Kapitulli VI

     Amardës as që i kujtohej sa kohë kishte pa qëndruar aq gjatë para pasqyrës. Madje nuk ishte e sigurt nëse kishte qëndruar ndonjëherë aq gjatë. Kishte nevojë ta shihte shëmbëlltyrën e vet drejt e në sy.

     Gjithë jetën ishte përpjekur të bëhej e fortë. E vështirë, tepër e vështirë për një vajzë që në thelb është e brishtë. Prindrit, Arbri, të afërmit, por edhe shoqëria e saj e ngushtë kishin bërë çmos   për t’i qëndruar pranë, për ta përkrahur, të gatshëm të shndërroheshin në koracën e saj mbrojtëse. Ajo ndjente një mirënjohje të thellë për të gjithë, pa përjashtim.

     Por, pesha e mirënjohjes ishte tepër e rëndë për supet e brishta të Amardës. Akoma edhe më e rëndë për shpirtin e saj të ndjeshëm. Sa e sa herë ishte përpjekur për t’i përballuar krejt e vetme vështirësitë, duke mos pranuar, madje edhe duke refuzuar ndihmën e të tjerëve. Nëse ishte diçka të cilën e kishte vërtet zët, kjo ishte brishtësia e saj. E kishte urryer me gjithë shpirt këtë karakteristikë të vetën. Ishte pikërisht brishtësia që e kishte shpënë deri në portat e jetës së përtejme.

     Sot ishte një ditë prove. Në këtë periudhë të vështirë, më të vështirën e krejt jetës së vet, kur lotët për babain e humbur ende nuk i qenë tharë dhe brenga për Arbrin e mbyllur në qeli i këpuste atë fill shpirti të mbetur, ajo do të vinte veten në provë. Ishte një sfidë e vërtetë, në të cilën ajo ishte më se e sigurt se do të dilte fitimtare.

     Nëse ishte nevoja të bënte të marrën, apo kapriçozen, do ta bënte. Nëse ishte nevoja të bënte koketën, ca e vështirë, por edhe këtë do ta bënte. Me çfardolloj mënyre duhej të parandalonte të keqen. Ajo s’duhej kurrsesi të binte mbi kokat e miqve të saj. E ndjente thellë në shpirt që t’ua shpërblente gjithë mirësitë dhe ndihmën që kishte marrë prej tyre ndër vite. Edhe Gerit. Sidomos atij. A nuk ishte ai që i qe gjendur pranë babait të saj në  çastet më të vështira? Sa për marrëdhënien e tyre të mëparshme, kjo për momentin s’kishte aspak rëndësi. Mirësia e Gerit e kishte çbalancuar peshoren e vendosur qyshkur mes tyre.

     Shqisa e saj e gjashtë, e cila ishte e pagabueshme i shërbente si një as nën mëngë. Kishte ardhur koha ta shfrytëzonte. Për vite me radhë e kishte urryer veten për këtë dhunti. Kishte bërë të pamundurën për t’u çliruar prej saj. Ishte koha për ta shfrytëzuar maksimalisht. Ajo duhej t’u demostronte të tjerëve, por mbi të gjitha vetes, se kishte mjaft forcë brenda saj. Pasi kjo të funksiononte më së miri dhe të celebrohej përkujtimorja e të atit, do t’i përkushtohej Arbrit me kohë të plotë. Nuk ishte e largët dita kur ata do ishin bashkë. Përgjithmonë bashkë.

     Sa kohë kishte pa e parë shëmbëlltyrën e saj të vinte buzën në gaz? As që e mbante mend kur kishte ndodhur për herë të fundit. Por, e dinte mirë kur do ishte hera e ardhshme. Pas dreke, kur gjithçka të kishte mbaruar në mënyrën më të mirë të mundshme. Është me të vërtetë një ndjesi e këndëshme: Të shohësh shëmbëlltyrën tënde drejt e në sy dhe të ndihesh krenare, tepër krenare për atë që ke bërë. Pse jo edhe për atë që je?

