KAPITULLI VI  - NË FAMILJEN E RE

 

   Vjollca më kërkoi të hyja me këmbën e djathtë në shtëpinë e tyre. Kështu bëra, ndonëse s’kam besuar kurrë te bestytnitë. Në fund të fundit, nëse kjo s’do të më sillte asgjë të mirë, s’mund të më sillte as ndonjë të keqe.

   Futja ime në atë shtëpi shënonte një fazë të re të jetës sime. Kisha me të vërtetë nevojë të besoja se gjithçka do shkonte mirë.  Isha duke provuar aq shumë ndjesi njëherësh, saqë isha përshtjelluar si pa e kuptuar. Gjithë sa duhej të bëja ishte të merrja frymë thellë dhe të isha e qetë.

   Ajo shtëpi më jepte një siguri të veçantë. I ngjante një çerdheje të ngrohtë. Me të drejtë. Njerëzit që jetonin aty ishin të lumtur. Kjo u lexohej në sy. Sa shumë doja të bëhesha njësh me ta!

   Vjollca dhe Ylli ishin një çift ideal në cilindo aspekt. Të realizuar në planin profesional dhe atë personal. Kishin rritur dhe edukuar tre djem të mrekullueshëm. Djemtë s’kishin ndjekur studimet e larta, ndonëse të tre kishin përfunduar gjimnazin me rezultate të shkëlqyera. Kjo jo për faj të ndokujt, ndoshta për faj të kohës, e cila e kishte parë universitetin si diçka të rëndomtë e të pavlerë, ndërsa emigracionin si një mundësi të artë për të ardhmen. 

   Flori, më i vogli i vëllezërve ishte martuar para dy vjetësh dhe kishte dy djem binjak, të cilët qysh nga lindja gëzonin shëndet të plotë. Kështu, mamaja e tyre Mirela ia kishte dalë mbanë e vetme të kujdesej për ta. 

   Nikoja, vëllai i madh i Bledit ishte martuar me një vajzë greke, Eleni. Emrin e ri e kishte dhuratë nga bashkëshortja. Ajo ishte disa vite më e madhe, por ç’rëndësi mund të kishte kjo? Ata jetonin të lumtur së bashku me tre djemtë e tyre.

   Sipas fjalëve të Vjollcës, nusja greke ishte e përsosur. Kishte meritë të veçantë që tre vëllezrit jetonin të lumtur e në harmoni të plotë nën të njëjtën çati. Gjithashtu, ata ishin të angazhuar në rrobaqepësinë që ajo kishte trashëguar nga familja e saj. Duke pasur një punë të qëndrueshme dhe duke punuar me orar të zgjatur e të stërzgjatur, ekonomia e tyre ishte përmirësuar ndjeshëm. Secili prej vëllezërve kishte llogarinë e vet bankare me disa zero. Ata ishin rritur dhe edukuar me dashuri për punën. Prindërit e tyre ishin shembull i gjallë për faktin se përkushtimi në punë, jo vetëm përmirëson ekonominë familjare, por edhe të ngjit në shkallët më të larta të suksesit duke të të dhënë kënaqësi.

   Sa më shumë i shihja ata të katërt, sa më shumë përpija rrëfimet tyre për kohë të afërta e të largëta, vetbindesha se përkrah Bledit dhe mes familjes së tij më priste një jetë e lumtur. E ku ka më mirë se njerëzit që duan dhe respektojnë njëri-tjetrin, duke marrë gjithësecili vendin që i përket? Jeta po tregohej bujare me mua, duke më dhënë ç’ka s’kisha pasur, por e kisha ëndërruar pareshtur. Këta njerëz vlerësonin familjen si gjënë më të shtrenjtë dhe luftonin me mish e me shpirt për ta mbajtur atë të bashkuar e të lumtur për të rritur të ardhurat.

   As kam qenë e as jam materialiste, por mendoj se të ardhurat e mira janë të domosdoshme për familjen në përgjithësi dhe për rritjen dhe arsimimin e fëmijëve në veçanti. Ndaj sapo të shkoja në Greqi doja të punoja, jo vetëm brenda shtëpisë, punë që çdo femër e cila vlerëson dhe do familjen e vet e bën me përkushtim të plotë, por edhe në rrobaqepësi. Ishte shumë e rëndësishme për mua t’i dilja për zot vetes dhe familjes. Doja t’i lija pas fjalët e gjyshit se ishte duke na mbajtur me pensionin e tij. Sado i mirë të ishte Bledi, nëse unë nuk kisha të ardhurat e mia do ma përplaste një ditë në fytyrë dhe unë nuk isha aq e fortë sa për ta duruar.  

   Iu betova vetes atë  çast se do luftoja me mish e me shpirt për familjen time dhe në mënyrë të veçantë për fëmijët që do kishim. Isha e sigurt se me dy prindër të dashur e të përkushtuar s’do t’u mungonte kurrë asgjë.

