Amarda puthiste me nervozizëm duart pas timonit dhe thuajse pa ndërprerje i binte borisë së makinës. Ishte një pasdite e bukur pranvere dhe qielli ishte mbushur me re të bardha puplore. S’po arrinte të merrte më të mirën e kësaj dite. Me sa dukej, do bllokohej në trafik deri në mbrëmje. E nervozuar uli xhamin. Nuk lidhej aspak me temperaturën, pasi temperaturmatësi shënonte optimalen.
Një ndjesi e paemërt po i shtrëngonte fytin. Ajri që vinte nga jashtë nisi të luante me kaçurrelat e saj të artë. Herë pas here i zbulohej pothuajse plotësisht gusha, e mandej edhe qafa, të cilat kishin ngjyrën dhe magjinë e alabastrit. Hoqi syzat e diellit që i kishin kushtuar gjysmën e rrogës mujore. Shpenzim i arsyeshëm, pasi në të shumtën e kohës ato dhe çanta ishin të vetmit aksesorë që përdorte. Syzat shërbyen për të ngritur flokët e për t’i hedhur pas. Kështu nxori në pah ballin, i cili në atë gjysmëndriçim shfaqte një shkëlqim hënor. Sytë gjithashtu i shkëlqenin, megjithëse në një mënyrë të çuditshme, paksa të mekur. S’mund të gjeje fjalë të përshtatshme për të shprehur se me çfarë ngjanin. Ishin aq të veçantë, sa nuk mund t’i krahasoje me asgjë. Bluja e tyre të krijonte dëshirën për të eksploruar në thellësinë që fshihnin.
Vargu i automjeteve më në fund denjoi të lëvizte. Shkëputja e menjëhershme e bëri të paktën për një grimë të ndjehej mirë. U zhvendos vetëm disa metra dhe iu desh të ndalej sërish. Ripërsëriste po ato veprime: shtrëngimin e timonit, rënien e borisë, kërcitjen e dhëmbëve, kërcitjen e gishtave, mbledhjen e buzëve nga brenda sa thuajse zhdukeshin. Ishin veprime të pakontrolluara, që i bënte në mënyrë të pavetëdijshme sa herë ishte e nervozuar. Më pas ndjehej edhe më keq, sikur të kishte humbur vetëkontrollin.
Urrente të shkonte me vonesë në takim, por nuk mund të bënte asgjë për ta shmangur. Një parandjenjë, aq e fortë sa për të qenë e pagabueshme, i thoshte se diçka do të ndodhte. Ishte e sigurt se do devijonte rrjedha normale e jetës së saj. Mendoi: Mos bëj ndonjë aksident? E pamundur, kur pothuajse askush s’po lëvizte automjetin e vet.
Fustani që kishte veshur e bënte të ndihej edhe më keq. Sa lirshëm ndjehej me pantallona, me xhinsat e zakonshme, bluzat, apo këmishët që asnjëherë s’i mbante të shkurtra, apo puthitur pas trupit. Me të dyja duart ngriti pjesën e sipërme të fustanit, kaltërsia e të cilit i përforconte edhe më tepër blunë e thellë të syve. Rripat e hollë të tij, të cilët zbulonin supet e rrumbullakët i shihte si të qenë armiqtë e saj të betuar.
Ndoshta duhej të shihej në pasqyrë. Cilado femër do ta kishte zili mënyrën se si fustani puthitej pas gjoksit të kërcyer dhe e bënte të dukej idealja në sytë e cilitdo mashkull.
Nuk urrente vetëm fustanet, fundet, rripat, dekoltetë, makiazhin, por edhe takat. I shmangte me mjaft dëshirë që të gjitha, vetëm e vetëm për të përmbushur qëllimin e saj, të ndjehej e lirshme e të mos binte në sy. Gjëja e fundit që priste nga jeta ishte ta vlerësonin duke u nisur nga pamja e jashtme.
Në ndalesën tjetër të detyruar zbathi sandalet fine ngjyrë argjendi me takë të lartë e të hollë. Këmbët e saj u dashuruan në çast me shtrojën e poshtme të makinës. Shiriti i argjendtë i fustanit puthitej si një unazë përmbi belin e hollë, duke ia shtuar hijeshinë. Ja që po e shtrëngonte edhe më tepër se rripi i sigurisë. Nëse shiritit nuk kishte çfarë t’i bënte, rripit po. Menjëherë vendosi ta hiqte. Ja ku po thyente një rregull të qarkullimit rrugor dhe, meqenëse ishte hera e parë, s’mund ta shmangte ndjesinë e fajit. Ajo zhurma e tij prraam, për një çast i dha një lehtësim dhe e bëri të harronte gjithçka tjetër. Kur mushkëritë iu mbushën me ajër, ndjesia e mëparshme pothuajse u tret.
