YLBERI

   Më shumë se magjepsës!  S'kisha parë kurrë një ylber të tillë! Ishte shumë pranë, aq pranë sa nuk po u besoja syve. Të jepte përshtypjen se niste dhe përfundonte në shtëpinë time. Ndieja se ishte imi, vetëm imi.
    Vjollcën në harkun e brendshëm e perceptoja aq pranë, saqë kisha përshtypjen se po të zgjasja dorën mund ta prekja. Nuk e bëra. S'doja të prishja magjinë, duke e kthyer në reale. S'i druhesha bestytnisë se ngjyra vjollcë sjell ters. Është ngjyra ime e preferuar. Më magjeps si qëndron aq bukur mes blusë dhe së kuqes, duke mos u përngjarë aspak.
   Renda si e marrë nga një kënd i kopështit në tjetrin. E di që ylberi është një  dukuri meterologjike dhe optike që krijohet nga pikat e ujit në re, por ky ylber ishte ndryshe. Krijohej nga piklat e ujit të saposhkëputura prej  reve, të cilat qëndronin pezull mbi kopështin tim. Kulmonte në majën e bredhit, si ai ylli për të cilin stërmundohesha për t'u ngjitur mbi  shkallë, derisa e vendosja aty për Krishtlindje.
    Niste prej ligustrave të larta dhe përfundonte në ballkonin e shtëpisë. Buzëqesha  mallëngjyer prej pamjes dhe zhytjes në mitologji: Aty ku mbaron ylberi, gjendet një enë plot me ar.
     Vërtet! Aty ku mbaronte ylberi gjendej pasuria më e madhe në botë për mua, familja ime. Por, s'duhej të bija preh e mallëngjimit për familjen. Ylberin s'do ta kisha shumë gjatë mysafir.
   M'u kujtua marrëzia më e madhe e fëmijërisë: Po të kaloja ylberin bëhesha djalë. Ose, mund ta kalonte ime motër dhe lumturisht do bëhesha me vëlla.
     Sa herë dilte ylberi, trishtohesha. Kushdo që gjendej pranë meje më nxiste ta kaloja, ose të dërgoja time motër. Vetëm im atë s'u bë kurrë preh e kësaj marrëzie. Ne ishim vajzat e tij të dashura. Nëse do donte të ndërronim gjini, s'do na donte.
    Trishtohesha, sepse kuptoja që njerëzit nuk i donin vajzat, s'na donin ne. Ç'do ndodhte sikur çdo femre t'i tekej të kalonte ylberin?! As që doja ta mendoja... Thjesht përhumbesha në ngjyrat e tij. Dhe kur gjithë spektakli qiellor merte fund, përqafoja time motër.
     Në heshtje falënderoja Zotin që e kisha. E ndieja që dhe ajo ishte duke bërë të njëjtën gjë. Kurrë nuk shprehu dëshirën për të kaluar atë hark ngjyrash dhe as më kërkoi ndonjëherë ta bëja unë.
    Më pas, kuptoheshim vetëm duke u parë sy ndër sy dhe vraponim të përqafonim babain. Ne ishim për të ena me flori, aty ku përfundonte ylberi.
   Sa me fat ndihesha për këtë mysafir të veçantë! S'trembesha prej mitit se pas tij fshihej Irida, përcjellësja e lajmeve të këqija. S'kisha marrë kurrë një lajm të tillë pas shpërbërjes së ngjyrave.
    Ylberi këtë herë nuk ishte vetëm magjepsës, por edhe magjik. Të shtata ngjyrat e tij i ndjeva brenda qenies sime dhe u zbraza prej të zezës trishtuese dhe së bardhës së pangjyrë. U mbusha me dritë dhe ngjyra si  asnjëherë më parë.
    Kërkova me ngut celularin ndër xhepa. Nxitova të fotografoja ylberin, për të mos e bërë një herë e mirë pjesë e së shkuarës së pakthyeshme. Objektivi i lagur prej piklave të shiut s'fotografoi aspak qartë. Pamja ishte zhgënjyese.
    Por, ndoshta s'ishte aspak faji i celularit jo shumë cilësor, i objektivit të lagur, i dorës joprofesioniste, i mungesës së ndriçimit në buzëmbrëmje...
     Iu riktheva mitologjisë: Ylberi përçon një mesazh prej qiellit drejt tokës. Dhe ky ylber ishte në kopshtin tim, në shtëpinë time. Aty s'gjendej askush veç meje. Ky ylber ishte vetëm për mua. Nuk isha vetëm...