TRIMËRI PËR DOBËSITË

   Më në fund! E gjete kurajon. E gjete më në fund kurajon dhe pranove brishtësitë e tua me zë të lartë. A duhet forcë për të pranuar dobësitë!? Po. Ndoshta kjo është trimëria më e madhe për këdo. 

   Eh! Mes një shtirjeje të përgjithshme dhe të përditshme, mes një gare të pafund dialogësh të çmendur, ku gjithësecili prej nesh shtiret se është më i fortë, se është më i  pasur, se është më i ditur, se është më punëtor, se është më i shëndetshëm, se është më empatik etj, etj... E pra... nuk është thjesht trimëri të pranosh brishtësitë e tua, por është heroizëm. 

   Ato brishtësi që prej vitesh je përpjekur t'i varrosësh, më në fund gjen guximin dhe përballesh me pasqyrën, përballesh me veten. Pranon se nuk je i pathyeshëm, por je i brishtë.  Përpjekja për t'i varrosur nuk ka mundur të reduktojë asnjërën prej tyre.