Vargu i makinave nisi përsëri të lëvizte. Sa mirë që makina kishte kambio automatike, përndryshe, stresi i ndërrimit të marsheve do t’i bashkëngjitej atij të trafikut të rënduar, dhe me siguri do ishte shumë më e vështirë për t’u përballuar.
Sërish kishte atë angështi, si një parandjenjë e pagabueshme se diçka e keqe do t’i ndodhte. Justifikoi shpejt e shpejt ndjesinë me arsyetimin: efekti i timonit. Kishte vetëm dy javë që kishte blerë makinën, patjetër mendoi, ajo më bën të ndjehem kështu. Ishte e zakonshme për të që herë pas here, kur s’arrinte të shpjegonte diçka të gjente një justifikim. Ishte më mirë se asgjë.
E kishte pasur gjithmonë shumë të vështirë të përshtatej me ndryshimet, të cilat kohët e fundit s’kishin qenë të pakta. Prej dy muajsh bashkëjetonte me të dashurin, Arbrin. Vërtet ishte duke përjetuar ditët më të lumtura të jetës së vet, por nga ana tjetër bashkëjetesa ndryshonte shumë nga të jetuarit vetëm. Me atë mënyrë jetese ishte përshtatur prej kohësh, tani i duhej sërish të përshtatej. Bashkëjetesa, përveç dashurisë, kërkonte komunikim, përkushtim, kujdes, bashkëpunim etj, etj. Çuditej se si vogëlsira fare të parëndësishme, të shfaqura si kërpudhat pas shiut iu prishnin humorin. E kishte të nevojshme, madje të domosdoshme, kohën për veten. Jo për t’u kujdesur për pamjen e saj të jashtme, kësaj i kushtonte shumë pak rëndësi. I pëlqente që duke qëndruar vetëm të bënte bilancin ditor, apo javor. Mendonte e rimendonte gjithçka me shumë vëmendje. Kur s’lodhej duke fajësuar veten për diçka, bilanci ishte pozitiv. Atëherë po që kishte të drejtë të shijonte qetësinë aq shumë të lakmuar prej saj.
Sot, për herë të parë Arbri i kishte telefonuar gjatë orarit të punës. Çudi! Si kishte harruar ta fikte celularin? Sapo lexoi emrin e tij në thirrjen që po kryhej, mendoi mos i kishte ndodhur diçka e keqe. I kërkoi ndjesë pacientit, të cilit po i gërryente dhëmballën, hoqi dorezat dhe u drejtua për nga dhoma e personelit.
- Alo! Zemër!
- Alo, Arbri! Të lutem më thuaj që nuk ke ndonjë lajm të keq për të më dhënë?- kishte një parandjenjë të frikshme që nuk i ndahej qysh nga zgjimi.
- Lajm të keq the? Varet nga këndvështrimi.
- Bjeri shkurt se po vdes nga frika! Më thuaj jo dhe kaq.
- Për pacientët e tu, po që do të jetë lajm i keq.
- Arbri…
- Dakord, po i bie shkurt. Merr leje dhe shkëputu më herët nga puna!
- Përse?
- Surprizë…
- Ti e di, s’kam ndonjë dobësi për surprizat.
- Surpriza të tilla vijnë vetëm një herë në jetë... ja përse s’ke simpati për to. Po të isha në vendin tënd s’do isha kaq i sigurt në përcaktime.
- Do shoh ç’mund të bëjë...
- S’pranoj justifikime.
- Për momentin e kam lënë pacientin gojëhapur, po përsërit shkronjën a.
- Mos u mërzit zemër, kur të kthehesh ende nuk do ketë mbërritur te zh-ja. Disa shkronja janë aq të dhimbshme për t’u shqiptuar në atë gjendje, saqë detyrimisht do ia rinis nga a-ja.
- Arbri! Ndonjëherë mendoj... më mirë që nuk u bëre mjek stomatolog!
- Ndërsa unë mendoj se ndonjëherë ti ke të drejtë, por vetëm ndonjëherë ama. Mos të të rritet mendja. Dhe diçka, mos u vish si zakonisht. Veshja e mbrëmjes së maturës ti e di, është dobësia ime.
- Arbri, e kupton rëndësinë e kësaj që po më kërkon?
- Sigurisht zemër, çështjet e rëndësishme kërkojnë veshje të rëndësishme.
Pasi i foli për vendin ku e priste, i dërgoi një puthje, siç e quante zakonisht ai, puthje celularike.
