Në korridor u dëgjuan ecejake të shpejta, kumbuese, të cilat u ndalën te dera, nguruan… më në fund hynë në dhomë duke u shndërruar në hapa të ngadaltë, të shurdhër. Teksa u përpoqa t’i dëgjoja sërish, ata ishin shuar sakaq.
Pranë shtratit tim ndjeva dikë të dëneste. Desha të hap sytë për të parë kush ishte, por… s’munda. Një re e zezë, e rëndë, kishte zënë vend mbi qerpikët e mi. U përpoqa me gjithë forcën që më kish mbetur, por… asgjë. Megjithëse, mund ta pyesja. Teksa vendosa të materializoja mendimet e t’ia filloja nga pyetjet, zbulimi qe tronditës. Në përpjekje për të mësuar kush ishte njeriu pranë meje, më parë duhej të zbuloja kush isha unë. Dënesa vazhdonte. Sa do doja të mund të dënesja edhe unë bashkë me të! Përse? S’e di. S’di as përse erdhi, përse dënesi Dikushi në dhomën time, pranë shtratit tim, e më pas u largua.
U përpoqa të kuptoja diçka, të kujtoja diçka, por ishte plotësisht e pamundur. Çdo skutë e mendjes sime ishte bosh. Një arsye e fortë për të mos u munduar prej kujtimeve. Sa herë përpiqesha të kujtoja diçka, në mendje kishte zënë vend vetëm çasti i mistershëm: hapat, dënesa, Dikushi. Për shumë kohë u bë trinia ime e shenjtë. S’mund të bëja asgjë tjetër, veçse të isha e përkushtuara e saj.
Nuk ndihesha e shqetësuar që gjithçka në mendjen time ishte veçse zbrazëti, pa kujtime, por më lëndonte mungesa e dashurisë brenda zemrës sime: ajo ishte bosh. Kisha nevojë të kujtoja dikë, të doja dikë nga e shkuara për t’ju përvjedhur sa më shumë konstatimeve të pashmangshme të realitetit tejet të hidhur në të cilin po jetoja. Duhej patjetër ta fluturoja mendjen larg, po ku? Cili duhej të shërbente si sistem referimi? Prej nga duhej të ngrihesha fluturim? Këtë s’mund ta dija. Në përpjekje për ta fluturuar mendjen sa më larg, ajo rikthehej dëshpërimisht te Dikushi. Sa e domosdoshme ishte për mua ta doja edhe të duhesha prej këtij njeriu? Mos vallë ishte e vetmja degë e jetës, ku mund të kacavirresha.
Prisja e prisja, por… s’ndodhte asgjë. Dukej sikur isha duke jetuar përjetësinë dhe vetë ajo ishte mbërthyer në një çast të vetëm. Prisja. Herë me durim e herë pa durim, herë me optimizëm e herë pa optimizëm. Nuk e di ku e gjeja forcën për të pritur. Në fund të fundit, forca ime s’mund të vlente për asgjë tjetër.
E njoha nga hapat, ishte e vetmja mënyrë, po afrohej. Zemra filloi të më rrihte. Ashtu si herën e parë, hapat u ndalën pranë shtratit tim. Ata ishin sërish po aq të qetë e të shurdhër, por thuajse të kapshëm nga veshi, madje edhe nga shpirti im. Prita të dëneste, por nuk ndodhi. Mos ishte dikush tjetër?! Sa mirë sikur të ishte dikush tjetër pranë meje, por sa keq nëse Dikushi të mos ishte më aty.
E ndieja, ishte Ai. Nuk mund të dyshoja më për asnjë sekondë. S’e dëgjova të dëneste, por ndjeja shtratin tim të dridhej lehtë. Prej tij. Këtë herë s’u mundova më, as ta shihja, as t’i flisja, thjesht doja të ndjeja pranë meje këtë njeri, që me të vërtetë më donte. Ku e dija? Thjesht e ndieja, e ndjeja se e lidhte diçka mjaft e fortë me mua, po se çfarë... nuk mund ta dija. E përse të ngutesha? Për mua, e vetmja gjë me bollëk ishte koha, koha e zbrazët, koha, e cila priste aty, nën jastëk. Ajo rrinte pezull e njëkohësisht më rëndonte në shpirtin e lodhur nga asgjëja. Priste, por edhe vuante tek më shihte duke pritur, tek duroja rëndesën e zbrazëtisë së saj. Brenda një kohe fare të shkurtër, gjithçka fillonte nga e para.
