del shumë gjak?- pyeti gjyshja që në atë kohë ishte afruar.- Marko ka shumë frikë nga gjaku.
- Nuk është gjak, po betadinë!- tha Amarda duke e qortuar me sy.
- Është betadinë nëna dhe jo gjak, tha djali pasi pështyu. Amarda i vendosi një tampon tjetër, i ledhatoi flokët djalit dhe u përlot. A do vinte ajo ditë që ajo të punonte si më parë? Sa e kishte marrë malli për punën e saj. Çamarrokët e vegjël e bënin të harronte gjithë brengat.
- Faleminderit doktoreshë! Herën e parë që djali shkuli një dhëmbë u tremb aq shumë, sa edhe natën qante në gjumë. Frikën më të madhe e kishte kur shihte gjakun. Nuk ju them dot ju lumshin duart, por do t’ju them ju lumtë mendja! Marko nuk u tremb fare.- Amarda buzëqeshi, ndërsa gjyshja e Markos ndërroi bisedë.- Nëse unë vendos të bëjë një protezë të plotë këtu, sa kushton.
- Për çmimin do flasësh me vajzën te kasa, për të tjerat, materialet, mënyrën se si do vendosim protezën flasim bashkë. Dakord?
Ndërkohë Marko kishte shkuar pas doktor Ksejdit që hoqi dorezat dhe po lante duart.
- Ama ti doktor nuk qenke shumë i fortë. Ti me zor ma hoqe dhëmbin me pinca. Ndoshta duhet të bësh ca palestër. Babi im bën,- u mendua një hop pastaj vijoi edhe më i vendosur se më parë,- po të mos kishe pinca, a do të ma hiqje dot me pe?
Doktor Ksedi ishte zhytur në të thella dhe ky mistrec i vogël s’po e linte të përqendrohej.
- Dëgjo këtu doktor, megjithëse flet pak ti je shumë i mirë, por kur të vijë të shkul dhëmbin tjetër dua që të jesh më i fortë dhe të mos kesh më bark dakord?- i tha ai duke i rënë me dorë barkut të doktor Ksejdit dhe zgjati duart ta përqafonte. Doktor Ksejdi po e shihte i habitur. Sa kohë ishin bërë që nuk kishte përqafuar e as ishte përqafuar nga ndonjë fëmijë! Kur djali i lidhi duart rreth qafës ai u përlot.- Babi im nuk ka më bark tani që bën palestër.
Kur gjyshe e nip dolën nga klinika të kënaqur, doktor Ksejdi dhe Amarda u ulën në dhomën e personelit. Amarda në heshtje e kuptonte kolegun e saj. Nuk mund të thoshte me saktësi ç’i kishte ndodhur në të shkuarën, por me siguri ndonjë episod i hidhur, të cilin ai donte ta harronte, por s’mundej. Ajo i njihte mirë këto lloj përpjekjesh. Ato arrinin deri në sfilitje. Ndaj e pa më të udhës të fliste për klinikën.
- Si ka ecur puna këto ditë?
- Keq, madje shumë keq. Kemi pasur aq pak pacientë sa mund të numërohen me gishta.
- Dhe e gjitha kjo për fajin tim. Kush e di sa është mërzitur shefi!
- Çuditërisht më është dukur i qetë. Ai po bluan diçka në mendje, por se çfarë nuk e di.
- E mban mend si na ka thënë: Të hapësh një biznes është e thjeshtë, kurse për t’i dalë zot është e vështirë.
- Po, po, tani që e the ti më kujtohet. Për disa minuta ra heshtja. Ata të dy s’kishin folur ndonjëherë për ndonjë temë tjetër veç punës. Dukej se ishte kthyer në një normë, të cilën asnjëri s’guxonte ta thyente...
- Amarda! Duhet të të falënderojë për ndihmën që më dhe.
- Asgjë koleg. Bëra vetëm detyrën.
- Për ty mund të ketë qenë kryerje detyrë, ndërsa për mua ishte shpëtim jete.
- Të kuptoj,- tha Amarda.
- Në ç’mënyrë më kupton?
- Në të njëjtën mënyrë që kuptoj edhe veten time. Ka gjëra në jetën time për të cilat s’i kam ndarë me askënd. Jam përpjekur t’i harroj, por është e pamundur. Ndonjëherë më duket se ato janë mbivendosur keq e më keq dhe më rrinë të mbledhura, ja këtu, mbi kraharor dhe nuk më lenë të marrë frymë.