O zot, mendoi Amarda duke u kthyer te pacienti, kanë kaluar tashmë shtatë vite. Arbrit i pëlqente shpesh të kthehej pas në kohë, ndërsa asaj jo. Ai mendonte se njeriu në këtë mënyrë korrigjonte, pavarësisht masës, gabimet e së shkuarës. Amarda mendonte se e shkuara thjesht duhej lënë pas. Herë-herë ëndërronte të kishte mundësinë të fshinte pjesë të saj, për t’i shkëputur përgjithmonë. Të kishte mundësinë t’i largonte plotësisht nga vetja, por ja që kjo mbetej një ëndërr utopike.
I dukej sikur s’do mbërrinte kurrë, por në çastin që dielli u përflak dhe pemët ndanë rrugës stërzgjatën hijet e tyre me përtesë, arriti përpara qendrës tregtare Mesdheu. Ajo është madhështore nga përmasat dhe magjike për efektet vizive që përcjell.
U ndje e pushtuar prej magjisë së saj. Ishte hera e parë që vinte aty. E hapur vetëm një muaj më parë, ishte më e madhja në vend. S’gjente ndonjë shpjegim bindës përse Arbri kishte vendosur të takoheshin aty. Ekzistonte patjetër një arsye e fortë. Ai tashmë ishte rritur dhe s’ishte i papërgjegjshëm për veprimet e tij, siç mund të ndodhte në kohën e gjimnazit.
Sapo parkoi makinën, për të cilën i nevojitej fare pak vend, pa Arbrin në hyrjen e Qendrës Tregtare. S’po iu besonte syve. Kishte edhe ai veshjen e mbrëmjes së maturës, kostumin ngjyrë gri të ëmbël, me një prerje të bukur rinore, dhe këmishën e kaltër me shiritat gri gjysmë të fshehtë në pjesën e brendshme të jakës dhe në kapakët e mëngëve. S’mbante kravatë, por një shall gri të mëndafshtë, i cili dukej përreth qafës, deri në kopsën e dytë të këmishës dhe më pas humbiste nën të. Këpucët, klasike në pamje të parë dhe moderne për një sy më të vëmendshëm, plotësonin më së miri një pamje të përkryer. Veshja që i përshtatej në mënyrë ideale veshjes së saj.
Me këtë qëllim ishte bërë ajo përzgjedhje para shtatë vitesh. Shoqja e saj e ngushtë, Ajla kishte nxjerrë sekretin. Atëherë kishte kujtuar se ishte thjesht një rastësi. Mendoi se Arbri dhe nëna e saj kishin po atë shije për stilisten, materialet, ngjyrat dhe raportet mes tyre.
I dukej tërheqës, madje shumë më tepër se dikur. Shtatlartë, me trupin e derdhur, në raportin më perfekt mes peshës dhe linjave ideale. Sa herë e shihte, një dridhërimë e ethshme i përshkonte trupin. Vetëm me këtë pamje e kishte ëndërruar ajo njeriun e dashur. Asnjëherë nuk i kishte hedhur sytë ndonjë tjetri. Magjia që i shkaktonte ai s’qe zbehur kurrë, as atëherë kur ishte përpjekur me gjithë qenien e saj. Tek e shihte, zemra i përpëlitej në kraharor, fryma sa nuk i ndalej. Prania e tij kishte një pushtet absolut mbi të. Por… sikur të ishte vetëm kjo. Sërish parandiente se diçka e keqe do t’i ndodhte.
Arbri ia bëri me dorë, ndërsa ajo, si përherë e përmbajtur, i buzëqeshi, duke u munduar të zbonte nga mendja dhe shpirti i saj parandjenjat e këqija.
Arbri është model dhe s’është nevoja ta kesh parë ekraneve, apo kopertinave për ta kuptuar. Është magjepsës, tërësisht magjepsës. I zeshkët, me tipare të theksuara të zeza. Lëkura diellore i jep pamjen tipike të një mesdhetari, ndërsa sytë, ata e bëjnë të pakrahasueshëm me asnjë. Jeshilja e thellë bën kontrast të fortë me lëkurën e zeshkët. Qysh nga shkëmbimi i parë i vështrimeve si të dashuruar, dukej se fati i saj qe shenjuar një herë e përgjithmonë. Amarda s’dinte të jetonte pa të. Në vitet e mëpasme, madje edhe atëherë kur kishte dashur vërtet, nuk mund të shihte thellë në sytë e askujt tjetër. Vetëm në jeshilen e fortë të syve të tij sfumohej bluja e thellë e syve të saj.