Ndjeva dorën e Dikushit mbi dorën time. Mund të risjell në mendje gjithçka ndjeva në atë çast, por ende e kam të vështirë ta shpreh me fjalë. Ndoshta, kjo është nga fatkeqësitë më të mëdha të jetës sonë, çastet më të bukura që përjetojmë, s’mund të jenë asnjëherë po aq të bukura të shprehura me fjalë. Ndaj edhe symbyllur mund të shijohen mjaft mirë, shumë më mirë se syhapur,- ndoshta ngaqë në kësi rastesh, një pjesë e qenies sonë do të përqendrohej tek e dukshmja.
S’dija çfarë kishte ndodhur në jetën time,- jetën e parë-, por në jetën e tanishme,- jetën e dytë-, ishte kontakti i parë me dikë apo i pari dhe i vetmi që doja të kujtoja. Ndjeva zemrën të më rrihte,- s’mbaja mend deri atëherë të kisha përjetuar të rrahurat e saj,- me sa duket, ajo kishte pritur një gjest fare të vogël dashurie, thjesht njerëzor. Dora qëndroi vetëm pak çaste mbi timen,- por para këtij gjesti, edhe përjetësia do të më dukej e shkurtër. Hapat s’u ndjenë më pranë shtratit tim apo ndoshta isha unë që nuk doja t’i dëgjoja tek largoheshin. U menduan pak… ndoshta para se të vendosnin të dilnin dhe i dëgjova qartësisht, tek ngatërroheshin mes shumë të tjerëve jashtë derës, duke lënë pas, si edhe herët e tjera, një freski të lehtë e flladitëse. Ishte aq e ëmbël, sa edhe mjalti do ta kishte zili.
Nga një kujtim i ëmbël koha ecën shpejt. Madje mundet edhe të ndalet, ndaj unë isha gati t’i falesha për gjithçka më dhuroi. Këtej e tutje do ta kisha qendër referimi, lajtmotiv të jetës sime. Sa bukur është të mendosh se të duan, qoftë edhe fare pak dhe ç’ka është më e rëndësishme, pa kërkuar asgjë. Shihja sesi zemra zbrazte zbrazëtinë. Diçka ishte duke ardhur drejt saj. Dikush. Sa shumë potere mund të bëjë zemra! Duhet vetëm ta shohësh nga brenda, që të paktën të mund të marrësh me mend se ç’është duke ndodhur në të. Fatmirësisht, nuk e dëgjon njeri tjetër veç nesh. Apo ndoshta edhe vetë ne nuk jemi ndonjëherë aq të vëmendshëm sa duhet. Sidoqoftë, ajo është aq kryeneçe, sa, me apo pa miratimin tonë, ndjek rrugën e saj.
S’mund të them sa kohë e prita Dikushin derisa erdhi, por mund të them se mendova gjatë gjithë kohës pozitivisht e, madje-madje, lumturisht. Mendja ime, ndoshta tepër e ngushtë, s’arrin ta kuptojë një mendje të gjerë, e cila është e prirur të mos mendojë pozitivisht thuajse asnjëherë e rrjedhimisht të mos jetë ndonjëherë në pritje të lumturisë. Pavarësisht shëmtimit të pashmangshëm që përmban jeta, në të patjetër duhet të ketë diçka fare pak të shëmtuar; përse të mos e trajtojmë si diçka fare pak të bukur? Ç’fitojmë me këtë? S’e di. Ç’humbasim? Asgjë.
Kur kthehesha nga fluturimet imagjinare e përplasesha në realitetin tim, thërrmohesha, trup e shpirt. Fluturimet ishin e vetmja zgjidhje, i vetmi balsam i plagëve të mia. Ndoshta nuk ishte zgjidhje, por, në mënyrën time, përpiqesha të mos hiqja dorë. Nëse doja vërtet të jetoja edhe nesër, të sotmet duhej t’i zbrazja nga prania e mendimeve të tepërta, nga ballafaqimet me realitetin. Jo shumë e lodhshme, por mjaft e domosdoshme për t’u realizuar. S’di nga më buronte gjithë ajo forcë. Jetën e vlerësoja si dhuratën më të çmuar në jetën e dytë, ndonëse nuk dija asgjë nga e para. Isha gati të kapesha pas cilësdo shpresë, me çfarëdolloj kushti. Doja dhe duhej të jetoja.