- Ndoshta gjithçka që ne ndryjmë e strukim thellë për të mos e ndarë me askënd, është një krijesë hermafrodite më vete. Ajo ushqehet dhe shumohet brenda nesh. Ngul ganxhat pas shpirtit tonë dhe s’na lë të jetojmë, s’na lë të marrim frymë. Por, nuk është kjo më e keqja, më e keqja është se ne e shohim si pjesë të vetes sonë dhe pothuajse e shohim të pamundur jetën pa të.
- Unë e kam parë aq të pamundur të jetoj në këtë mënyrë, saqë plot tri herë ...
- Mos është kjo nga ato tema për të të cilat ti nuk flet pothuajse asnjëherë me askënd?
- Ëhë! Ngjaj e çmendur, apo jo?
- Jo. Nuk është çmenduri. Ndoshta vjen nga krenaria për të mos u treguar të tjerëve dobësitë tona, për t’u dukur më të fortë përballë tyre dhe vetes.
- Po, por shiko si më katandisi krenaria. Kur mbivendosja e gjithçkaje për të cilën e mbaj brenda vetes dhe për të cilën s’dua të flas vjen deri në grykë, unë nuk mund të jetojë më, sepse s’mund të marr frymë. Me kohën të gjitha së bashku fuqizohen aq shumë, sa të kushtëzojnë jetën.
- Ndaj psikologjia sugjeron njeriun që të flasë. Dikur ishte prifti, të cilit i rrëfeje ato që kishe turp apo që s’kishe besim t’ua thoshe të tjerëve. Njerëzve iu jepte qetësi ky rrëfim, ngaqë prifti është i detyruar të ruajë sekretin e rrëfimit. Vendin e tij në shoqërinë moderne e zë psikologu. Në të dyja rastet flitet për atë që të shqetëson më tepër dhe që do të mbetet aty e të mos shkojë më tej.
- Ka edhe forma të tjera të çlirimit, siç është të mbash ditar, të shkruash letra apo...
- Dhe ne teorikisht i njohim të gjitha apo jo? Mos kemi harruar ndonjë?
- Ose e kemi anashkaluar. Të flasësh me dikë, me shoqe a shok, apo me një njeri të afërt.
- Po kolegët e punës përjashtohen?
- Për sa më përket mua, kam zgjedhur përjashtimin e përgjithshëm, duke mos folur absolutisht me askënd. Dhe ta mendosh se, që kur jemi njohur e kam zgjidhur ca gojën, por më parë ishte sikur t’i kisha vendosur drynin.
- Sikur dhimbjes t’i vendosej dryn, do ta kisha blerë të artë, por ja që nuk ka.
- Nuk ka dryn të artë që na bën punë, por ndoshta ka rast të artë dhe miq të artë që do të na çlironin nga ankthi që na shkakton ruajtja me fanatizëm e sekretet tona. - Si thua për një marrëveshje të artë mes nesh?
- Nuk di ç’të them. Nëse filloj unë kush e di se sa orë, apo ditë do të më duhet që të heq këto shtresat që më marrin frymën. Ndërsa për ty besoj do jetë ca më e thjeshtë. Ti nuk ke pasur fatin e madh që të kesh shkuar për plot tri herë në portat e botës tjetër.
- Çfarë kishte andej Amarda, çfarë pe? - Vetëm errësirë...
- Dhe unë që mendoja...
Amarda u habit nga pamja që mori doktor Ksejdi. U përhumb në mendime, ndërsa sytë iu mbushën me lot. Nuk e kishte menduar ndonjëherë se ai ishte aq i ndjeshëm sa të përfytyronte një jetë tjetër përtej jetës. Me siguri kishte një njeri të dashur në atë jetë. Ajo kishte bërë gabim të madh që i kishte thënë se andej kishte vetëm errësirë.
- Doktor Ksejdi, ndjehesh mirë?- ai pohoi me kokë, por sytë i kishte ende të përlotur dhe ishte i përhumbur në mendime,- ka diçka që mund të bëjë për ty?
Ishin ulur si zakonisht në anët e kundërta të tryezës. Amarda vendosi dorën mbi dorën e tij. Nuk ishte një veprim i menduar. Instinkti i thoshte se ai kishte nevojë për mbështetjen e saj, ndoshta ngaqë edhe ajo vetë ndjente të njëjtën nevojë.