Mos ndoshta ka takim mes ish maturantësh? Në çast e fshiu këtë mundësi. Sikur të qe kjo do ishte përfolur në shoqërinë e tyre të vjetër për të paktën disa javë. Edhe vendi nuk ishte aspak i përshtatshëm për një ngjarje të tillë. Në rast takimi do kishin përzgjedhur sërish të njëjtin vend, në Lushnjë, qytetin e tyre të lindjes. Mbrëmjen e tyre të maturës, të zhvilluar në kompleksin Blerimi, e kishin përjetuar si realizimin e ëndrrës së tyre më të bukur, pavarësisht se për Amardën gjithçka kishte përfunduar para mesnate. Administratorja e kompleksit dinte të krijonte njëherësh shije, dekor dhe atmosferë aq të këndshme dhe të veçantë, sa nuk mund t’i gjeje tjetërkund.
Arbri admironte Amardën prej së largu, teksa e shihte të vinte drejt tij. Ishte shumë më e bukur se gjithë vajzat e tjera që ai kishte pasur përkrah në jetë, apo në spotet publicitare për marka të ndryshme veshjesh. Ishte magjike. Nuk qe e tillë vetëm se ishte e dashura e tij. Ai ishte njohës i mprehtë i bukurisë femërore. Nxori celularin nga xhepi i brendshëm i xhaketës dhe nisi ta filmonte teksa vinte ngadalë. Tregohej i kujdesshëm, që ajo të mos e vinte re. I mjaftonte ta shihte ai me ngulm për t’u përskuqur, nëse pikaste edhe këtë, me siguri do të bëhej luleshegë.
Ajo ecte hijshëm. Flladi i mbrëmjes luante me kaçurrelat e saj të arta, me kindat e fustanit, të cilat duke u zhvendosur, i tregonin këmbët e gjata dhe të drejta. Këtu ka një dallim të madh, mendoi, me këmbët e modeleve në pasarela… Çanta e vogël gri që mbante në dorë ia shtonte elegancën dhe hijeshinë. E mbështeti pranë trupit dhe tashmë vetëm dora e djathtë ishte e lirshme dhe lëkundej aq lehtë kur ecte, sikur era dhe jo ajo ta kishte të drejtën e kontrollit ndaj saj. Amarda ngjante si flutur dhe Arbri s’nguroi të thoshte me zë: Flutura ime! U çlirove më në fund nga kukulja jote çerekshekullore.
Me siguri këtë video do ta shihte të ngadalësuar mijëra herë, sepse në këtë mënyrë e kishte regjistruar në shiritin e kujtesës. Ndërsa Amardën, s’do lodhej duke e parë gjithë jetën, duke e admiruar, duke e dashur, por edhe duke i thënë mendimet e tij pa dorashka. Asaj shpesh nuk i pëlqenin, ndërsa atij i digjnin, madje i përvëlonin po të mos u jepte zë.
Për gjithë jetën, mendoi, kjo magji duhet të zgjasë patjetër për gjithë jetën. Ishte i sigurt se me të po hidhte hapat e duhur. Ishte plotësisht i vendosur, me të donte të kalonte tri të katërtat e jetës që e prisnin,- thoshte shpesh se do jetonte minimumi njëqind vjet.
Sa më shumë zvogëlohej largësia, të dy kishin përshtypjen se gjithkush përreth tyre do dëgjonte me sa forcë ishin duke iu rrahur zemrat. Magjia e dashurisë ishte aq e madhe, saqë s’mund ta fshihnin. Arbrit i dukej sikur Amarda po vinte mbi re, mbi një nga ato retë puplore, që vetëm pak më parë mbushnin zbrazëtirën e qiellit. Tani qielli ishte përskuqur i tëri, duke krijuar një sfond të flaktë. Ndërsa Arbri, po, edhe ai ishte duke fluturuar. Fluturimi ndërroi kuotë kur Amarda i erdhi pranë. E përqafoi me njërin krah dhe ajo nuk e vuri re se ai ishte ende duke filmuar. Edhe celulari u drodh nga ai përqafim. Trupat e tyre të ndodhur aq pranë, e më pas gjysmë të puthitur, krijonin elektricitet. Ajri sikur kërciste nga shkarkime elektrike dhe përreth shpërndaheshin shkëndijëza. Arbri i dha një puthje të lehtë pranë veshit dhe ajo ndjeu frymën e tij të ngrohtë t’i përshkonte gjithë trupin. Nuk kishte si të ndodhte ndryshe. Mjaftonte kaq që ajo të bëhej lulëkuqe. Nuk i pëlqente të shprehte ndjenjat e saj në sy të të tjerëve, aq më tepër që ai ishte person publik. Arbri i pëshpëriti diçka në vesh, dhe më pas edhe Amarda atij. Për një çast u panë sy ndër sy, duke qeshur lehtas nën buzë. Me siguri ishin nga ato fjalët e veçanta që një çift i krijon në fjalorin e vet të dashurisë.