Fillova të ndihesha më mirë. Mund të dëgjoja më qartë, mund të fluturoja më larg, mund të hamendësoja kufijtë e trupit tim. Këto ishin tri shtylla mjaft të forta për t’u mbështetur. Kur njeriu siguron mbështetjen e tij, sesi bëhet, më i fortë, më i gjallë, më i sigurt për ekzistencën. Gati-gati nisa të krijoj edhe një lloj pavarësie, megjithëse kjo mund të dukej absurde.
Dikushi erdhi. E kisha pritur më me dinjitet se herët e tjera; meritoja të merrja më shumë. Zemra zuri të rrihte. Sa më shumë afroheshin hapat, aq më tepër shpeshtoheshin të rrahurat e saj. Hapat ishin vërtet unikë, nuk trokisnin në dysheme, si hapat e njerëzve të zakonshëm, por vetëm në shpirtin tim. Këtë radhë s’bëra asnjë fluturim, doja të shijoja çastin. Ngashërime s’pati. Më mirë kështu, s’kam aq simpati për mëshirën.
Duhej të bënte patjetër diçka. Në pritje të asaj që do ndodhte, kisha harruar të merrja frymë. Duhej të ndodhte diçka, do të ishte një shtyllë e fortë për të mbështetur ekzistencën time, shtylla e katërt. Nëse një plan shtrihej vetmitar në tri pika, unë kisha domosdoshmërish nevojën e të katërtit për të ekuilibruar ekzistencën time. Ndjeva të afrohej më pranë shtratit, të përkulej. Një fllad i lehtë e i freskët më pushtoi fund e krye. Ëmbëlsia e tij më dehu sakaq. Nuk e kuptoja se si mund të ndodhte kjo, por me siguri ishte fusha magnetike që mbartte përherë, e cila më tërhiqte, pa marrë në konsideratë aspak vullnetin tim. Ajo që po përjetoja, ishte shumë herë më e fortë se unë. Kjo nuk më bënte aspak ta kundroja veten si një qenie të vogël, përkundrazi.
Më pas... më pas ndodhi ajo që s’qe realizuar as në ëndrrat më të guximshme. Ndjeva të më rrëshqiste dorën mbi flokë, bashkë me të ndjeva të më pushtonte po ai fllad, i cili më tërhiqte, më ndillte diku larg. Të ishte zanafilla e ndonjë stuhie të pashmangshme magnetike? Aq dehës ishte, saqë më bënte ta ndiqja deri në fund të botës. Përgjatë përkëdheljes së flokëve vura sytë e mendjes mbi atë dorë dhe pashë, se ato ishin të gjata. Sa mirë! A më pëlqejnë flokët e gjata? Përse? S’i kam aspak dobësi flokët e gjata, por e di çfarë… s’e kam menduar ndonjëherë me zë të lartë, por më tmerronte ideja se mund të mos isha femër. Meditimet, ndjesitë, parapërfytyrimet, nevoja për t’u mbështetur tek dikush, si dhe aftësia për të fantazuar aq shumë, më qetësonin. Sapo zbulova flokët e gjatë, munda të isha më e sigurt se isha femër. Atëherë bëra frymëmarrjen e parë të thellë. Mushkëritë e mia u ngopën më në fund me oksigjen. Nga ai çast isha bërë të zhytesha e tëra në situatë. Më në fund i isha dorëzuar pa kurrfarë kushti.