- Kur isha në Amerikë u dashurova me një vajzë amerikane, asistenten time. Për të dy ishte dashuri me shikim të parë. S’e kisha menduar ndonjëherë që dashuria mund të më vinte kështu, sa hap e mbyll sytë. S’mund të qëndronim një minutë larg njëri-tjetrit. Shumë shpejt vendosëm të jetonim bashkë. Ishin ditë aq të bukura saqë askush prej nesh nuk i kishte ëndërruar, jo më menduar se do t’i vinin në jetën reale.
Shumë shpejt erdhi në jetë vajza jonë, të cilën e quajtëm Hope, që në shqip do të thotë shpresë. Lumturia jonë u shumëfishua. E kisha zili time shoqe, e cila qëndronte me të, ndërsa mua më duhej të shkoja në punë. Për një kohë të gjatë jeta ime ishte vetëm shtëpi-punë-shtëpi. Edhe kur dilja nga shtëpia dhe nuk shkoja në punë drejtohesha në market, ose në farmaci. Jeta ime ishte e mbushur aq shumë dhe më mbushte shpirtërisht saqë nuk kërkoja asgjë tjetër.
Një ditë, kur vajza ishte pothuajse katër vjeçe, ime shoqe kishte dalë për një shëtitje me të. Vajza iu shkëput nga dora dhe përfundoi poshtë gomave të një motori që e hodhi disa metër tej. Plot tri javë vogëlushja qëndroi në spital dhe luftoi me vdekjen. Unë ndjeja se brenda atyre njëzetë ditëve jeta po më merrte gjithçka të bukur që më kishte dhënë. Nisa të mbyllem në vetvete. Nuk doja të flisja me askënd, as me time shoqe, sidomos me të. Asnjëherë nuk e akuzova se ishte faji i saj, ndërsa ajo më pyeste me dhimbje, përse isha duke e ndëshkuar aq rëndë. Në ditën e njëzetenjëtë vajza vdiq.- Amarda u ndje sikur posa kishte marrë një lajm vdekjeje në të tashmen, dhe jo sikur po flitej për një vdekje që kishte ndodhur vite më parë.
U ngrit dhe shkoi në anën tjetër të tryezës, andej nga ishte doktor Ksejdi. Do ta ngushëllonte për vajzën e porsavdekur. Ai nuk lëvizi, ndërsa ajo kaloi pas shpinës së tij. E përqafoi nga pas dhe faqja e saj preku faqen e tij.
- Më vjen keq Ksejdi. Unë e di mirë se ç’ndjen. Unë ndjej po në të njëjtën mënyrë si ty.
Në këtë kohë në derë e cila vetëm ishte shtyrë dhe jo mbyllur mirë u krijua një trokitje e lehtë. Askush prej të dyve nuk e dëgjoi. Dera u shty. Ishte Arbri. Kur pa këtë skenë i theri në zemër, madje u tërbua. Por, ai nuk kishte më asnjë të drejtë mbi Amardën, mbi Amin e tij. Ajo i kishte kërkuar të dilte prej jetës së saj në çfarëdolloj aspekti. As si shok s’e donte më.
Doli nga zyra ashtu siç hyri, si hije, pa e vënë re askush. Ndoshta tani ishte vetëm një hije në jetën e saj. Ai ishte e shkuara, ndërsa doktor Ksejdi e ardhmja. E tashmja ishte një periudhë kalimtare, e cila së shpejti do t’ia linte stafetën së ardhmes. Nga fillimi e kishte parandjerë se ai përbënte rrezik për lidhjen e tyre. Përveçse ndjeu t’i therte zemra, i hanin edhe duart. Do ia kishte dhënë me kënaqësinë më të madhe nja dy grushte asaj fytyrës me tipare të rregullta të doktor Ksejdit. Por, a kishte të drejtë ta bënte? Mbi të gjitha a mund t’i shërbente për diçka? Kishte nevojë për të menduar me më tepër qetësi.
- Për dy ditë e mbajtën në morg. Përgjatë këtyre dy ditëve unë dhashë dorëheqjen nga puna, preva biletën e avionit, bëra gati valixhet dhe po prisja. Sapo të varrosej ime bijë do nisesha për në Shqipëri. Nuk e ndjeva të nevojshme t’i jepja shpjegime sime shoqeje. Ndoshta nuk ishte plotësisht siç më thoshte ajo, se unë po e akuzoja si fajtore, në një kohë kur sipas ligjit amerikan ajo doli e pafajshme. Por unë s’mund të shkoja më në të njëjtën punë, s’mund të qëndroja më në të njëjtën shtëpi, s’mund të jetoja me time shoqe.