Të zënë për dore, u futën në ndërtesën që dukej si një kupolë gjigante e xhamtë. Amarda s’dinte nga të kthente sytë më parë. Aty mund të strukej një qytet i tërë. Gjithçka vezullonte. Drita, e cila pothuajse nuk kuptohej se nga ç’burim vinte, përthyhej ngado sipërfaqeve të xhamta. Ylberthat e përftuar ishin njëherësh çlodhës e magjik. Një varg me pyetje i vërtiteshin në kokë, por u preu udhë të gjithave me një buzëqeshje bashkëpunuese. Nëse je çift s’duhet të mendosh vetëm për vete. Është egoizëm në të atillë rast të thuash unë dhe jo ne. Arbri ka zët të dëgjojë pyetje pareshtur. I pëlqen që për gjithçka të flasë në atë mënyrën e tij të pakushtëzuar, të thjeshtë e spontane.
Asnjëri s’po thyente heshtjen. Duhej të qe patjetër ai, pasi Amarda ishte e zënë me buzëqeshjen bashkëpunuese. Sikur të ishte vetëm kjo! Ankthi i mëparshëm, i shpërndarë në gjithë qenien e saj ishte kthyer tanimë në një lëmsh që i zinte grykën.
Xhamat përreth, të cilët shumëfishonin dritën në mënyrë tinëzare, ishin duke i shumëfishuar e duke ia kthyer mbrapsht ndjesinë ndjellakeqe dhe ankthin. Arbri ndjeu se si për një çast ajo drithëroi e tëra. Shkëputi dorën prej tij për t’i vendosur të dyja përtej vetullave, përmbi tëmtha, ndërsa çantën e vogël e shtrëngonte ritmikisht nën sqetullën e djathtë. Iu duk e ftohtë dhe e largët. Ndoshta ishte thjesht një përshtypje e gabuar, diktuar prej çastit tepër-tepër të rëndësishëm që po afronte.
- Je mirë shpirt?- e pyeti me zemër të dridhur.
- Po,- u përgjigj ajo, me një timbër zëri që nuk i ngjante aspak të zakonshmit. Buzëqeshi sërish, por këtë radhë me buzët që i dridheshin. Ai i kaloi dorën rreth belit për ta mbështetur pranë tij, pasi në atë prekje tëmthash iu duk e brishtë dhe e pambrojtur.
Nuk i shkoi ndër mend të fshihte celularin, siç kishte vepruar deri tani. Vështrimet e të dyve u mbivendosën në të. Priste që Amarda të grindej, apo të mblidhte buzët, siç bënte zakonisht kur diçka nuk i pëlqente. Kjo po që do t’i vinte shkelmin planit të tij.
Por, çuditërisht ajo buzëqeshi. Rrëzëlleu nga ajo buzëqeshje siç rrëzëllehej vetëm ajo. Amarda buzëqeshte njëkohësisht edhe me sy, por jo vetëm kaq. Kur mollëzat qesheshin, në faqe i krijoheshin gropëza të vogla. Arbri i adhuronte. Ato kishin pushtet absolut mbi lumturinë e tij. Reja e zezë u zhduk nga horizonti i saj. Shkëmbyen një vështrim si për t’i pohuar tjetrit dhe vetes se gjithçka ishte në rregull. Një mënyrë e përbashkët kjo, një urë, përmes së cilës shkohej më tej.
- Ama, kjo qenka kamera?- foli ajo e çliruar, ndërsa Arbri s’mbante mend të kishin folur ndonjëherë për kamera, dhe as të kishte kuptuar deri atëherë se ajo e kishte pikasur. Megjithatë, vendosi të mos i jepte atyre fjalëve më tepër peshë se ç’kishin në të vërtetë.
E drejtonte Amardën të ecte ngadalë, si të ishin duke shkuar në altar, ndërkohë që ishin duke hyrë në një dyqan lodrash për fëmijë. Është absurde, mendoi ajo, po futemi në një dyqan të tillë, kur nuk kemi absolutisht asnjë fëmijë të afërt për t’i bërë dhuratë. Ndoshta do t’i blinte arush, apo tullumbace të kuqe në formë zemre. Filmat romantik ishin të mbushur me blerje objektesh të tilla, sa të krijonin përshtypjen e një dhurate ideale për të dashurën. Amardës, jo vetëm që nuk i krijonin asnjë përfytyrim romantik, por i dukeshin aq standarde dhe të dala boje, sa nuk i duronte dot. E përse do i duhej një arush, kur ata jetonin bashkë?
- Zemër! Asnjëherë nuk të kam dhuruar ndonjë lodër, mendoj se është koha e duhur.