Dikushi ndenji gjatë pranë shtratit tim. Nëse s’mund ta masja kohën si të tjerët,- kjo nuk më shqetësonte aspak. Po kush ishte duke menduar për të tjerët?! Për mua, matja e kohës s’varej nga akrepat, por nga kujtimet. Ndenji aq gjatë, sa për të më mbushur plotësisht xhepat e zemrës me ëmbëlsi. Sapo ndieja të largohej, nisja sërish të mendoja, se kur do të trokiste në derën e zemrës sime. Madje dhe hapat e tij s’i ndieja aspak të trokisnin mbi dysheme, por brenda shpirtit. Ishte aq i ëmbël lajtmotivi i jetës sime! Mund të mos arratisesha tërësisht nga realiteti e sërish të mos ligështohesha për vdekje prej tij. Diçka më e fortë se unë i pëshpëriste qenies sime, se mund të jetoja e qetë, pa frikë nga e nesërmja, ajo do të ishte më e mirë se e tashmja. Madje, kisha nisur të besoja se do të ishte plotësisht e lumtur.
Kaloi kohë, s’mund të them sa, por mund të them si,: pa rënduar aq shumë sa më parë në shpirtin tim. Edhe mendimet nën zë, të cilat përherë më largonin fluturim nga realiteti im s’ishin më aq të trishta e megjithatë s’dua t’i kujtoj aspak. Ende mbartin forcë të madhe dhe sapo i sjell ndër mend, pranë meje ia beh trishtimi. Përpiqem të jem sa më larg tij. Madje, kam hartuar strategji të mirëfillta, për të mos e lënë të më afrohet në një rreze të caktuar. Si teori mund të jetë plotësisht abstrakte, por përfundimet janë reale, thuajse të prekshme.
Me sytë e mendjes shihja se ekstremet e trupit tim ishin larg. Pra, isha e gjatë, tashmë e sigurt se isha femërpa dyshuar më aspak në këtë pikë- patjetër e arsimuar, madje shumë, për këtë isha më se e sigurt. Dëshmi e gjallë ishte truri im i tejlodhur. Ai ishte i destinuar të punonte pa pushim, ndonjëherë jashtë kontrollit të vullnetit tim. Kështu mendoj se duhet të jetë truri i çdokujt, i cili bën një punë mendore jo të rëndomtë, kreative dhe origjinale.
Flokët i kisha të gjata, të buta e të dendura dhe më e rëndësishmja, isha e re, duhej të isha patjetër e re. Përse? Sepse kisha dy arsye aq të forta, por s’dija kujt t’ia jepja privilegjin për të qëndruar e para. Një arsye personale: ndihesha e re në gjithë qenien time dhe kisha një dëshirë mjaft të fortë për të jetuar sa më gjatë. Një tjetër arsye, madje universale: kur je e re, e vënë re që ekziston, mund të të flasin, të të komentojnë, të të bëjnë vlerësime… Qysh atëherë kuptova, se për mua, ishin mjaft të rëndësishme mendimet e të tjerëve. Pashmangshmërisht do të jetosh edhe në botën e tyre, nuk mund të qëndrosh përjetësisht e izoluar në atë botën tënde të vogël. Herët a vonë, do të lodhesh prej saj. Kështu, në mos në një çast, në një tjetër do të vijë përballja.
E ç’do të ndodhte, nëse nuk isha siç kisha përfytyruar? Nëse s’je e re, as të shohin, as që duan të dinë për ekzistencën tënde. Nëse flet e madje edhe nëse klith, nuk të dëgjon njeri. Ç’mund të bësh? Mundesh thjesht të vegjetosh. E dhimbshme për t’u pranuar, por sërish më pak e dhimbshme se vdekja. Pa diskutim ajo është fundi dhe si i tillë nuk ka si të jetë ndryshe, veçse i tmerrshëm.
S’po mendoja më asgjë, prej kohësh vetëm ëndërroja, po prisja lajtmotivin e jetës sime. E dija mirë, se të menduarit në mënyrë pozitive të sillte pozitivitet. Forca e mendimit mund të të sillte dikë edhe nga përtejbota. Prisja dhe ëndërroja. Ëndërroja dhe prisja. Ndjesitë ndjellakeqe i kisha flakur pa mëshirë në bodrumin e mendimeve të padenja, atje, si të pathënat duhej të dënoheshin edhe të pamenduarat gjatë, ato të papeshuarat mirë, plëngprishëset, ogurzezat. Mund të jetoja shumë më e qetë duke i ngjeshur me gjithë forcën dhe peshën e trupit, vetëm kështu do të mund të arrija më lart. Ia vlen për të siguruar ekzistencën.
