DIKUR

     Pasditen e kalova me fëmijët e mi. Bëra atë që më këshilloi Jeta, shoqja ime më e mirë dhe njëkohësisht atë që më thoshte zemra. Deri në kohën kur ata i zuri gjumi isha njeriu më i lumtur në botë. Luajtëm, qeshëm së bashku, kënduam, darkuam dhe së fundi përrallat gjumndjellëse. Megjithëse ishin të vegjël, unë kisha më shumë nevojë për ta, sesa ata për mua.

     I sodita për një copëz herë teksa flinin. Estelën, priceshën time sykaltër dhe Aleksandrin princin e vogël që çdo ditë e më tepër i ngjasonte të atit. Për ca kohë më dehu lumturia, por pastaj jo më. Sytë m’u përlotën sërish. Si do kishte qenë jeta jonë nëse babai i fëmijëve të mi, njeriu që doja dhe vazhdoj ta dua me gjithë shpirt nuk do kishte ndërruar jetë? Si do ishte jeta ime nëse nuk do ta kisha këtë zgavër të pafund e të paanë në shpirtin tim!? Më kot humbja kohë me pyetje të tilla. S’do arrija gjë tjetër, veçse do shteroja energjitë e shpirtit tim.

     U ula para kompjuterit, por  sërish nuk munda të shkruaja asnjë radhë. Mollëzat e gishtave e kishin humbur magjinë që i karakterizonte. Gjithë-gjithë munda të shkruaja vetëm: Era Tefi. Dikur... Roman. Ishte e kotë të rrija më gjatë para kompjuterit. S’kisha për të shkruar asnjë radhë.

     As ajri i freskët në ballkon s’pati ndonjë efekt tek unë. Ta mendosh, se edhe në situatat më të vështira ia kisha dalë mbanë t’i kaloja me ndihmën e tij. Mos vallë, pa e kuptuar as vetë ndodhesha në një prej situatave më të vështira të jetës sime?

     Po sikur të mos arrija të shkruaja më, kurrë më? Nuk e dija në do mundesha të jetoja pa romanet e mi. Ishin oksigjeni im. Dhe nuk është se më mungonin fantazitë, as idetë, por nuk ia dilja t’i hidhja të zezë mbi të bardhë.

     Në kokë më lëvrinin lloj-lloj mendimesh. Por, ishin aq të ngatërruara, saqë nuk mund t’ua gjeja fillin. Gjithmonë në raste të tilla kam thënë se këtë fill ma ngatërronte ndonjë mace zevzeke. Këtë radhë mendoj se bëhej fjalë për më shumë se një të tillë.

      Sikur këtë natë së paku të më zinte gjumi! Atëherë do arrija të përzija nga truri, së paku përkohësisht, gjithë mendimimet që më stërmundonin deri në mëngjes. Më e mira që mund të më ndodhte, pasi formatimi ende nuk aplikohet në sistemin qendror njerëzor në po atë mënyrë si te kompjuterat.

     Megjithëse qershor, sapo u gjenda në shtrat ndjeva së bashku me zbrazëtirën edhe të ftohtë. Ngjante sikur ai i ftohtë më vinte nga përtejbota. Nuk mund ta lejoj të më ndodh sërish. Unë nuk dorëzohem lehtë. Do ia dal mbanë ta kthej jetën time në rrjedhën e saj normale.

     Prej më shumë se një jave im shoq ka shkuar në Gjermani për një specializim në fushën e tij profesionale. Drejton prej vitesh një kompani sigurije nga më të njohurat në Shqipëri. Kjo është diçka me të cilën jam mësuar. Ai gjithmonë do të përmirësohet në anën profesionale dhe të përqafojë teknologjitë më të reja. Por, largimi i kësaj here dallon shumë nga largimet e tjera. Këtë herë qëllimi kryesor nuk është specializimi, por mbajtja e distancës prej meje. Në këtë rast, besoj se gjithkush do t’i kishte dhënë të drejtë atij dhe jo mua.

     Gjithçka nisi plot dhjetë ditë më parë. Unë isha e ftuar në një studio televizive. Nuk më pëlqen të jem e ftuar në studio dhe të nxjerr fytyrën time ekraneve, por me bisnesin që drejtoj, shtëpinë botuese dhe shtypshkronjën Tefi, me morinë e librave që botoj më duhet që në mos shpesh, herë pas herë të bëjë dalje të shkurtra ekraneve.

     Pasi fola për librin tim më të ri, gazetarja e specializuar për kulturën te Kanali i Lajmeve më pyeti për domethënien e dedikimit që kisha bërë në roman: Gjithë atyre që e ndjejnë se dashuria vjen vetëm një herë në jetë dhe ia dalin mbanë  ta bëjnë të përjetshme.