- Po përse je duke më filmuar përsëri? Mendon se dhurimi i parë i një lodre duhet arkivuar?
- Mendoj të blejmë ndonjë lodër që të zhvillon trurin. Si thua? Amarda e pa me habi. Ajo ishte diplomuar për stomatologji dy vite më parë, me një mesatare notash mbi 9.5 dhe në temën e diplomës ishte vlerësuar me notën 10. A mund t’i gjente ndonjë lodër për t’i zhvilluar ende trurin?
- Nuk mendon se je ca vonë që kërkon të zhvillosh trurin tim të lodhur?- heshti për një hop, duke bluar me mend ç’e kishte shtyrë Arbrin ta merrte këtë vendim.
- Paske përsëritur së fundmi lëvizjet psikomotore. Atëherë do më blesh biçikletë, sepse është më e shëndetshme të ngasësh atë se të drejtosh makinën. E gjeta? Atë çast ishin para një larmie modelesh biçikletash me ngjyra shkëlqyese. Sikur ato t’i kishin pasur nja pesëmbëdhjetë vite të shkuara!
- Mendoj të blejmë një puzzle, nuk jam i sigurt si përkthehet kjo fjalë në shqip, mos ndoshta lojë formuese me pjesëza?
- S’e ke keq,- iu përgjigj Amarda duke vënë buzën në gaz,- ato këshillohen për fëmijë. Ndërkohë mendoi me vete se pas stomatologjisë, përkthimi ishte një tjetër fushë së cilës Arbri nuk duhej t’i futej absolutisht.
Menjëherë u pendua që i tha ato fjalë. Javët e fundit s’kishte qenë aspak bashkëpunuese, dhe kishte dashur që në çdo rast t’i ecte e veta. E kishte tepruar. Qe tërhequr shumë fill, ndoshta ishte koha të lëshonte.
- Gabon zemër. Asnjëra prej tyre nuk lexon se është për fëmijë.
- Ama lexojnë +3.
- A nuk përfshihemi edhe ne në kategorinë mbi tre vjeç?
Amarda nuk foli, pa vërdallë e përhumbur. Sa shumë modele, sa shumë ngjyra, sa shumë zero në etiketa. Në qytetin e tyre, kur ishte ende fëmijë, s’kishte parë asnjëherë aq lodra sa për t’i pasur zili. Ishte e kënaqur me ato që i kishin blerë prindërit. Kjo ndoshta është nga ato rehatitë që prindërve ua falin vetëm qytetet e vogla dhe provincat. Qytetet e mëdha janë të pamëshirshme, gërryejnë përbrenda ata prindër që s’kanë shumë zero portofolave.
Para tyre parakaluan lodrat prej pelushi, raketat, shtëpitë e kukullave, sirtarët me mjetet e punës për djem, kubat e mëdhenj e të vegjël, petëzat. Logjikisht, tani do të fillonin lodrat formuese me pjesëza. Arbri nuk e shpejtoi. Edhe ai po kështu ishte mrekulluar kur kishte ardhur për herë të parë. Ajo sodiste lodrat, ai Amardën.
- Si thua Ami, do ta marrim një? Zgjidhe ti!
Ajo nuk foli. Zakonisht pohonte në këtë mënyrë, duke heshtur. Arbri kishte të drejtë. Fundja, përse të mos e merrnin? Kur ishin fëmijë as që kishin dijeni për ekzistencën e tyre.
Fryma i ndali në çast. Një puzzle e madhe, e cila ishte disa fish i të tjerave, mbante foton e tyre. Kishin po ato veshje të sotme, të mbrëmjes së maturës. Nuk po i besohej. Përplaste qepallat dhe picërronte sytë. Përderisa pas çdo hapje sysh ajo mbetej aty, duhej të qe e vërtetë. Nuk po guxonte as të zgjaste dorën për ta prekur.
- Arbri, jemi ne?- zgjati dorën dhe më në fund e preku. Ajo ishte aty, po aq e vërtetë sa edhe ata.- S’e kemi bërë një foto të tillë dhe të dy e dimë mirë arsyen. Sytë e saj u përhumbën mbi foto dhe bënë një zhytje të shpejtë në kohë. Nuk ia vlente të ngecte atje, i vinte plasje që s’kishte mundur ende ta linte pas hidhërimin e së shkuarës, ta fshinte një herë e përgjithmonë.
Por, hija e një të treti, që hyn në një marrëdhënie, nuk është e lehtë të zbehet. Për t’u zhdukur as bëhet fjalë. Që prej asaj kohe, ajo ndjente një boshllëk brenda saj, dhe sado ishte munduar ta mbushte në mënyra të ndryshme, kishte kuptuar se ishte e pamundur. Një pjesë e ëndrrave të saj, një pjesë e shpirtit të saj kishte vdekur përgjithmonë. Braktisi kujtimet dhe u përqendrua mbi foto. Dukej aq reale! Si do kishte rrjedhur jeta e tyre po të kishte qenë e vërtetë? Me siguri ndryshe.