Kur identifikova praninë e tij, s’dija më në ishte ëndërr a zhgjëndërr. S’arrija të kuptoja emocionimin e përhershëm teksa ndieja ato hapa. Sillnin freski në gjithë qenien time. Më bënin të ndieja zemrën të më dilte nga kraharori. Aroma që sillnin në dhomë, ishte e veçantë, më ndillte të shkoja larg, s’di se ku. Duhej të ishte ndonjë vend, në të cilin as kisha qenë, por as e kisha ëndërruar, ndaj më tërhiqte aq shumë. Ndonjë vend, i cili duhej të ishte aq i veçantë, sa të mos kthehesha më kurrë prej andej. Me siguri që një vend i tillë ekziston diku.
Do të shkoja kudo pas atyre hapave, në ekstreme të dhimbjes, në ekstreme të ëndrrës, në ekstreme të botës, në ekstreme të jetës, por s’do kapërceja asnjë prej tyre, isha e bindur plotësisht, ishin shtyllat e ekzistencës sime. Me dashje, s’do të rrezikoja kurrë asnjërën prej të triave. Do ishte si të mos kisha më dëshirë për të ecur përpara, madje për të jetuar.
Ndieja praninë e Dikushit në dhomë, pranë shtratit tim, brenda qenies sime. Ai më kishte pushtuar plotësisht. Me siguri s’do luftoja për t’u çliruar prej tij. Mund të më skllavëronte përjetësisht. Do ishte më i ëmbli skllavërim në historinë e skllavërimit. Ky ishte njeriu i ëndrrave të mia. E doja në këtë jetë të dytë, pa asnjë kusht. Duhej të ishte njeriu i jetës sime të parë. Dikushi duhej të ishte përfundimisht Ai. Tashmë e kisha vendosur. Nuk kishte më kthim pas.
Me sytë e mendjes pashë të përkulej mbi mua, të ngrinte dorën e djathtë, të më përkëdhelte dehshëm flokët - ajo flladitje e ëmbël e përhershme ishte sërish e pranishmemë pas e përfytyrova tek përkulej të më puthte në ballë. Ndjeva tmerr, llahtar. Shpirti im ulëriu aq dhimbshëm, saqë Dikushi u zhduk nga dhoma pa më lënë mundësinë për të ndjerë asnjë hap të tijin. Mos vallë ndodhi ajo që kisha menduar vetëm nën zë? A mund të ishte vërtet realiteti kaq i helmatisur? Sikur të qe vetëm një ëndërr! Ajo puthje zbuloi fatalitet në jetën time. Puthja ishte aq e lehtë e vinte nga buzë aq të lëmuara, sa të krijonte idenë se po gërvishteshin mbi ballin tim. Ato s’mund të ishin buzët e një mashkulli. Mund të ishin vetëm buzët e një femre, e cila kujdesej për lëkurën, me po atë delikatesë që helmoi shpirtin tim. Mendimet e mia nën zë s’do t’i shpreh asnjëherë, do t’i degdis në bodrumin e të pathënave, por mund të pohoj, se i tejkaluan kufijtë e dhimbjes njerëzore.
Ç’bëra? Mallkova. Urreva. Mallkova dhe urreva me po aq forcë sa dashurova, ndoshta edhe më tepër. Mallkova njeriun që më serviri gjithçka të ëmbël, si një karrem në grepinçengel, i cili, për fat të keq, nuk më ngeci në fyt, por në zemër. Mund ta parafytyroja tek krenohej mbi dhimbjen time, si me një disfatë çfarëdo. Lumturohej ndoshta nga përmbushja e objektivit të paskrupullt. Ia kishte arritur qëllimit të fëlliqur.
Sikur të mund ta ktheja kohën pas! Do kisha zgjedhur zemrën e zbrazët. Isha shndërruar në një qenie, e cila urrente fort çdo çast dhe ndiente një neveri të madhe ndaj Të jetosh përgjysmë 17 vetvetes. S’doja ta shihja më kurrë apo... ta shihja e të mund t’ia përplasja të gjitha në fytyrë, më saktë, duhet të them ta ndieja e jo ta shihja, ky do ishte edhe përcaktimi më i saktë. Kështu do ishte edhe më e fortë përplasja: Mos paç asnjë çast të lumtur në jetën tënde, kushdo qofsh! Vafsh pas diellit e mos ardhsh kurrë më! Të vuajttë shpirti përjetë, si ky shpirti im sot! Mos gjetsh kurrë qetësi dhe prehje!
