DIKUJT

Diç kraharorin po më bren,

Siç bren mola drurin, pa mëshirë.

Një ndjenjë e re po lind,

ashtu si dielli në agim.

Shko zaptonjëse e zemrës sime!

Larg! Të urrej!

Por, si s’mundem vallë nga kraharori

këtë ndjenjë ta shporr?! Më ther!

Dhe po luftoj me veten time,

po qaj e ulëras.

Më mirë pa zemër le të mbes,

Sesa dikujt t’i përkas.

Elda Koço
1995