Arbri i kishte vendosur duart përreth belit, ndërsa Amarda rreth qafës së tij. Buzët e tyre ishin aq pranë, saqë po brehej në mëdyshjen: A ishin duke u puthur, apo jo? Këmba e saj e djathtë ishte përthyer në gju dhe ishte ngritur sipër, si në skenat e filmave klasik bardhë e zi, që aq shumë i pëlqenin. Kjo po që ishte diçka tepër e veçantë dhe origjinale, madje romantike, por jo në të rëndomtën. Ai e kishte bërë për të. Ishte aq i mirë! Për herë të parë, pa e vrarë mendjen se dikush mund t’i shihte, ajo e përlotur iu avit për ta përqafuar, madje për ta puthur.
- Oh! Kjo gjetje jotja, për pak sa nuk më bëri të qajë me lot të ëmbël.
Arbri i kishte paraprirë reagimit të saj. Celulari ishte tashmë në putrat e një lodre pelushi, ndërsa ai ishte duke i treguar me sy bazamentin ku qëndronte loja formuese me pjesëza që mbante foton e tyre. Arushi e kishte marrë seriozisht profesionin e kameramanit. Asnjë detaj s’do linte jashtë kuadrit.
Kishte diçka mbi bazamentin e lodrës-surprizë. Ishte një kuti e vogël dhuratash. Arbri mori kutinë në dorë, përkuli gjurin e majtë, kurse të djathtin e mbështeti mbi dysheme. I mungonte vetëm pelerina që të ngjante sikur po luante rolin e Romeos në skenën e ballkonit.
Duke dramatizuar të vetmen tragjedi romantike të Shekspirit në gjimnaz, ku ata të dy kishin rolet e protagonistëve, Amarda ishte ridashuruar me të. Edhe kur mori kamën e tij, në skenën e fundit, duke kthyer në këllëf zemrën e vet, Amardës nuk i qe dukur se Shekspiri e kishte tepruar. Kështu do kishte vepruar edhe ajo në jetën reale, nëse s’do ishte e tija, s’do ishte e askujt tjetër. Ç`kuptim kishte të jetonte?
Arbri hapi kutinë e vogël dhe Amarda pa brenda saj një unazë, një unazë nga ato që vajzat beqare të moshës së saj ëndërrojnë çdo natë. Unazë platini, me një gurë të bardhë, në të cilin drita përthyhej duke krijuar spektrin shumëngjyrësh. Dhuruar nga njeriu i dashur duhej të kishte po aq vlerë sa një diamant origjinal. Arbri priste pa fjalë, madje edhe frymën po e mbante pezull. Amarda u ngurtësua. Ndoshta nga emocioni, patjetër nga emocioni, mendoi ai. - Amarda Kristo! Zemra ime! Pranon të martohesh me mua? Do më bëje njeriun më të lumtur në botë.
Asaj i dukej vetja se nga çasti në çast do kthehej në një statujë guri. Si mund t’i kërkonte të martoheshin? Vërtet ata duheshin, jetonin bashkë, por kjo qe tjetër gjë. Martesa ishte diçka e madhe dhe madhështia e trembte. I kaluan para syve gjithë çastet e hidhura. Arbri ishte i vetmi që i kishte sjellë në jetën e saj. Gënjeshtra, mashtrime, tradhti, braktisje, përçmim. Ai e kishte bërë të kalonte net të tëra pa gjumë. E kishte trazuar deri aty, sa ajo kishte humbur dëshirën për të jetuar. Këtu u ndal, s’kishte forcë për të kujtuar më tepër.
- Ami, zemra ime a do të martohesh me mua, ta kalojmë jetën së bashku?
Nëse nuk do mendonte asgjë, nuk do kujtonte asgjë, po të ndiqte zemrën, me siguri do ishte vajza më e lumtur që kishte marrë propozimin e martesës në një mënyrë kaq të veçantë. Por ajo e kishte thuajse të pamundur të vepronte kështu.
E shkuara e saj jetonte në të tashmen, duke ia zënë frymën. Si të mos mjaftonte, s’mund të shijonte asgjë pa e menduar e rimenduar më parë nëse ishte apo jo e gabuar. Vetëm atëherë ndjenjat dhe mendimet mund të ishin në sinkron dhe ajo të mund të merrte frymë e lehtësuar.
