KËMISHA BLU

E hekurosa këmishën blu ma!

Hekuri pa avull, sprucova lot.

Edhe pantallonat blu ... njëlloj...

Hekuros e puth... po s'të gjeta dot...

Ti s'i do lotët... aq më tepër natën...

Por nuk duhem qortuar, jo sot.

E di!? Në shpirt zbrazëtia m'është rritur

Është hapësira jote që askush s'e zë dot.

Ende ndiej aromën tënde, të nënës,

Kokën mbështete mbi kraharorin tim.

Në vesh më buçasin grahmat e fundit,

Dhimbja e pamatë... më ike pa kthim.

E hekurosa këmishën blu ma!

Hekuri pa avull, sprucova lot.

Edhe pantallonat blu... njëlloj.

I hekurosa zemërvrarë. A do t'i vesh sot!?

Ende e ndiej aromën tënde në këto rroba,

Ndjej kokën tënde  mbi prehrin tim...

Përqafimin tim të fundit... të dëshpëruar

Dhe shpirtin tënd në fluturim pa kthim.

Elda Gjini

01.11.2021