     Veshi ngadalë fustanin e saj të zi me mëngë të shkurtra transparente, të gjatë deri në gju. Mlodhi flokët pas me një kapëse të madhe. Vendosi syzat e errëta. Doli nga dhoma për në korridor dhe u vendos para pasqyrës së portmontosë. Askush s’duhej të shihte sytë e saj. Absolutisht askush nuk duhej të dyshonte në planet që kishte thurur me aq kujdes. Përndryshe do të ndodhte ajo që s’duhej kurrësesi të ndodhte ... dhe këtë as që kishte guximin ta çonte nëpër mend.

     Ndjente zemrën t’i rrihte me forcë. Por, kjo nuk e trembte. Mori çantën e vogël në dorë dhe mbathi sandalet e zeza me takë ortopedike. Nën syzat e errëta sytë i kishin marrë ngjyrën blu të thellë. Kështu ndodhte në kësi rastesh. Ishte gati. Kishte bërë maksimumin e saj për t’iu përshtatur rastit.  Ktheu kokën dhe pa të ëmën vetëm pak hapa larg saj. Nuk e dinte sa kohë kishte aty, as që e kishte vënë re. Në fund të fundit kjo s’kishte ndonjë rëndësi të veçantë.

     Soni iu afrua dhe e përqafoi. E shtërngoi fort pas vetes. Sytë i kishte të përlotur që më parë. Edhe sytë e Amardës u përlotën. Sa mirë që kishte vendosur syzat e errëta! Nuk donte që të shfaqej e dobët, as para së ëmës. 

     -Do ia dalësh mbanë zemra ime! Duhet vetëm të mendosh me gjakftohtësi dhe të vësh në jetë gjithë sa ke planifikuar. Do ia dalësh Ami! Unë kam besim te ty.

     Amarda s’e kishte vënë në dijeni për asgjë të ëmën. Por, dhuntitë kishin bërë të vetën. Kjo nuk e pengonte aspak. Përkundrazi, i falte një siguri në vetvete.

     Boria e makinës së Klajdit i shkëputi ëmë e bijë nga ai përqafim, që askush nuk mund ta thoshte sa do të zgjaste po të mos kishte qenë kjo ndërhyrje.

     Klajdi dhe Amarda shkuan të parët në restorantin ku e kishin lënë të hanin drekë së bashku me çiftin e ri. Klajdi parkoi makinën shumë pranë portës hyrëse dhe iu afrua platformës së ambjentit rrethues. Prej aty fshati i tyre dukej aq afër dhe aq i vogël, sikur ta kishe në  pëllëmbë të dorës.

     Gjithmonë e kishte adhuruar pamjen prej aty, por këtë herë i krijonte vetëm  ankth. Ai e donte fshatin e tij të lindjes, qytetin e tij, por kthimi nga Tirana në Lushnjë... Ishte njësoj si të pranonte dështimin e plotë në jetën profesionale, por edhe në atë personale. I dukej sikur papritur ishte zvogëluar, si gjithçka tjetër që shihte atje tej.     

     -Sidoqoftë, mendoi duke shtërnguar fort me të dyja duart kangjellat rrethuese,- unë jam i gatshëm t’ia nis nga e para. Do të shkoj një ditë atje ku dua. Ndoshta shumë më shpejt nga sa e imagjinoj.

      Amarda shëtiti disa herë nga fillimi në fund të parkingut, si të qe gjeometre dhe t’i interesonte të regjistronte përmasat e tij. Askush s’i vuri re kur parkuan dhe zbritën nga makina. Për më tepër, ambjenti nuk survejohej nga kamera sigurie. Arsyeja ishte një e vetme. Ai ishte një vend i qetë dhe kurrë s’kishte pasur probleme. Amarda ishte informuar paraprakisht për këtë.

     Nga Klajdi u shkëput me justifikimin se donte të sodiste lulishten. Ishte me të vërtetë një lulishte e mrekullueshme. Amarda i adhuronte lulet, pemët, gjelbërimin. Dhe aty ishte aq bukur! Të dukej sikur kishe ardhur për vizitë në një kopësht botanik. Megjithëse kishte një kundërsens të vogël, ajo as u hodhi ndonjë sy luleve, apo pemëve, madje as shkarazi.  