Pa ngultas nga celulari. Veprimi më i thjeshtë që mund të bënte ishte të fshinte videon. Po kamerat vëzhguese të sigurisë? Edhe ato kishin filmuar gjithçka. Ajo e dinte, njeriu i cili do ta zotëronte këtë filmim do t’i sillte telashe. Si nuk i shkoi më parë në mendje se mund të ishin pikërisht ato që do sillnin rrënimin, madje fundin e saj? Bëri sërish po ato lëvizje, drithëroi, vendosi duart mbi tëmtha. Çanta e vogël rrëshqiti pa zhurmë dhe kjo as që e shqetësoi. Po ajo shprehje fytyre, sy të shtangur, të përhumbur dhe dridhërima, sikur të kishte ndjerë të ftohtin e përtejbotës.
Me gjithë dhimbjen e shpirtit të saj, e cila ishte përqendruar tashmë plotësisht në sy, pa njërën prej kamerave të sigurisë, më pas hodhi vështrimin nga e dyta e së fundi tek ajo numër tre. Ishin tri kamera, të cilat nga pozicione të ndryshme filmonin ata dhe vendin përreth në një rreze të caktuar. Dhimbja e thellë veç të tjerash krijoi një zhurmë, sikur diçka delikate po krisej, po thyhej. Secili prej të dyve e perceptoi atë zhurmë të ardhur prej shpirtit të vet.
Arbri, me gjurin e djathtë të vendosur përtokë dhe me të majtin përkulur, priste një fjalë të sajën. Zemra i rrihte si kurrë më parë. Tashmë ishte gati të përgjërohej për të marrë një po.
- Të lutem Ami, martohu me mua! Të premtoj se nuk do ketë më dhimbje në shpirtin tënd, dhe as në sytë e tu. Mund të jemi të lumtur bashkë. Jam i sigurt se do jemi.
Amarda e shihte ftohtë. Çuditërisht, në sytë e tij, si në orakull lexonte të ardhmen e saj. Parandiente se do t’i ndodhte diçka e keqe, shumë e keqe. S’kishte të drejtë ta tërhiqte me vete, nuk donte. Ata s’mund të ishin të lumtur, jo në këtë jetë.
Nuk i kujtoheshin më çastet e këqija që kishte kaluar me të. Para syve të mendjes i kaluan vetëm çastet e bukura. Vetëm ai e kishte bërë të ndjente shijen e vërtetë të lumturisë. Jo, ajo s’donte që Arbri të fundosej bashkë me të. Rrugët e tyre ishin bashkuar disa herë përgjatë jetës, por secili kishte rrugën dhe fatin e vet. Fati i saj, mallkuar për të mos e bërë asnjëherë plotësisht të lumtur, s’mund të ishte edhe fati i tij. Më në fund ajo denjoi t’i kthente përgjigje.
- Jo zemër, nuk mundem. Më vjen keq. Të dua shumë për të pranuar të lidh jetën me ty. I dha kështu përgjigjen më absurde dhe më të papërshtatshme për një rast të tillë. Si të mos mjaftonte, i zgjati të dyja duart për ta ngritur. U duk më e lehtësuar kur ai qëndronte në këmbë para saj. Nuk ishin Romeo dhe Zhuljeta të lidhur në të njëjtin fat deri në vdekje. Arbri mund të kishte një jetë më pak të ndërlikuar pa të. Ajo s’kishte të drejtë ta mbante përjetësisht të lidhur pas vetes.
Vendosi çantën e vogël nën sqetull, mori gjithë delikatesë me të dyja duart dhuratën me përmasa 200x160 cm, si të ishte pikturë e Pikasos, duke mos denjuar as t’ia hidhte sytë unazës. E puthi lehtë Arbrin në buzë me iniciativën e saj, pa e vrarë mendjen nëse dikush do ta shihte. I pëshpëriti në vesh se ishte njeriu që donte më shumë në jetë, i ktheu shpinën dhe me hap të shtruar e të qetë, sikur të mos kishte ndodhur asgjë, u drejtua për nga dalja.
Arbri ishte aq i pështjelluar, saqë uronte të ishte në ëndërr. Për fat të keq gjithçka ishte reale. Nuk e thirri, s’i shkoi pas. Në këtë mënyrë s’do arrinte asgjë. Mes gjithë pasigurive që merrnin hov atë çast, ai ishte i sigurt se atë përgjigje që priste dhe nuk e mori sot do ta merrte një ditë tjetër. E di pse? Sepse dashuria nuk është udhëkryq. Dashuria është një rrugë e vetme, në të cilën mund të ecësh përpara e të rrezikosh gjithçka për të qenë i lumtur, ose të tërhiqesh pas për të bërë sikur jeton brenda një jete në dukje të sigurt, por në thelb të plogësht.
No comments:
Post a Comment