Sot çova tim bir në shkollë. Ndodh aq rrallë, saqë të dy e përjetojmë si diçka shumë të rëndësishme.
Më duhet të dalë para tij nga shtëpia për të arritur orarin në punë, ndaj jam e privuar nga kjo kënaqësi në dukje e vogël, por që është në të vërtetë shumë e rëndësishme për mua.
Kam hedhur në supin tim të djathtë shkujdesur çantën e tij të madhe e të rëndë dhe timen, shumë më të vogël dhe të lehtë.
Duke më shtërnguar dorën e majtë me dorën e tij të djathtë më ekuilibron këndshëm peshën që kam në supin tjetër. Jam e lumtur.
Më tregon për mësuesen, për shokët, mësimet dhe lojrat. Por, nuk harron t’i rikthehet asaj që më ka thënë disa herë. Kënaqësisë që ndjen ngaqë sot po e çoj në shkollë. Edhe unë nuk lë rast pa i shprehur ndjenjat e mia. Jam shumë e lumtur që po e nisim ditën bashkë.
Më ka mbetur ende peng në zemër, që nuk ishim bashkë në ditën e parë të shkollës, në klasën e parë. Jeta është e mbushur me kaq shumë pengje të vogla, por që kur bëhen së bashku formojnë një peng të madh. S’mund t’i shijojmë gjithë çastet e bukura dhe të rëndësishme me fëmijët tanë.
Papritur, im bir më lëshoi dorën dhe e futi në xhep.
-Përse e hoqe dorën zemër!?
-Kam ftohtë ma... E futa në xhep.
Hodha sytë përpara. Atje tej rruga kishte njerëz. Dhe nuk ishte në të vërtetë ftohtë sa ç’thoshte im bir.
-Kur kishe ftohtë, përse nuk e fute dorën në xhep sapo dolëm nga shtëpia?
Ai nuk më ktheu përgjigje. I kërkova t’më shihte në sy dhe të ishte i sinqertë me mua.
-Unë të dua shumë ma. Më pëlqen shumë të rrimë dorë për dorë, por nuk dua t’më shohin shokët...
U sforcova për të mbajtur lotët që më mbushën sytë. Im bir sapo ka nisur klasën e tretë.
Unë kam shpenzuar aq shumë kohë dhe energji me përpjekjet e mia shpesh të parakohshme për ta rritur dhe bërë të pavarur. Një zinxhir i gjatë me përpjekje dhe arritje të lumtura: të buzëqeshte, të afrohej me njerëzit, të belbëzonte, të ecte, të fliste, të pinte me gotë, të shkonte në tualet, të lante dhëmbët, të mësohej me përralla para gjumit, të vizatonte, të shkruante, të vishej vet, të flinte në dhomën e tij, të bënte dush, të notonte...
Atëherë, përse vallë nuk u lumturova kur ai shkëputi dorën prej meje? Përse ndjeva një shtërngim të beftë në zemër? Përse më vjen të qajë me dënesë?
Unë thjesht duhet të jem e lumtur që ai është rritur, apo së paku ndihet i tillë. Im bir është mish nga mishi im, gjak nga gjaku im, shpirt nga shpirti im. Por, ai nuk është unë. Unë e di mirë këtë.
Mar frymë thellë dhe e shoh tim bir drejt e në sy.
-Çfarë tjetër nuk duhet të bëjë më shpirti im?
-Nuk duhet t’më puthësh para shkollës.
Kishim mbërritur para shkollës. Nuk mund ta përqafoja, as ta puthja, madje as t’i shtërngoja dorën të voglit tim.
I dhashë çantën dhe i thashë se e doja shumë. Edhe ai më tha të njëjtën gjë, me tonin e zërit më të ulët.
No comments:
Post a Comment