     Klajdi u habit kur ajo i tha se qe vonuar duke bërë një telefonatë. I kishte zët telefonatat e gjata. Por, s’mund ta qortonte për asgjë. E ardhura këtu, sot, ishte një sakrificë e vërtetë për Amardën. Ajo kishte respektuar kujtimin e të atit hap pas hapi sipas traditës së vjetër qëmoti. Kjo drekë ishte një përjashtim i madh nga periudha e saj e zisë.

     Por, edhe për Klajdin nuk ishte më e lehtë. Do ulej në një tryezë me Gerin, njeriun të cilin prej vitesh dëshironte t’ia bënte turinjtë përshesh.

     -Mendoj se aty është vendi më i përshtatshëm për t’u ulur e për të ngrënë drekë si njerëz të qytetëruar që jemi, apo jo?- foli Amarda duke bërë shenjë nga një tryezë, e cila ndodhej në një kënd të platformës, pranë kangjellave rrethuese. Prej aty pamja ishte e mrekullueshme. Syri të çlodhej kur vështrimi merrte një shtrirje aq të gjerë. Vija e horizontit dukej e largët, saqë të krijohej përshtypja e mosekzistencës së saj. Nga aty mungonte plotësisht pamja e parkingut dhe portës hyrëse. Në mes qëndronte godina e restorantit. Kjo e bënte një vend edhe më të qetë. Amarda ishte duke parë nga Klajdi për të marrë miratimin e tij. Sipas saj s’kishte vend më të përshtatshëm.

     -Nuk mendon se duhet të zgjedhë çifti?

     -Absolutisht jo,- tha Amarda duke u ulur e duke i bërë me shenjë Klajdit që të ulej edhe ai,- çifti e ka bërë një zgjedhje duke na lënë pa fjalë, tani është radha jonë.

     -Ne u treguam njerëz kaq të vegjël e të pafuqishëm që s’mundëm ta pengojmë Ajlën të bënte gabimin më të madh e më të rëndë të gjithë jetës së vet.

     -Ajo që u bë nuk ç’bëhet më Klajdi. Unë të lutem vetëm për diçka!

     -Më thuaj!

     -Duhet të më japësh fjalën se nuk do kundërshtosh asgjë që unë bëj, apo them. Edhe sikur të të duket budallallëk me brirë. Në fund të fundit bëhet fjalë vetëm për sot. Më duhet mbështetja jote maksimale. Edhe nëse të dukem e çmendur, përsëri më mbështet! Unë e kam një arsye për çdo veprim, duhet vetëm të kesh besim tek unë. Në rregull?- i foli ajo duke e parë ngultas në sy. Sytë e Klajdit i dukeshin të menduar. Koha nuk premtonte për përhumbje në mendime të thella. I duhej patjetër miratimi dhe mbështetja e Klajdit për të vënë në jetë planin e saj, të cilin e kishte detajuar me kujdes maksimal.

     -Unë kam besim të plotë te ty Ami, problemi është se nuk kam besim te vetja ime.

     -A mund të ma përkthesh në një gjuhë më të thjeshtë këtë që the? Nuk është se kuptova ndonjë gjë.

     -Nuk di nëse do të mundem të rezistoj deri në fund të kësaj dreke. Më vjen t’ia përshesh turinjtë Gerit sa herë e shoh para syve. S’di në do mundem të sillem si njeri i qytetëruar deri në fund. S’di në do rezistoj...

     -Sigurisht që do mundesh të rezistosh. Ti je njeri i ligjit dhe jo njeri i rrugës.

     -Edhe njerëzit e ligjit kanë gjak në deje.

     -Më premto se s’do bësh asgjë me kokën tënde të nxehur dhe do më dëgjosh mua që e kam mendjen ca më të freskët. Nuk më mjafton pohimi yt, apo miratimi yt me kokë. Dua të më premtosh. Tani!

     -Dakort Ami. Të premtoj se për sot do jesh ti shefja.

