FËMIJËS  BRENDA MEJE

​Falmë! Në mundsh, falmë!

Të kam shpërfillur, tradhtuar, braktisur,

Po kisha frikë të jetoja fillikat.

​Kam bërë kompromise në kurrizin tënd,

Kompromise mbi  shpirtin tim,

Nga frika e të jetuarit në vetmi.

Më tmerronte braktisja, përse-në s'e di.

​Falmë në mundsh! Të përgjërohem!

E sërish, në mundsh... braktismë!

Ti u rëndon kujtimeve të mia,

Gjumin më trazon , ndërsa ëndrrat,

Ëndrrat në makthe i tjetërson.

​Ti më bren ndërgjegjen.

U përpoqa gjatë të mos më braktisnin të tjerët,

sa në atë rrugë, harrova e braktisa veten.

​Ti strukur, kërrusur, duke qarë me dënesë,

në skutat më të errëta të mendjes sime,

në skutat më të thella të shpirtit tim.

​Pastërtia e pranisë tënde gjakos timen mizori.

Ndaj braktismë edhe ti, dhe të lutem falmë!

Ik e më lër në këtë zbrazëti, në timen zbrazëti.

Ndoshta vetëm ajo, do më falë pak lehtësi.

Mos më shih më me ata sy të frikësuar,

unë jam tradhtari që ty të ka mohuar.

e ti je dëshmitari që kurrë s'ka për të harruar.

Nëse zgjas duart e të prek sytë për të të fshirë lotët,

unë vetëm të ndot, ndaj braktismë...

Braktismë para se të të shter edhe ty,

​Ti je dëshmitar i rrënimit tim,

Unë s'dua që ndokush të dëshmojë këtë rrënim.

Dua të harrohem... siç unë të harrova ty.

Elda Gjini

Korrik 2026

TRYEZA E KRISTALTË

Kujtimet e ftuan kohën për një kafe,

Ajo ia behu sakaq, pa u menduar dy herë,

Koha është korrekte, s'vonohet nëpër kafenetë,

Kur lëshohet e shkuara, çdo gjë tjetër e lë.

U ulën këmbëkryq, pa kurrfarë nguti,

Mbi tryezën e heshtur të shpirtit tim,

Nga vrulli i bisedës kafja u bë akull,

Por fjalët vlonin zhur në pafundësi.

E pinë atë lëng të zi e të ftohtë, pa ngut,

Pas të parës, një të dytë e të tretë radhazi,

Mbi atë tryezë të kristaltë me tema madhore,

Ku tryezë ishte shpirti... dhe kafja isha unë.

Përmbysën filxhanin për të parë fatin tim,

Në bardhësinë e porcelanit, veç një dritë e zymtë:

Lexuan se më mungonin ditë, ditë, shumë...

Se koha ikën shpejt, e jeta rrjedh si lumë.

Por kujtimet janë mysafirë që nga e shkuara vijnë,

Ndaj e theva tryezën e kristaltë sakaq, e prerë!

Në këtë shtëpi shpirti ku ato ulen këmbëkryq,

I vetmi zot shtëpie... mbeta unë!

Elda Gjini

Korrik 2026

 

GUFOJ DRITË

Gjithkush ka një hije që pas e ndjek. Ç’është?

Opakësia e tij që dritën kthen në errësirë.

Por në terr të thellë, ajo e braktis...

Unë rrezoj dritën time, ngado e ngaherë,

Krenar që fizikës i përmbys një ligj.

Drita që udhëton në vijë të drejtë më verbon,

S’pranoj të jem përgjysmë dritë e errësirë.

Unë çliroj dritëzën time, ngado e ngaherë,

S’kërkoj  jashtë, por nga  brenda gufoj dritë.

Jo dritë veç në pikën ku dua të mbërrij,

Në gjithë rrugëtimin tim dua një ndriçim.

Krenar pafund që fizikës i përmbysa një ligj.

Nga pas dëgjoj në kor të thonë:

-Rregulli të ka  përmbysur ty!

ELDA GJINI

Korrik 2026