NOTI

   Fëmijët i gjetëm duke luajtur në parkun e lojrave. Sapo panë të atin fluturuan drejt tij dhe i mbërthyen duart përreth qafës, si të ishin unaza metalike. Mamaja më pa me keqardhje. Kisha dhjetë vjet e martuar dhe e takoja tim shoq vetëm dy herë në vit. Për festat e fundvitit dhe në muajin gusht. Ndihesha e dërrmuar nga lodhja dhe nga tallazet e vazhdueshme të jetës.  

   Para martese im shoq kishte marrë një kredi të madhe në bankë, për të hapur një bisnes të fuqishëm. Bisnesi falimentoi posa u hap. Ajo që na mbeti ishte vetëm kredia bankare. Pikërisht atëherë mësova se kisha mbetur shtatzënë. Në kohën më të papërshtatshme.

   U martuam shpejt e shpejt. Më pas im shoq u largua për në Itali. Një shok i kishte gjetur punë atje. Unë kalova periudhën e shtatëzënisë dhe gjthë këto vite në shtëpinë e prindërve. Sa shumë dhimbje ndiej kur jeta më kalon para syve dhe nuk shoh aty tim shoq...

   Më pas fëmijët më përqafuan edhe mua. Sigurisht të dytën, të atin kishin pesë muaj pa e parë, mua vetëm një orë. Aq sa m’u desh për ta pritur në Portin e Durrësit dhe për t’u rikthyer në hotel ku po kalonim pushimet. Unë nuk isha bërë barrë vetëm për prindërit, por edhe për tim vëlla, i cili kishte paguar veҫ të tjerave edhe pushimet tona.

   Gjithë këto vite s’kisha bërë asgjë tjetër veҫse isha kujdesur për fëmjët e mi, për fëmjët e tim vëllai dhe punët e shtëpisë. Të meresha me lulet ishte një terapi shlodhëse për mua, ndaj nuk e quaja punë. Sikur të mos jetonim në vilën e bukur me kopësht, do të më dukej vetja e burgosur.  

    Pas disa minutash im shoq ishte në pishinë me djemtë. Ata e donin ujin dhe nuk dilnin prej tij pa iu regjur mirë e mirë lëkura. I madhi nuk dinte not, ndaj dhe qëndronin të dy në pishinën për fëmijë. Nëse vogëlushi do notonte në pishinën e të rriturve, kush e di ҫ’do ndodhte me vetvlerësimin e djalit të madh.

     -Unë nuk dal prej asaj pishine pa i mësuar tim biri notin,- më pëshpëriti im shoq i vendosur. Në fillim e perceptova si sfidë. Unë nuk ia kisha dalë. Por, kur i qetësova dhe qartësova mendimet, m’u duk gjëja më e bukur në botë.

     Mori dy djemtë në pishinën e të rriturve. I madhi më pa me krenari, s’e kisha parë kurrë atë shkëlqim në sytë e tij. Mbante vënë krahët e gomës që e ndihmonin të qëndronte mbi ujë. Ai nuk ndihej mirë vetëm se po hynte në pishinën e të rriturve. Gjithsecili prej nesh, po të kthehet pas në kohë, do kujtojë se me zor ka pritur për të hyrë në botën e të rriturve. Për të mos folur për figurën atërore që të jep ndjesinë e mbrojtjes dhe sigurisë.

     S’di të them sa herë i ranë pishinës kryq e tërthor. Ndërsa unë ngazëllehesha duke i parë të tre së bashku. Isha gati të lidhja veten pas ҫadrës për të mos u bërë preh e tundimit për të hyrë në pishinë. Nuk doja të prishja këtë ҫast magjik mes tyre.

     Pata përshtypjen se tashmë po lëvizte mjaftueshëm mirë. Im shoq ia hoqi krahët e gomës dhe unë u afrova për t’i marë. Më buzëqeshi. Rrezëllinte i tëri. Nuk mund të them kush po e shijonte më tepër. Im bir që po mësonte notin, im shoq krenar, apo unë e lumtur që i shihja bashkë. Ah, edhe ime më që rrinte në heshtje dhe herë pas here u bënte foto dhe video. Ndërsa babai kishte marë të voglin dhe kishin dalë shëtitje buzë detit. Nuk mund të qëndronte më gjatë në ujë, i qe regjur lëkura mjaftueshëm.

     Sapo u zhvendos vetëm pak centimetra në mënyrë të pavarur, thirri aq fort, saqë ҫdokush e dëgjoi se kishte mësuar notin. Ia kishte dalë mbanë. Ia kishin dalë mbanë. Tashmë i binte pishinës kryq e tërthor pa pasur nevojën e dikujt pranë tij.

     Kur doli nga uji, me buzët e mavijosura vrapova për ta mbledhur me peshqir. Më shtërngoi fort dhe shprehu lumturinë dhe krenarinë e tij që kishte mësuar notin. Tani ndihej i pavarur.

     Im shoq ishte edhe më i lumtur edhe më krenar se djali. Sytë e tij shkëlqenin kur më tha se ia kishte dalë. I zuri gjumi menjëherë sapo u shtrinë në krevatet e plazhit, nën diellin e mrekullueshëm. Ishin të dërrmuar nga lodhja.

    Unë i shihja dhe lotët më rigonin pareshtur nga sytë, nën xhamat e errët të syzave të diellit. Sa shumë privime nga jeta! Deri kur do jetonim larg?