     -Nuk do pendohesh, të jesh i sigurt për këtë. Le të supozojmë se sot jemi dy aktorë që do të ngjiten në një skenë të vogël dhe do të korrin një sukses të madh. Dhe... perdja është duke u hapur pikërisht tani.- tha Ami duke parë nga celulari. Ajla e njoftonte me një zile se ishin pranë restorantit.- Ne do t’i presim ata me shumë dashuri kur të zbresin nga makina. Madje do të bëjmë edhe disa foto të katërt, me fytyra shumë të lumtura, të cilat Ajla me shumë krenari do t’i postojë direkt në facebook. Ky është specialiteti i saj, apo jo?

     -Po kërkon ca si shumë shefe! Po tejkalohen limitet e mija.

     -Sa për limitet, ato i kaluam të gjitha kur pranuam të ishim pjesë e këtij teatri palaçosh. Por, tani që perdja u ngrit, s’ka më kthim pas.

     -Kur e do një njeri siç e duam ne Ajlën, je gati ta mbështesësh në gjithçka. Edhe kur është duke bërë një budallallëk me brirë. E ke përmendur ti e para këtë shprehje, apo jo?

     -Erdhën. Buzëqesh Klajdi! Ajla ka nevojë më shumë se kurrë për mbështetjen tonë. Shfaqja filloi.

    Geri dhe Ajla mbetën pa fjalë nga pritja që po i bënin Klajdi dhe Amarda me fytyrat e tyre më të buzëqeshura se kurrë. Parkuan makinën. Sakaq një punonjës i restorantit u vendos menjëherë në dispozicion të tyre. Fotografoi disa herë radhazi dy fytyra të buzëqeshura dhe dy fytyra të hutuara. Edhe ai kishte marrë urdhra nga shefja e asaj dite. Pas një minute ishin ulur të katërt në tryezën që kishte zgjedhur Amarda. Ende pa kaluar hutimi i parë nga pritja dhe fotot e bëra, Amarda me ton të prerë i kërkoi Ajlës të postonte disa prej tyre në facebook.

     Ndërkohë që Ajla ishte përhumbur në përzgjedhjen e fotove më të mira, kamarieri ia behu për të marrë porosinë. Amarda ia la Klajdit në dorë porosinë. Ai nuk bëri ndonjë koment në lidhje me këtë. I kishte premtuar se do bënte si të thoshte ajo. Amarda shfrytëzoi mundësinë ta kishte Gerin të gjithin për vete. Koha në dispozicion të saj ishte me sekonda. Duhej ta shfrytëzonte maksimalisht.

     -Geri, nuk më ke falënderuar ende që jam këtu sot.

     -E bëri Ajla pak më parë. Jeni shoqe të ngushta dhe ajo e vlerëson shumë mbështetjen tënde.

     -Nuk kam ardhur për shoqen time të ngushtë Geri, po për ty. Shumë shpejt do të ta vërtetoj këtë.- kur i tha këto fjalë po e shihte drejt e në sy. Syzat i hoqi menjëherë dhe po i mbante në duar. Donte që edhe ai ta shihte në sy.  I qe afruar si kurrë më parë. Gerit nuk i besohej që kjo po ndodhte vërtetë. Amarda kishte planifikuar të bënte edhe koketën, mjaft të arrinte qëllimin e saj.

     Në atë moment Geri do t’i jepte  edhe shpirtin. Për vite me radhë ishte i gatshëm të jepte gjithçka për një vështrim të tillë. Ajo i kërkoi vetëm çelësat e makinës. Sipas asaj që i tha kishte një dëshirë të çmendur dhe urgjente për të bërë një xhiro të vogël. Gjithmonë e kishte pasur ëndërr të ngiste një makinë të tillë. Geri s’mundi t’i thoshte jo.

     Vetëm një minutë më pas Amarda ishte në parking. Kishte në dorë dy palë çelësa makine. Të makinës së Gerit dhe të Klajdit. Këto të fundit i kishte marrë pa leje nga xhepi i tij. Aty po e priste Olti, ashtu siç e kishin lënë një ditë më parë. Plani ishte thurur deri në detaje. Duhej vetëm ta zbatonin.