Jam nisur për në Shqipëri vetëm duke i thënë se po largohesha dhe që të vazhdonte jetën e saj. Mbi lotët që ajo kishte derdhur për njëzetetre ditë për vajzën tonë u vendosën lot të tjerë. Ajo nuk më qortoi, vetëm më përqafoi dhe më uroi fat. M’u lut se nëse ndonjë ditë do ta falja për fajin e saj, të cilin e kishte bërë pa dashje, vetëm atë ditë të kontaktoja me të. Vetëm atëherë dhe jo më parë. Për të ishte e rëndësishme, pasi ajo nuk do arrinte kurrë të falte veten.
- Po ajo si e përballoi gjithë këtë dhimbje pa ty?
- Nuk e di. Qysh prej atëherë nuk di asgjë për të. Por, ka edhe më. Me të ardhur në Shqipëri shkëputa lidhjet me të gjithë miqtë dhe të afërmit që kisha në Amerikë. Mendoja se kështu do ta kisha më të lehtë.
- Ende nuk e ke falur? Ksejdi, ti nuk po përgjigjesh. Edhe pas kaq kohësh e quan fajtore?
- Nuk është se e quaj fajtore. Më duket se po të jem përball saj, qoftë edhe në skype, nuk do të më vijë asnjë fjalë dhe s’do di për çfarë të flas me të. Për katër vjet me radhë të gjitha bisedat, planet, ëndrrat, shpresat lidheshin vetëm me vajzën tonë.
- Ndoshta e kemi të nevojshëm dikë për t’i vendosur mbi shpinë gjithë fajet përse jeta jonë nuk rrjedh ashtu si ne do donim. Për vite me radhë unë gjithë fajin përse nuk arrija të isha e lumtur me Arbrin ia hidhja Klarës. Dhe tani që Klara nuk është më, po përpiqem me mish e me shpirt të mos bëjë askënd fajtor për gjendjen në të cilën ndodhet jeta ime. Për të qenë e sinqertë, duhet të them se është shumë e vështirë për t’i pranuar vetes ku kam gabuar.
- A e di Ami? Për herë të parë pas katër vjetësh kam lejuar që të më përqafojë një fëmijë. Përgjatë atij përqafimi, m’u duk sikur shpirti i vogëlushes sime erdhi pranë meje. Nuk mund të them se ndjeva lumturi. Kjo shije është tashmë e harruar në jetën time, por pata një çlirim dhe vijojë ta ndjej ende. Pavarësisht dhimbjes së jashtëzakonshme që kujtova dhe që e ndjeva sërish, po kaq thellë ndjeva edhe një çlirim.
- Është ai çlirim për të cilin fole më parë, apo jo?
Në zyrë hyri Enejda. Ajo njoftoi për një pacient që kishte ardhur.
- A je në gjendje të punosh Ksejdi?
- Është e vetmja gjë që arrijë ta bëjë siç duhet.
- Të paktën ti ende mund të bësh diçka siç duhet, unë jo.
- Më fal Ami! Gjëja e fundit që do bëja është të të lëndoja. Më prit dhe pastaj flasim sërish.
- S’ka gjë! Unë po dal më mirë. Do të vijë një herë tjetër për të takuar shefin.
Doli e sigurt se ishte e kotë të priste që doktor Ksejdi të përfundonte me pacientin dhe t’i riktheheshin bisedës. E dinte se kjo bisedë nuk do hapej më. Nëse kishte ndodhur një herë, kjo për arsye se doktor Ksejdi kishte qenë në një çast dobësie dhe rastësia e solli që ajo të ishte personi i vetëm me të cilin ai mund të fliste. Nëse për doktor Ksejdin do ishte më shumë se kolege, le të themi shoqe, apo njeri i besuar, mund të kishte folur me të në një çast tjetër. Për herë të parë ai ia kishte thënë emrin shkurt, njësoj si Amarda e kishte thirrur thjesht në emër, pa i përmendur titullin e doktorit. Nëse herën e ardhshme do ta thërriste gjatë, atëherë sërish vetëm kolegë.
Sidoqoftë, Amarda nuk shqetësohej prej kohësh nga të tilla çikërrima. Apo ndoshta jo se nuk shqetësohej, por s’habitej më. Ajo donte një jetë të tërë për të bërë shok e miq dhe nuk ishte e zonja t’i ruante. S’ishte rasti t’i bënte gjyq vetes, madje as të përpiqej të ndryshonte. Ishte e sigurt se s’do ia dilte mbanë dhe çfarëdolloj përpjekjeje do shkonte dëm.
No comments:
Post a Comment