MBOLLA VETMINE

Ndihesha e lumtur atëherë

dhe ti i tepërt m’u duke.

Mund ë shkoje edhe në ferr,

aq më bënte, s’më duheshe.

Tani ndihem krejt e vetmuar.

Vendi yt mbeti bosh.

Ti tashmë me dikë je,

unë vetmi mbolla, në të jetoj.