     Amarda u kthye në tryezë e buzëqeshur. Ishte larguar nga tryeza me justifikimin për të shkuar në tualet dhe i  kërkoi Ajlës të mos e shoqëronte. S’duhej ta linte të fejuarin e saj vetëm. Celularin e kishte harruar mbi tryezë. Klajdi nuk nguroi për t’i bërë një kontroll të vogël rutinë. Pak më parë Amarda s’kishte kryer asnjë telefonatë, megjithëse i kishte pohuar të kundërtën. Por, arriti të gjente edhe diçka tjetër të çuditshme. Disa thirrje drejt celularit të Oltit përgjatë natës së shkuar dhe mëngjesit të sotëm. Ç’dreqin po ndodhte? Ajo ishte duke thurur diçka. Po çfarë?

     Amarda i bëri shenjë Gerit dhe i kaloi çelësat nën tryezë. I pëshpëriti duke i thënë se tani ishin barazim. Geri s’dinte ku të mbante as sytë e as mendjen. Amarda e kishte trullosur keq. Pas vështrimeve të saj provokuese dhe pëshpëritjeve nën zë s’dinte ç’të mendonte.

     Arsyeja kryesore që ai kishte vendosur të martohej me Ajlën ishte t’i qëndronte pranë Amardës. Por, këtë lloj afrimiteti me të, për më tepër kaq shpejt nuk e kishte imagjinuar.

     Me gjithë vullnetin e mirë të Amardës dhe besimin në vetvete, ngarkesa e situatës ishte tepër e vështirë. Për më tepër Klajdi nuk po ia ndante sytë. Sjellja e saj me Gerin e bënte të ngrihej nga tryeza dhe të kërkonte vërdallë. Me siguri asaj duhej t’i kishte rënë ndonjë vidë.

     Amarda nisi të shfaqte shenjat e zakonshme të nervozizmit. Nuk do kishte asnjë telefonatë mes saj dhe Oltit. Ajo do ishte e qetë kur Olti të hidhte në facebook një foto të mbrëmjes së maturës, shoqëruar me fjalët: “Më të mirë sot, se dje.”

     Kur Amarda pyeti Ajlën sa like kishte marrë deri tani fotoja e tyre, ajo i tregoi foton që sapo kishte postuar Olti. Vetëm atëherë Amarda mori frymë thellë. Ishte gati të niste festimet. Sidoqoftë, syzat e errëta nuk i hoqi. Shfrytëzoi pretekstin se drita e diellit ishte shumë e fortë. Por, shumë më të forta ishin dyshimet që kishin lindur te Klajdi për sjelljen e çuditshme të Amardës. Ai s’po ia ndante sytë.

      Afrimiteti që ajo kishte treguar me Gerin s’mund të ishte i rastësishëm. Amarda e kishte një plan në mendjen e vet. Megjithëse e njihte prej një jete të tërë, s’mund ta dinte ç’bluante në atë kokën e vet enigmatike. Mos donte të ndante Gerin nga Ajla? Mos donte ta bënte këtë pikërisht tani?

     Duhej të ishte i marrë që mendonte gjëra të tilla. S’ishte në natyrën e Amardës të bënte poshtërsira. Ndoshta duhej ta merrte ca më seriozisht atë të parën rreth e rrotull. Kishte përshtypjen se dhe atij vetë i kishin rënë ca vida.

     Vullneti i mirë i të katërtëve bënte që dreka të mbahej në këmbë. Mes bisedave kishte copëza nga e shkuara. Askush nuk përmendi të ardhmen. Klajdi e pa më të udhës të hapte një bisedë të gjatë e të gjerë mbi gatimin në atë restorant dhe për ushqimin në përgjithësi. Ishte shumë më mirë se të kujtonin kohën e gjimnazit. Asnjëri prej tyre s’kishte qenë ndonjëherë shok i Gerit. Aso kohe Geri kishte shok vetëm veten.  Tema e bisedës duket se i çtensionoi disi të gjithë. Në fund të fundit në restorant shkohet për të ngrënë dhe jo për të shpalosur platformën e së ardhmes.