     Ky ishte një ndër ata romane që Jeta i quajti romane të lehtë, një histori e mrekullueshme dashurie, e cila kalonte mjaft peripeci dhe kurorëzohej me fund të lumtur.

     Gazetarja më pyeti nëse mendoja edhe unë kështu. A ekziston vetëm një dashuri në jetë?

     Unë u përlota. Nuk ishte një përlotje televizive nga ato që shihen rëndom ekraneve. Ishte një përlotje e vërtetë. M’u kujtua Aleksandri, babai i fëmijëve të mi, dashuria ime, bashkëshorti që humba  tragjikisht katër vjet më parë dhe që im bir nuk arriti ta njihte. Veç të tjerash me të më lidhin edhe ndjenjat e fajit. Ai humbi jetën për shkakun tim, duke më mbrojtur mua dhe vajzën tonë. Gjatë kohës në të cilën kisha shkruar romanin, një periudhë rreth tre-katër mujore, as që kisha bërë ndonjë paralelizëm mes heroinës së romanit dhe vetes, dashurisë së saj dhe dashurisë sime. Atë çast e ndjeva veten mosmirënjohëse. Si kisha mundur që për aq sa zgjati shkrimi i atij romani të mos e kisha menduar Aleksandrin si personazhin kryesor të tij? Aq më tepër që titulli i romanit ishte Përjetësisht.

     -Po, edhe unë mendoj si heroina e romanit, se dashuritë e vërteta vijnë vetëm një herë në jetë dhe se duhet bërë çfardolloj përpjekjeje që ajo të jetë e përjetshme. Dhe nëse një ditë, krejt papritur e humbet dashurinë, apo personin e dashur, ajo që të mbetet për të të ngrohur shpirtin është vetën nostalgjia e dashurisë kur nis të mendosh: Dikur...

     Nuk munda të kontrolloja emocionet dhe u mallëngjeva. S’di si më ndodhi, madje nuk di me saktësi se cili ishte shkaku i vërtetë i mallëngjimit, historia e mrekullueshme e dashurisë së çiftit të personazheve, apo dashuria që i përkiste së shkuarës sime.

     Me siguri im shoq do më kishte dëgjuar. Në ambjentet e televizionit ku ai po më priste ishte vendosur një ekran gjigand. Si do ta shihja në sy? A do mundja të sfidoja vështrimin krenar të Agim Gjonit? Por, këtë radhë fatkeqsisht nuk bëhej fjalë vetëm për krenari. Me siguri e kisha lënduar me atë që sapo thashë. Më e keqja ishte se nuk ekzistonte asnjë fjalë në botë që të më vinte në ndihmë për t’u shfajësuar. Ç’do t’i thosha?  

     Por, Gimi nuk ishte aty. Më kishte lënë një shënim: Më fal që po largohem pa u përshëndetur, por më doli një punë e papritur. Do të ta shpjegoj më vonë. A.GJ.

     Nuk ishte nevoja ta pyesja se ç’punë e papritur i kishte dalë. Unë sapo kisha kryer një krim ndaj tij. Plagosje publike. Duke e njohur arrijë ta marr me mend se është një plagë, së cilës i duhet shumë kohë të mbyllet.

     Dola para pasqyrës dhe e pashë gjatë shëmbëlltyrën time drejt e në sy.

   Dikur unë isha e lumtur, shumë e lumtur. Zgjodha të kaloja jetën me njeriun që doja dhe ai me mua, Aleksandri. Thurnim plane për të ardhmen dhe ndërtuam gjithҫka tonën nga asgjëja.

   Një ditë, kur hapa sytë pata ndjesinë që kisha humbur gjithҫka dhe të jetoja s’kishte më  kuptim. Pikërisht në këtë ҫast njoha Agim Gjonin. Nuk patëm kohë të planifikonim të ardhmen tonë, as të jepeshim pas romancës. Na u desh të mblidhnim pjesëzat e jetës të shpërndara gjithandej dhe t’i bënim bashkë. Me të përkrah rifitova vetbesimin, dëshirën për të jetuar, përkushtimin për t’u kujdesur për fëmijët e mi, frymëzimin për të shkruar, përgjegjësinë për të drejtuar bisnesin tim, vetëdijësimin se isha pikë referimi për prindërit. Fëmijëve të mi iu bë baba. Ndërsa vajza e tij, Jeta u bë shoqja ime më e mirë. Si grua, më kishte vendosur në qendër të jetës dhe botës së tij. Ҫ’mund të kërkoja më tepër prej tij, apo nga jeta?

   Mora me të shpejtë celularin dhe formova numrin e tim shoqi. Duhej ta falënderoja që kishte hyrë në jetën time. Nuk e kisha bërë kurrë. S’kisha mundur të jetoja të tashmen, por kisha mbetur në të shkuarën. S’ishte koha për të thënë Dikur, por Nesër.