PËRBALLË SHËMBËLLTYRËS

Je njeriu që i druhem ta kem përballë!

Të druhem se s' mund të të gënjej! 

Unë e di pyetjen që do më drejtosh të parën:

Ti s'mund të jesh Ti! Vallë kush je!?

Por edhe Ti e di si do përgjigjesha, e di Ti:

Por Unë jam, Unë... A mundem tjetër të jem!?

Dhe s'guxoj e s'guxoj t'i dalë përballë pasqyrës,

Shëmbëlltyrën time s'kam guxim ta gënjej.

TRIMËRI PËR DOBËSITË

   Më në fund! E gjete kurajon. E gjete më në fund kurajon dhe pranove brishtësitë e tua me zë të lartë. A duhet forcë për të pranuar dobësitë!? Po. Ndoshta kjo është trimëria më e madhe për këdo. 

   Eh! Mes një shtirjeje të përgjithshme dhe të përditshme, mes një gare të pafund dialogësh të çmendur, ku gjithësecili prej nesh shtiret se është më i fortë, se është më i  pasur, se është më i ditur, se është më punëtor, se është më i shëndetshëm, se është më empatik etj, etj... E pra... nuk është thjesht trimëri të pranosh brishtësitë e tua, por është heroizëm. 

   Ato brishtësi që prej vitesh je përpjekur t'i varrosësh, më në fund gjen guximin dhe përballesh me pasqyrën, përballesh me veten. Pranon se nuk je i pathyeshëm, por je i brishtë.  Përpjekja për t'i varrosur nuk ka mundur të reduktojë asnjërën prej tyre. 

 Më lini të jem fëmijë!

Kam endé nevojë të ndihem fëmijë!

Adoleshente? E rritur? Ka kohë të jem.

Por, s'do të jem më kurrë fëmijë, kurrë...

Kërkoj tepër kur të them endé... endé...

Të lutem,  në fëmijërinë time lermë!

E di e shtrenjta nënë që ke nevojë për mua,

Lodhesh aq shumë dhe ndihmë më kërkon,

Por... më lejo të lutem të jem edhe ca fëmijë.

Përkëdhelmë, llastomë dhe përralla tregomë!

Një ditë do jem si ti, ti si unë më jo e jo...

Dhe ty e dashur mësuesja ime, 

Që megjithëse vesh taka për gjatësi ta kaloj.

As ti ende mos më quaj të rritur, s'jam sa ty!

Këshilla?  Kritika? Vërejtje? Stop...

Më shumë fjalë të mira dhe  vështrim të ngrohtë.

Ti kushërira ime bukuroshe, mos më jep

më leksione për qerpikët dhe thonjtë!

As Instagram e as Tik-Tok s'më duhet,

As veshjet më sensuale në garderobë.

Gjithë sa më duhet është edhe ca kohë, veç kohë.

Mos u mërzisni për mua! Mos u shqetësoni!

S'dua të jem një Piter Pan në ishullin Askund.

Kam kohë mjaftueshëm të rritem e të rritem,

Thjesht më lejoni ta shijoj  fëmijërinë kështu.

Do të jem një ditë e rritur, por fëmijë më kurrë.

Elda Gjini

Nëntor 2024