E dua vetminë time!
E ndiej mbrëmjeve
me hënë në verandë,
dehur prej aromave
të luleve pa ngjyrë.
Mes lëkundjeve të lehta,
në karriken e drunjtë,
zërat e natës
s'ma trazojnë vetminë.
E dua vetminë time!
E shijoj deri vonë,
duke udhëtuar dimesioneve
në dukje pa kthim.
Analizoj kush jam.
Mund të bëhem më mirë!
E dua vetminë time!
Të ëmblën, egoisten,
të shëndetshmen vetmi.
S'e dua vetminë tënde,
vetminë tënde s'e dua!
Pikëlluesen, refuzuesen,
të pakënaqurën, izoluesen,
shkatërruesen vetmi.
Shkaktuar e tëra
nga njerëzit që rrethohesh,
pa një shtërngim dore,
pa një përqafim.
E dua vetminë time,
por jo vetminë tënde,
të padukshmen në dukje,
të sëmurën kronike,
që vetmon në vetmi.
Elda Gjini
2018
No comments:
Post a Comment