      Por, nuk mund të zgjaste për shumë kohë kjo qetësi e tyre. Në restorant ia behën një numër i madh policësh. Dy prej tyre mbanin prej zinxhiri nga një qen. Ishin nga ata lloj qensh që policia i stërvit për të gjetur drogën e fshehur. Po  flisnin me pronarin e restorantit. Ai kundërshtonte hyrjen e tyre në pronën e vet. Njëri nga policët i tregoi një dokument me firmë dhe vulë. Kishin leje të rregullt dhe nuk ishin duke thyer asnjë ligj.

     Posa u njoh me situatën e re, Geri mori një ngjyrë të zbehtë në fytyrë. Mori celularin për t’i telefonuar avokatit. Ishte njeriu që e nxirrte nga çfardolloj telashi. Sidomos nga ky lloj telashi i madh që po i kanosej. Avokati kishte ngado njerëz të besuar dhe të bindur, ndaj dhe me një telefonatë i jepte zgjidhje gjithçkaje.

     Amarda ia rrëmbeu me të shpejtë celularin nga dora. I shkeli syrin me ëmbëlsi dhe i tha se ajo kishte rregulluar gjithçka. Më pas, me një tonalitet që i lejonte ta dëgjonin të tre, foli me një ndjenjë protagonizmi si kurrë ndonjëherë:

     -Kushdo që të vijë e të na pyesë, ne kemi të njëjtin version. Erdhëm të katërt me makinën e Gerit në orën 13: 15. Çifti i ri bëri një shëtitje romantike në pyll, ndërkohë që unë e Klajdi erdhëm dhe zumë vend këtu. Në orën 13: 30 të katërt u bashkuam dhe bëmë një foto.

     -Po makina ime?-pyeti Klajdi tërësisht i hutuar.- Kontrolloi ngado në xhepa, mbi tryezë, po asgjëkundi nuk po i gjente çelësat e makinës. 

     Geri e pa Amardën me habi. Ajo nuk i ngjallte pikë besimi. U çua me vrik për t’i dalë ndesh policisëve që po vinin drejt tryezës së tyre. Me ç’të drejtë do ta trajtonin si të ishte një kriminel ordiner?

     Amarda sërish veproi shpejt. E shtyu Klajdin fort me bërryl dhe e pa Ajlën në sy në mënyrë urdhëruese.

     -Puthe!- herën e parë e shqiptoi këtë fjalë vetëm Amarda, më pas të dy me Klajdin në një zë,- Puthe! Puthe!

     Ajla e hutuar sa s’ka brofi në këmbë, iu afrua Gerit, i shkoi duart rreth qafës dhe e puthi në buzë. Menjëherë Klajdi dhe Amarda shpërthyen në duartrokitje. Amarda përfitoi nga rasti për të uruar Gerin. Ndërsa Klajdi për të uruar Ajlën. S’kishte ç’të bënte. Ishin urdhrat e shefes. Geri s’dinte ç’të mendonte. Mos vallë Amarda dhe Klajdi e kishin futur në kurth? Mos donin që në këtë mënyrë të hakmerreshin ndaj tij? Po të qe këshu i kishte nënvlerësuar. As që i kishte shkuar në mendje diçka e tillë.

     Pas fjalëve që Amarda i pëshpëriti në vesh, Geri u qetësua dhe nuk u drejtoi asnjë fjalë policëve që ishin ndalur mu para tyre. Ajla dhe Amarda shihnin nga qentë të tmerruara. Që të vogla kishin fobi ndaj qenve. Njëri prej policëve, pikërisht shefi i tyre u kërkoi të katërtve dokumentat identifikuese. Klajdi foli i pari.

     -Unë jam avokat dhe i njoh mirë ligjet. Ju keni të drejtë të na kërkoni dokument identifikimi, por jo të na tmerroni me ata qen. Ne s’jemi kriminel zotërinj. Siç e shihni jemi edhe të shoqëruar.

     Shefi i antidrogës u bëri me shenjë dy policëve që mbanin qentë të largoheshin, por njëri prej qenve s’i shqitej që s’i shqitej Amardës. Edhe tjetri  tentonte të rendte drejt saj. Ajo u bë meit në fytyrë. Geri e njihte mirë fobinë e Amardës. E dinte edhe  çfarë kishte prekur ajo që i bënte qentë të mos shkëputeshin dot prej saj. Ishte gati t’i mbyste me duar ata dy qen, por veproi me qetësi. Sytë e Amardës ishin duke i sugjeruar pikërisht këtë.

