TRYEZA E KRISTALTË

Kujtimet e ftuan kohën për një kafe,

Ajo ia behu sakaq, pa u menduar dy herë,

Koha është korrekte, s'vonohet nëpër kafenetë,

Kur lëshohet e shkuara, çdo gjë tjetër e lë.

U ulën këmbëkryq, pa kurrfarë nguti,

Mbi tryezën e heshtur të shpirtit tim,

Nga vrulli i bisedës kafja u bë akull,

Por fjalët vlonin zhur në pafundësi.

E pinë atë lëng të zi e të ftohtë, pa ngut,

Pas të parës, një të dytë e të tretë radhazi,

Mbi atë tryezë të kristaltë me tema madhore,

Ku tryezë ishte shpirti... dhe kafja isha unë.

Përmbysën filxhanin për të parë fatin tim,

Në bardhësinë e porcelanit, veç një dritë e zymtë:

Lexuan se më mungonin ditë, ditë, shumë...

Se koha ikën shpejt, e jeta rrjedh si lumë.

Por kujtimet janë mysafirë që nga e shkuara vijnë,

Ndaj e theva tryezën e kristaltë sakaq, e prerë!

Në këtë shtëpi shpirti ku ato ulen këmbëkryq,

I vetmi zot shtëpie... mbeta unë!

Elda Gjini

Korrik 2026