Çfarë do fitoja me ato mallkime? S’e di. Por kisha kuptuar se s’kisha më asgjë për të humbur. Ndoshta mund të nxirrja jashtë një pjesë të atij helmi që po më vriste shpirtin pak e nga pak. Ja tek isha, nën pikën zero. Por sërish e gjallë. Apo mos vallë nga gjithçka tjetër, kjo nuk ishte më e rëndësishme?
Sërish koha që shkoi, ishte e pamatshme në orë, e boshatisur nga pritja për të tjera kujtime, e tejngopur me urrejtje. Tashmë asaj i rëndonte edhe vetvetja. S’prita më ndodhi. S’ëndërrova askënd dhe asgjë. Ajo thjesht po më vriste duke kaluar brutalisht përmes qenies sime, po hapte sakaq brazda aq të thella, sa nuk mendoja se do mund të zhdukeshin ndonjëherë.
Fillova të urreja veten teksa njoha ato hapa. Sërish nuk kumbuan mbi dysheme, ndaj ndihesha keq me veten. Kurrsesi s’duhej të ndieja për të. Njeriu mund të jetë mjaft i fortë, por asnjëherë mjaftueshëm sa të mos vuajë për faj të zemrës. Asnjë nuk është i madh para saj. Çuditërisht, çdokush bëhet fare i vogël.
Si dikur, nisi të dëneste me zë, kurse unë luftoja me veten, si kurrë më parë. Kjo është lufta më e egër dhe më e dhimbshme në botë. Prej saj asnjëherë, asnjë nuk del i fituar, pavarësisht masës së shmangies së humbjes. Të paktën mund të shpëtosh një pjesëz të zemrës, për ta ruajtur me shumë fanatizëm,- megjithëse edhe ajo rrezikon të jetë infektuar. Përfundimisht, të paktën mund të ngushëllohesh me idenë, se trupi nuk të është kthyer në një varrezë.
Më preku dorën; domosdoshmërish duhej të ndieja neveri. Më përkëdheli flokët, ndërkohë që unë dëshiroja të isha më mirë gur, se të më dehte kjo qenie e neveritshme. U përkul të më puthte, ndërsa unë, për herë të parë, mendova me zë të lartë për gjendjen time fiziko-mjerane. Doja t’i jepja një shuplakë fytyrës kësaj krijese të paskrupullt, me atë lëkurën e butë e të freskët, e cila kishte mundësinë të freskonte deri në skajet më të fshehta, por që kishte mundur të ndizte zjarrminë e urrejtjes gjer në skutat më të thella.
Çuditërisht, dhoma u mbush me zë, më foli për herë të parë. Ishte zëri më i ëmbël e më i dashur që mund të imagjinojë një femër, një zë krejt mashkullor, madje, hyjnor. Ta dëgjoja, ishte si të ekzekutohej para meje simfonia e nëntë e ëmbëlsisë tingullore. Isha gabuar. S’do t’ia falja vetes deri në vdekje, ato që kisha menduar. Kisha gërmuar pa reshtur për të krijuar një humnerë mes nesh dhe fatkeqësisht ia kisha dalë mbanë. Tashmë ishim ndoshta më larg se kurrë. A mund të kishte kthim pas? Fjalët s’qenë më balsam për shpirtin tim, por thika të mprehta, që do të ngujoheshin aty, për të më plagosur përjetësisht. Kisha gabuar, rëndë madje.
Më fal, që të shkaktova kaq dhimbje. Më fal, që s’mundem të të ndihmoj më. Më fal, që po iki, por ti e di se me mua pranë s’do ishe kurrë e lumtur, do mund të jetoje veç përgjysmë. Dua të mbash mend diçka: do jepja edhe jetën po të të duhej, por tani është vonë, tepër vonë. Në emër dhe brenda trupit tënd do kesh shpirtin tim derisa të kesh jetë. Të kërkoj vetëm diçka, në emër të gjithçkaje që patëm bashkë: Duaje dhe jetoje jetën siç di vetëm ti. Hapi sytë dhe jeto! Lamtumirë!
Elda Gjini
No comments:
Post a Comment