     Amarda ishte e para që nxori kartën e identitetit. Pas saj edhe të tjerët. Shefi u kërkoi djemve çelësat e makinave. Sipas tij bëhej fjalë për një kontroll rutinë. Amarda e pa drejt e në sy Klajdin. Ai duhej të heshtte. Geri u drejtoi çelësat. Ata po prisnin Klajdin. Ajla e mblodhi veten e para. Ajo e mbajti mend mirë porosinë e shoqes së vet.

     -Klajdi s’ka ardhur me makinë, ai s’ka pasur kurrë makinë.

     -Ju lutem, mos ndërhyni zonjë!- iu përgjigj shefi pa e kthyer fare vështrimin nga ajo.-Ju jeni parë me makinë, më jepni çelësat ju lutem!- i foli Klajdit me ton autoritar dhe urdhërues në të njëjtën kohë.

     -Makina që ka ngarë ai dje dhe sot është makina ime. Siç e shihni jemi shokë dhe nuk është ndonjë gjë e madhe t’ia lësh makinën xhiro një shoku. Aq më tepër kur bëhet fjalë për një makinë që kushton aq pak.

     -Makina që jeni parë ju zotëri, Klajdi ... me targë, kërkohet nga policia, sepse me të është kryer një krim.

     -Ne kemi ardhur të katërt me një makinë. Urdhëroni e shihni fotot tona zotërinj!- foli Ajla duke u treguar fotot që kishte postuar në facebook pak më parë. Nëse kishte vendosur të martohej me Gerin, i duhej gjithashtu të përshtatej shpejt me situatat e reja, krejt të ndryshme nga ato që i përkisnin jetës së saj të mëparshme. S’kishte ndonjë zgjidhje tjetër.

     Makina e Gerit u kontrollua disa herë. Po ashtu edhe Klajdit dhe Gerit iu bë disa herë kontrolli fizik. Nga kontrolli nuk shpëtuan as Amarda me Ajlën. Dukej sheshit se policia kishte ardhur aty vetëm për ta. Për të mos rënë në sy, i ranë edhe një herë ambjenteve të restorantit rreth e qark, por dukej se ishte sa për sy e faqe.

     Klajdi ra në mendime të thella. Po të ishte për të nuk do ia kishte dalë mbanë kurrë t’i shpëtonte kësaj situate. Ishte Amarda ajo që foli në vend të tij. Ajo tha se mund të kontrollonin. Asnjë makinë nuk ishte regjistruar në emër të Klajdit dhe nuk kishte dëshmitar që të dëshmonin se e kishin parë me ndonjë makinë të tillë. Ai kishte përdorur vetëm makinën e mikut të tij, Gerit.

     Përse avokati ia kishte dhuruar atë makinë? A mund të arrinte ai deri këtu? Klajdi kishte zbuluar disa çështje delikate me të cilat merrej ai. Kjo ishte edhe arsyeja e vetme që ishte shkëputur prej tij. Ai nuk donte kurrsesi të përfshihej në kësi gjërash.

     Pastaj kishte ardhur dhurimi i makinës. Ajo nuk kishte ndonjë vlerë kush e di se çfarë në treg dhe Klajdi nuk kishte dyshuar aspak se pas saj mund të fshihej diçka. As targat nuk i kishte kontrolluar. Avokati i kishte thënë se makina ishte në emër të një miku të tij dhe brenda pak ditësh do realizonte akt-shitjen. Për momentin Klajdi mund të lëvizte lirisht me të. Nëse e ndalte ndonjë patrullë policie, mjaft të përmendte emrin e avokatit dhe ia hidhte.

     Po Amarda, si kishte mundur të parashikonte se ç’do të ndodhte? Klajdi dhe Geri asnjëherë s’kishin besuar te aftësitë e saj të veçanta, ndërsa Ajla po. Ajo ishte e sigurt se Amarda kishte shfrytëzuar dhuntitë e saj për të nxjerrë dy djemtë nga telashi ku qenë futur.