   Biseda e ngrohtë, atmosfera e qetë dhe e këndëshme që ishte krijuar u ndërpre nga zilja e telefonit. Ylli kishte një urgjencë në spital. Nikoja u ofrua ta shoqëronte me makinë. Më bëri përshtypje se Ylli as shfaqi mërzi e as u ankua. Hoqi kravatën dhe xhaketën me rrëmbim, përveshi mëngët e këmishës dhe duke kërkuar ndjesë doli nga apartamenti duke i zbritur shkallët me një frymë. Jo më kot ai ishte idhulli i Aldës.

   Vjollca s’më lejoi ta ndihmoja në përgatitjen dhe shtrimin e darkës. Sipas saj, herën e parë që vija aty meritoja të pritesha si mysafire e veçantë. Do kishim raste të tjera për të shijuar gatimet e mia.

   Këshilloi Bledin të më tregonte pjesën tjetër të shtëpisë. Ndjeva si u përflaka në fytyrë dhe ula sytë përdhe. S’doja të më shihte ndokush në fytyrë, aq më pak në sy. Pjesa tjetër e shtëpisë ishin dhomat e gjumit. Mua më pëlqente që kjo familje s’ishte tradicionale- prapanike si imja, por edhe kaq moderne?!

   Bledi më zuri për dore dhe më drejtoi për nga dhoma e gjumit. Sapo hymë në të, ai mbylli derën. Vijoja të mbaja sytë përdhe. Zemra më dridhej si një zog i vogël pushëverdhë, i cili sapo ka dalë nga veza dhe përballet për herë të parë me botën. Tëmthat më trokisnin prej inatit dhe nervozizmit. Isha lodhur duke marrë urdhra. Si guxonte Vjollca?!

   Bledi e vuri re ndryshimin, madje shndërrimin që kishte pësuar papritur gjendja ime emoconale dhe më këshilloi të ulesha. Në dhomë i vetmi vend ku mund të ulesha ishte një shtrat bashkëshortor. Unë s’lëviza nga vendi. Ai më shkoi dorën lehtë drejt mjekrës, duke më ngritur fytyrën. Sapo shkëmbyem vështrimet, shpirti nisi të më shkundej prej shqetësimeve. Ishin thjesht flluska sapuni, asgjë më tepër. Duhej të falënderoja pareshtur fatin që kishte bërë një rrugët e jetëve tona. Bledi ia dilte mbanë aq mirë të më largonte mërzinë e brengat e të më bënte të lumtur, plotësisht të lumtur.

   Më këshilloi të ulesha. Vendimin më të rëndësishëm të jetës sonë e kishim marrë mbi një shtrat bashkëshortor që nuk ishte yni. Kush e di se ç’vendim të rëndësishëm do merrnim kësaj here? Shakaja e Bledit,  çiltërsia dhe ëmbëlsia në zërin e tij më bëri të kuptoja se s’kisha asnjë arsye per t’u shqetësuar. Ime vjehrrë na kishte këshilluar të qëndronim bashkë, vetëm ne të dy. A mund të kishte gjë më të bukur në botë?

   Sapo u ula, Bledi më pushtoi duart me të vetat dhe më pyeti nëse doja të martohesha me të. Ishte një lojë fëmijësh? Jo. Buzëqesha e lumtur. Të martohesha me Bledin ishte gjëja që doja më shumë në botë. Nuk doja as ceremoni madhështore, as të ftuar, madje as fustanin e bardhë që është ëndrra e çdo vajze. Gjithë sa doja ishte Bledi. Më mjaftonte martesa civile. Por, kisha edhe një kusht. Natën e parë të dashurisë duhej ta kalonim në një shtrat që ishte vetëm yni. Bledi më mbështolli të gjithën. Mes krahëve të tij ndihesha e sigurt dhe e lumtur. Më pas u puthëm. E humba konceptin kohë. Ishim vetëm ne dhe dashuria jonë. Edhe ëndrrat e kaltra për të ardhmen tonë.  

   Vjollca kishte përgatitur një darkë të shkëlqyer. S’mund të bëhej krahasim mes gatimit të saj dhe të sime mëje. Mamaja përgatiste më receta tradicionale, ndërsa Vjollca receta moderne. Nëse do merrja më të mirën nga të dyja, me siguri do bëhesha amvisë e përsosur.

   Darka kaloi këndshëm. Për herë të parë në jetën time piva aq verë saqë ndjeva të më vinte mendja vërdallë. Kapa kohën e duhur për t’u ndalur.

   Nata jonë e parë së bashku. Ishim në shtratin e Nikos dhe Elenit. S’dija ta shpjegoja përse ky fakt më krijonte një gjendje të ankthshme. S’di përse më krijonte një parandjenjë të keqe. Po kur kisha nisur të besoja në parandjenja unë?!

   Kur drita e diellit depërtoi perden e trashë dhe hyri në dhomë, ndjeva trishtim. E doja aq shumë Bledin dhe isha aq e lumtur, saqë nuk doja të ndahesha asnjë  çast prej tij. Ardhja e mëngjesit në një mënyrë, apo në një tjetër do të thoshte ndarje.

   Ditët me Bledin ishin fantastike dhe fluturuan aq shpejt, saqë nuk më besohej që i kisha jetuar vërtet. Më dukej sikur kishte qenë fantazia ime, e cila sajoi  ëndrrën e mrekullueshme. Por, kur shihja unazën në gisht, bëja lidhjen me realitetin.